به بهانه پخش فيلم سينمايی «فرشتگان قصاب»/
«فرشتگان قصاب»؛ بيانگر واقعياتی از قاچاق اعضای بدن توسط صهيونيستها
گروه هنر: كارگردان فيلم سينمايی «فرشتگان قصاب» تصريح كرد كه آنچه در اين فيلم درباره قاچاق اعضا بدن توسط صهيونيستها و آمريكايیها بيان شده براساس واقعيتهايی بوده كه در بسياری از نقاط جهان مشاهده شده است.
سهيل سليمی، كارگردان فيلم سينمايی «فرشتگان قصاب» در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) درباره چگونگی ساخته شدن اين فيلم اظهار كرد: داستان «فرشتگان قصاب» را من سال 87 نوشته بودم، اما در آن متن بحثی از قاچاق اعضا نبود تا اينكه در همان زمان، خبری در جهان پخش شد كه صهيونيستها در بسياری از كشورها قاچاق اعضا میكنند. اين خبر تبعات فراوانی ايجاد كرد و خبرنگارش نيز مجبور شد اروپا را ترك كند. همين خبر انگيزهای بود تا من بحث قاچاق اعضا را در كارم لحاظ كنم. از آن به بعد برای پيدا كردن تهيهكننده تلاشهای بسياری كردم تا در نهايت با محمد قهرمانی برای توليد به توافق رسيديم.
وی دليل انتخاب بازيگر لبنانی را برای «فرشتگان قصاب» چنين توضيح داد: در ابتدا میخواستم نقش بازيگران زن و مرد اين فيلم را به بازيگران ترك يا عرب بدهم، چون لازم بود كه كسی اين نقشها را بازی كند كه به لحاظ حجاب بتواند تصويرگر درستی از سرباز آمريكايی باشد، اما بازيگر ترك و عرب قيمت بالايی را طلب میكرد، به همين دليل توجه خود را معطوف بازيگران لبنانی كرديم، پس بعد از مطالعه فراوان با دارين حمزه، هادی شطتات، اليزابت دلر و پير داغر برای نقشهای مورد نظر به توافق رسيديم؛ توافقی كه به عقيده بسياری خوب از كار در آمده بود.
اين كارگردان در پاسخ به اين سؤال كه آيا داستانی كه روايت میكند در افغانستان روی داده است؟ گفت: من به طور عينی آنچه را كه در فيلم تصوير كردم مشاهده نكردم، اما در خبرها بارها درباره اين موضوع شنيدهام، به ويژه اينكه برای اولين بار اين اتفاق در فلسطين اشغالی روی داد كه صهيونيست اعضای انها را قاچاق میكردند در ادامه در افريقا و افغانستان نيز چنين خبرهايی شنيده میشد، حتی در زمان حال هم اين دست خبرها در سوريه هم شنيده میشود. در كلامی ديگر هر جا كه رد پايی از صهيونيستها و امريكائیهاست چنين خبرهايی وجود دارد.
وی با بيان اينكه اين كار برای مديوم سينما ساخته شده، گفت: اين نكته را بايد اذعان كنم كه اين كار در قالب سينمايی ساخته شد، حتی اين كار مجوز 35 دارد و قرار بود كه در سينماها به نمايش در آيد، اما با تصميماتی كه توسط مديران گرفته شد تصميم بر اين شد كه با توجه به شرايطی كه بر منطقه حاكم است كار در شكلی گسترده پخش شود و به نوعی يك كار تهاجمی نسبت به صهيونيسم و آمريكائیها انجام شود. مطلب ديگری كه در اين بحث بايد به آن اشاره كنم اين مهم است كه تا به امروز كمتر در سينما و تلويزيون ما كاری تهاجمی ساخته شده است.
سليمی ادامه داد: البته فيلم سينمايی «شكارچی شنبه» هم چون «فرشتگان قصاب» كاری آفندی محسوب میشود. اين دسته كارها يك ويژگی خيلی بارز دارند آن هم تهاجمی بودنشان است، نكته ديگر اينكه در شرايط حساس منطقه لازم است كارهايی اينچنينی ساخته شود، ولی متأسفانه تا امروز اينگونه بوده كه معمولا ما عملكردی منفعل در اين حوزه داريم.
