به گزارش خبرنگار افتخاری خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا)، در مورد اين كتاب مؤلف در مقدمه آن چنين نوشته است كه «نام وی محمد و نام پدرش زكريا و كنيهاش ابوبكر است». مورخان شرقی در كتابهايشان او را محمد بنزكريای رازی خواندهاند، اما اروپائيان و مورخان غربی از او به نامهای رازس Rhazes و رازی Al-Razi در كتابهای خود ياد كردهاند. به گفته ابوريحان بيرونی وی در شعبان سال ۲۵۱ هجری (۸۶۵ ميلادی) در ری متولد شده و دوران كودكی و نوجوانی و جوانیاش دراين شهر گذشت.
چنين شهرت دارد كه در جوانی عود مینواخته و گاهی شعر میسروده است. بعدها به كار زرگری مشغول شد و پس از آن به كيمياگری روی آورد، وی در سنين بالا علم طب را آموخت. بيرونی معتقد است او در ابتدا به كيميا اشتغال داشته و پس از آنكه در اين راه چشمش در اثر كار زياد با مواد تند و تيز بو آسيب ديد، برای درمان چشم به پزشكی روی آورد.
در كتابهای مورخان اسلامی آمده است كه رازی طب را در بيمارستان بغداد آموخته است، در آن زمان بغداد مركز بزرگ علمی دوران و جانشين دانشگاه جندیشاپور بودهاست و رازی برای آموختن علم به بغداد سفر كرد و مدتی نامعلوم در آنجا اقامت گزيد و به تحصيل علم پرداخت و سپس رياست بيمارستان معتضدی را برعهده گرفت. پس از مرگ معتضد خليفه عباسی به ری بازگشت و عهدهدار رياست بيمارستان ری شد و تا پايان عمر در اين شهر به درمان بيماران مشغول بود.
رازی در آخر عمرش نابينا شد، درباره علت نابينا شدن او روايتهای مختلفی وجود دارد، بيرونی سبب كوری رازی را كار مداوم با مواد شيميايی چون بخار جيوه میداند.
يادآور میشود، كتاب «رازی محور آثار پزشكی جهان» تأليف محمدتقی سرمدی و ناصر پويان در تيراژ 1000نسخه و با قيمت 19000تومان منتشر شده است.