حیات طیبه امام رضا(ع) از موضوعات شگفتانگيز تاريخ اسلام است
گروه سياسی: استاد حوزه و دانشگاه با بیان اینکه حیات طیبه امام رضا(ع) و حضرت معصومه(ع) از موضوعهای شگفتانگيز تاريخ اسلام است، گفت: دوره امام رضا(ع) دوران جامعی از ادوار معصومین(ع) را در خودش دارد.
به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه كرمان، حشمتالله قنبری، استاد حوزه و دانشگاه روز دوشنبه، 25 شهريورماه در جشن بزرگ زير سايه خورشيد در كرمان گفت: ماجرای امام رضا(ع) و حضرت معصومه(ع) از موضوعهای شگفتانگيز تاريخ اسلام است.
وی با اشاره به اينكه در برخی از مواقع تاريخی زندگی برخی از ائمه استثنائات خاص خودش را دارند، افزود: حضرت امام رضا(ع) دوران جامعی از دورانها را در خودش دارد، آن چه كه در اطراف خود امام رضا(ع) و خواهر بزرگوارش حضرت فاطمه معصومه(س) میگذرد، جنسی از حيات همه ائمه عصمت و طهارت(ع) است.
قنبری تصريح كرد: هر چقدر در بين اهل حق و در بين مكتب اهل بيت(ع) پيوستگی منسجم در سايه قرآن و سنت پيغمبر(ص) وجود دارد در بين جبهه باطل و برانداز ضد توحيد هم همين پيوستگی و انسجام قابل درك و فهم است.
وی عنوان كرد: در دوران حضرت علی(ع) و حضرت امام مجتبی(ع) يك شخصيت بسيار مغموم و پيچيده به نام معاويه وجود داشت كه بدون ترديد در ميان سلسله بنیاميه، بنیمروان و آلعباس نظير آن وجود ندارد.
قنبری بيان كرد: شخصيتی مانند مأمون در هوشياری، ذكاوت و سياست در امر مملكتداری وجود ندارد، شايد در تمام تاريخ بشر افرادی مانند معاويه و عبدالله مأمون در جبهه برانداز ضد توحيد قابل به نام بردن نباشد.
وی تصريح كرد: از همان صدر اسلام تا آخر دوران بنیعباس حتی تا به امروز يكی از اصلیترين گرفتاریهای دولتها و حاكميت دستگاههای جور بحران مشروعيت بوده و هست.
استاد حوزه و دانشگاه عنوان كرد: بحران مشروعيت بنیاميه در جبهه ضد توحيد از بين نرفت و با شهادت امام حسن(ع) به سرانجام رسيد و بعد به حادثه كربلا برخورد كرد و آن فاجعه، سرنوشت تاريخ را عوض كرد، اين شرايط ادامه پيدا كرد و استبداد، ديكتاتوری و بحران مشروعيت، كار را به جايی رساند كه در يك سراشيبی و در يك نزاع با خونريزی كم، حكومت طاغوت بنیاميه به بنیمروان و به بنیعباس منتقل شد.
وی بيان كرد: فرزندان عباس در خلق جنايت و فاجعه عملشان بدتر از بنیاميه شد به طوری كه عبدالله مامون به بزرگان بنیعباس نامه نوشت كه بنیاميهای كه شما كشتيد اگر از قبر بيرونشان بياورند و از شما بپرسند چه فاجعهای عليه پيغمبر و ائمه اطهار(ع) ما انجام داديم كه شما بدتر آن را انجام نداديد چه پاسخ داريد، بدهيد، اين به اين معنی است كه بنیعباس روی دوم سكه ضد توحيدی بنیاميه است و از يك قانون مجازی مديريت میشدند.
قنبری افزود: در عصر امام رضا(ع) برای مدينه پيامبر(ص) يك شرايط بسيار استثنائی به وجود آمد و اين شرايط جز در دوران پيامبر(ص) نبود و هيچ وقت مدينه محل اعتنای مردم قرار نداشت؛ مدينه پيغمبر(ص) با حضرت رضا(ع) قوميتی پيدا كرد كه حاكميت تباه بنیعباسيان در مرو يا بغداد نداشت و اين برای آنان قابل تحمل نبود.
وی بيان كرد: شرايط به گونهای شده بود كه فرقههای بنیعباس فهميده بودند با بودن امام رضا(ع) در مدينه اين بحران مشروعيت بنیعباس بدتر و مخوفتر از بنیاميه جريان پيدا میكند.
استاد حوزه و دانشگاه گفت: نخستين اقدامی كه انجام دادند اين بود كه اين نقطه كانونی تجمع اسلامی را به هم بزنند و به هم زدن آن يك راه داشت و آن جدا كردن حضرت امام رضا(ع) از مدينه پيغمبر(ص) بود.
قنبری عنوان كرد: امام رضا(ع) میدانست برنامه مامون چيست؛ لذا دست به يك ابتكار عجيب زد و زمانی كه چارهای نديد روش امام حسين(ع) را در پيش گرفت و در مقابل چشم همه مردم مدينه كنار قبر پيغمبر(ص) رفت و خداحافظی كرد و به همان روش امام حسين(ع) زنان و مخدرات را جمع كرد و بعد فرمود، زنان حرم، مخدرات و خاندان نبوت برای من گريه كنيد و برای من اقامه عزا كنيد و اين سئوال در ذهنها وجود آمد و بعضیها آمدند، گفتند آقا پشت سر مسافر گريه معنا ندارد، امام فرمودند، «مسافری كه اميد به برگشتنش وجود داشته باشد» و اين عبارت خود افشاگری و روشنگری بزرگی بود.