اين كارگردان در ادامه بحث تصريح كرد: با توجه به توضيحات فوق اين كار از جلوههای ويژه بسيار خوبی بهره برده است تا شكل و كيفيت كار آبرومندانه باشد، حتی من به عنوان فيلمساز به هيچ وجه از اين خواسته كه از شدت جلوههای ويژه اين كار بكاهم، كوتاه نيامدم تا كار آفندی من از كيفيت لازم بهرمند باشد.
وی در پاسخ به اين سؤال كه چگونه در «فرشتگان قصاب» كار از شعار بری است؟ توضيح داد: كار زمانی شكلی از شعار به خود میگيرد كه هنرمند در اثرش تبديل عقل به حس را به درستی انجام نمیدهد، يعنی پيام و شعاری كه بر پايه عقل شكل گرفته به شكلی با زبان احساس بيان شود تا اگر فيلمی چون «فرشتگان قصاب» ساخته شد، پيام «مرگ بر آمريكا» در قلب تماشاگر سر داده شود. در اين ميان نبايد از ياد ببرم كه حسن عباسی برای فيلمنامه اين كار زحمت فراوان كشيد؛ اتفاقی كه سبب پيامرسانی غنی تلهفيلم شد.
سليمی در پاسخ به اين سؤال كه چرا بايد چنين كارهايی توليد كرد؟ توضيح داد: حداقل منفعت اين دسته كارها اين است كه مردم متوجه میشوند كه دشمن اصلی كيست؟ بنابراين نبايد نگاهی متكی به گيشه نسبت به اين دسته آثار داشت. نكته ديگر اينكه فيلمهايی چون «فرشتگان قصاب» كاری را كه قرار است صدها سخنرانی انجام دهد را به شكلی جذاب و ماندگار بيان میكند.
وی در پاسخ به سؤالی ديگر مبنی بر اينكه مشكلات پيش روی ساخت اين دسته آثار چيست؟ بيان كرد: از اين دسته كارها بايد حمايت شود تا كار از انحراف در امان ماند، زيرا در خيلی از مواقع چون فيلمساز تصور میكند كه كار بیتأثير توليد میكند اثرش در دام انحراف گرفتار میآيد، اما اگر زحمات در ساخت و اكران اين دسته كارها به شكلی درست فراهم باشد، مسلم بدانيد كه بسياری از مشكلات پيش روی برطرف خواهد شد.
اين فيلمساز در پايان خاطرنشان كرد: رسانهها قادرند نقش مهمی در اعتلای سينمای انقلابی بر دارند، چون حمايتهای آنهاست كه سبب میشود، فيلمسازی كه علاقمند كار در اين حوزه است اثرش ديده شود. در ضمن رسانهها بايد در انتخاب افراد دقت بيشتری كنند، بدين معناكه اگر قرار است درباره «آرگو» حرف زده شود بايد گوينده فردی چون «پرويز شيخ طادی» باشد كه از آگاهی لازم در اين حوزه بهره میبرد نه اينكه فيلمساز يا تهيهكنندهای كه در اين حوزه كوچكترين دغدغهای ندارد.
وی دليل انتخاب بازيگر لبنانی را برای «فرشتگان قصاب» چنين توضيح داد: در ابتدا میخواستم نقش بازيگران زن و مرد اين فيلم را به بازيگران ترك يا عرب بدهم، چون لازم بود كه كسی اين نقشها را بازی كند كه به لحاظ حجاب بتواند تصويرگر درستی از سرباز آمريكايی باشد، اما بازيگر ترك و عرب قيمت بالايی را طلب میكرد، به همين دليل توجه خود را معطوف بازيگران لبنانی كرديم، پس بعد از مطالعه فراوان با دارين حمزه، هادی شطتات، اليزابت دلر و پير داغر برای نقشهای مورد نظر به توافق رسيديم؛ توافقی كه به عقيده بسياری خوب از كار در آمده بود.
اين كارگردان در پاسخ به اين سؤال كه آيا داستانی كه روايت میكند در افغانستان روی داده است؟ گفت: من به طور عينی آنچه را كه در فيلم تصوير كردم مشاهده نكردم، اما در خبرها بارها درباره اين موضوع شنيدهام، به ويژه اينكه برای اولين بار اين اتفاق در فلسطين اشغالی روی داد كه صهيونيست اعضای انها را قاچاق میكردند در ادامه در افريقا و افغانستان نيز چنين خبرهايی شنيده میشد، حتی در زمان حال هم اين دست خبرها در سوريه هم شنيده میشود. در كلامی ديگر هر جا كه رد پايی از صهيونيستها و امريكائیهاست چنين خبرهايی وجود دارد.
وی با بيان اينكه اين كار برای مديوم سينما ساخته شده، گفت: اين نكته را بايد اذعان كنم كه اين كار در قالب سينمايی ساخته شد، حتی اين كار مجوز 35 دارد و قرار بود كه در سينماها به نمايش در آيد، اما با تصميماتی كه توسط مديران گرفته شد تصميم بر اين شد كه با توجه به شرايطی كه بر منطقه حاكم است كار در شكلی گسترده پخش شود و به نوعی يك كار تهاجمی نسبت به صهيونيسم و آمريكائیها انجام شود. مطلب ديگری كه در اين بحث بايد به آن اشاره كنم اين مهم است كه تا به امروز كمتر در سينما و تلويزيون ما كاری تهاجمی ساخته شده است.
سليمی ادامه داد: البته فيلم سينمايی «شكارچی شنبه» هم چون «فرشتگان قصاب» كاری آفندی محسوب میشود. اين دسته كارها يك ويژگی خيلی بارز دارند آن هم تهاجمی بودنشان است، نكته ديگر اينكه در شرايط حساس منطقه لازم است كارهايی اينچنينی ساخته شود، ولی متأسفانه تا امروز اينگونه بوده كه معمولا ما عملكردی منفعل در اين حوزه داريم.
اين كارگردان در ادامه بحث تصريح كرد: با توجه به توضيحات فوق اين كار از جلوههای ويژه بسيار خوبی بهره برده است تا شكل و كيفيت كار آبرومندانه باشد، حتی من به عنوان فيلمساز به هيچ وجه از اين خواسته كه از شدت جلوههای ويژه اين كار بكاهم، كوتاه نيامدم تا كار آفندی من از كيفيت لازم بهرمند باشد.
وی در پاسخ به اين سؤال كه چگونه در «فرشتگان قصاب» كار از شعار بری است؟ توضيح داد: كار زمانی شكلی از شعار به خود میگيرد كه هنرمند در اثرش تبديل عقل به حس را به درستی انجام نمیدهد، يعنی پيام و شعاری كه بر پايه عقل شكل گرفته به شكلی با زبان احساس بيان شود تا اگر فيلمی چون «فرشتگان قصاب» ساخته شد، پيام «مرگ بر آمريكا» در قلب تماشاگر سر داده شود. در اين ميان نبايد از ياد ببرم كه حسن عباسی برای فيلمنامه اين كار زحمت فراوان كشيد؛ اتفاقی كه سبب پيامرسانی غنی تلهفيلم شد.
سليمی در پاسخ به اين سؤال كه چرا بايد چنين كارهايی توليد كرد؟ توضيح داد: حداقل منفعت اين دسته كارها اين است كه مردم متوجه میشوند كه دشمن اصلی كيست؟ بنابراين نبايد نگاهی متكی به گيشه نسبت به اين دسته آثار داشت. نكته ديگر اينكه فيلمهايی چون «فرشتگان قصاب» كاری را كه قرار است صدها سخنرانی انجام دهد را به شكلی جذاب و ماندگار بيان میكند.
وی در پاسخ به سؤالی ديگر مبنی بر اينكه مشكلات پيش روی ساخت اين دسته آثار چيست؟ بيان كرد: از اين دسته كارها بايد حمايت شود تا كار از انحراف در امان ماند، زيرا در خيلی از مواقع چون فيلمساز تصور میكند كه كار بیتأثير توليد میكند اثرش در دام انحراف گرفتار میآيد، اما اگر زحمات در ساخت و اكران اين دسته كارها به شكلی درست فراهم باشد، مسلم بدانيد كه بسياری از مشكلات پيش روی برطرف خواهد شد.
اين فيلمساز در پايان خاطرنشان كرد: رسانهها قادرند نقش مهمی در اعتلای سينمای انقلابی بر دارند، چون حمايتهای آنهاست كه سبب میشود، فيلمسازی كه علاقمند كار در اين حوزه است اثرش ديده شود. در ضمن رسانهها بايد در انتخاب افراد دقت بيشتری كنند، بدين معناكه اگر قرار است درباره «آرگو» حرف زده شود بايد گوينده فردی چون «پرويز شيخ طادی» باشد كه از آگاهی لازم در اين حوزه بهره میبرد نه اينكه فيلمساز يا تهيهكنندهای كه در اين حوزه كوچكترين دغدغهای ندارد.