وی در پایان خاطرنشان كرد: امام رضا(ع) در هنگام حركت كسی را با خودش همراه نكرد و تنها راه افتاد تا به نيشابور رسيد كه مركز علم و دانش بود، اهل تاريخ مینويسند، 90 هزار نفر در آن زمان پشت سر امام رضا(ع) حركت میكردند كه بخش عظيم آنها راويان حديث بودند.
وی با اشاره به اينكه در برخی از مواقع تاريخی زندگی برخی از ائمه استثنائات خاص خودش را دارند، افزود: حضرت امام رضا(ع) دوران جامعی از دورانها را در خودش دارد، آن چه كه در اطراف خود امام رضا(ع) و خواهر بزرگوارش حضرت فاطمه معصومه(س) میگذرد، جنسی از حيات همه ائمه عصمت و طهارت(ع) است.
قنبری تصريح كرد: هر چقدر در بين اهل حق و در بين مكتب اهل بيت(ع) پيوستگی منسجم در سايه قرآن و سنت پيغمبر(ص) وجود دارد در بين جبهه باطل و برانداز ضد توحيد هم همين پيوستگی و انسجام قابل درك و فهم است.
وی عنوان كرد: در دوران حضرت علی(ع) و حضرت امام مجتبی(ع) يك شخصيت بسيار مغموم و پيچيده به نام معاويه وجود داشت كه بدون ترديد در ميان سلسله بنیاميه، بنیمروان و آلعباس نظير آن وجود ندارد.
قنبری بيان كرد: شخصيتی مانند مأمون در هوشياری، ذكاوت و سياست در امر مملكتداری وجود ندارد، شايد در تمام تاريخ بشر افرادی مانند معاويه و عبدالله مأمون در جبهه برانداز ضد توحيد قابل به نام بردن نباشد.
وی تصريح كرد: از همان صدر اسلام تا آخر دوران بنیعباس حتی تا به امروز يكی از اصلیترين گرفتاریهای دولتها و حاكميت دستگاههای جور بحران مشروعيت بوده و هست.
استاد حوزه و دانشگاه عنوان كرد: بحران مشروعيت بنیاميه در جبهه ضد توحيد از بين نرفت و با شهادت امام حسن(ع) به سرانجام رسيد و بعد به حادثه كربلا برخورد كرد و آن فاجعه، سرنوشت تاريخ را عوض كرد، اين شرايط ادامه پيدا كرد و استبداد، ديكتاتوری و بحران مشروعيت، كار را به جايی رساند كه در يك سراشيبی و در يك نزاع با خونريزی كم، حكومت طاغوت بنیاميه به بنیمروان و به بنیعباس منتقل شد.
وی بيان كرد: فرزندان عباس در خلق جنايت و فاجعه عملشان بدتر از بنیاميه شد به طوری كه عبدالله مامون به بزرگان بنیعباس نامه نوشت كه بنیاميهای كه شما كشتيد اگر از قبر بيرونشان بياورند و از شما بپرسند چه فاجعهای عليه پيغمبر و ائمه اطهار(ع) ما انجام داديم كه شما بدتر آن را انجام نداديد چه پاسخ داريد، بدهيد، اين به اين معنی است كه بنیعباس روی دوم سكه ضد توحيدی بنیاميه است و از يك قانون مجازی مديريت میشدند.
قنبری افزود: در عصر امام رضا(ع) برای مدينه پيامبر(ص) يك شرايط بسيار استثنائی به وجود آمد و اين شرايط جز در دوران پيامبر(ص) نبود و هيچ وقت مدينه محل اعتنای مردم قرار نداشت؛ مدينه پيغمبر(ص) با حضرت رضا(ع) قوميتی پيدا كرد كه حاكميت تباه بنیعباسيان در مرو يا بغداد نداشت و اين برای آنان قابل تحمل نبود.
وی بيان كرد: شرايط به گونهای شده بود كه فرقههای بنیعباس فهميده بودند با بودن امام رضا(ع) در مدينه اين بحران مشروعيت بنیعباس بدتر و مخوفتر از بنیاميه جريان پيدا میكند.
استاد حوزه و دانشگاه گفت: نخستين اقدامی كه انجام دادند اين بود كه اين نقطه كانونی تجمع اسلامی را به هم بزنند و به هم زدن آن يك راه داشت و آن جدا كردن حضرت امام رضا(ع) از مدينه پيغمبر(ص) بود.
قنبری عنوان كرد: امام رضا(ع) میدانست برنامه مامون چيست؛ لذا دست به يك ابتكار عجيب زد و زمانی كه چارهای نديد روش امام حسين(ع) را در پيش گرفت و در مقابل چشم همه مردم مدينه كنار قبر پيغمبر(ص) رفت و خداحافظی كرد و به همان روش امام حسين(ع) زنان و مخدرات را جمع كرد و بعد فرمود، زنان حرم، مخدرات و خاندان نبوت برای من گريه كنيد و برای من اقامه عزا كنيد و اين سئوال در ذهنها وجود آمد و بعضیها آمدند، گفتند آقا پشت سر مسافر گريه معنا ندارد، امام فرمودند، «مسافری كه اميد به برگشتنش وجود داشته باشد» و اين عبارت خود افشاگری و روشنگری بزرگی بود.
وی در پایان خاطرنشان كرد: امام رضا(ع) در هنگام حركت كسی را با خودش همراه نكرد و تنها راه افتاد تا به نيشابور رسيد كه مركز علم و دانش بود، اهل تاريخ مینويسند، 90 هزار نفر در آن زمان پشت سر امام رضا(ع) حركت میكردند كه بخش عظيم آنها راويان حديث بودند.
