بررسی تاثير احسنالقصص بر انديشه و اعتقادات كودكان/31
محوريت آموزش قصههای قرآنی در آموزش و پرورش
گروه ادب: يك نويسنده كودك و نوجوان در رابطه با نحوه آموزش قرآن به كودكان و نوجوانان گفت: در بحث قرآنآموزی به كودكان، چون قصه برای آنها جذابيت دارد، بايد در سالهای آغازين تحصيل، قصهها را محور قرار دهيم؛ اين در حالی است كه آموزش قرآن با روخوانی آن آغاز میشود.
حجتالاسلام والمسلمين غلامرضا حيدریابهری، نويسنده كودك و نوجوان در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) با اشاره به آثار ارائه شده در زمينه داستانهای قرآنی كودك و نوجوان گفت: اغلب نويسندگان در اين زمينه كار عميق قرآنی انجام نمیدهند؛ به عنوان مثال ديدگاههای علامه طباطبايی در رابطه با قصههای قرآنی را استخراج نمیكنند تا از اين طريق اثری كه خلق میكنند به قرآن نزديكتر باشد.
وی افزود: برخی از نويسندگان داستانهايی نوشتهاند كه حتی به ترجمه قرآن هم مراجعه نكردهاند و داستانهای آنها از فضای قرآنی فاصله گرفته است. گاهی يك داستان را هم تورات و انجيل و هم قرآن گفته است، اما آنچه در قرآن آمده متفاوت است؛ از اين رو داستاننويسان بايد از قرآن بهره بيشتری ببرند.
حجتالاسلام حيدریابهری ادامه داد: نويسندگان بايد تلاش بيشتری كنند تا در آثاری كه خلق میكنند به روح قرآن از نظر محتوا نزديكتر شوند و از سوی ديگر آثار تكراری است و ابتكار و نوآوری در آنها كمتر ديده میشود و معارف قرآنی در آنها ديده نمیشود، به عنوان مثال به شأن نزول آيات و نكاتی كه در آنها وجود دارد توجه شود.
وی در ادامه به آيه «عبس و تولی» اشاره كرد و گفت: شأن نزول اين آيه از ديدگاه علمای بزرگ شيعی اين نيست كه فردی كه اخم كرده پيامبر(ص) بوده است؛ چرا كه از اخلاق نبوی به دور است؛ از اين اگر كسی اهل مراجعه به كتب دينی و قرآنی مرجع نباشد با اولين مراجعه اين طور مینويسد كه كسی كه به فقير اخم كرد، پيامبر(ص) بوده است. اين موضوع نه تنها كمكی به نسل جديد كودك و نوجوان ما نمیكند، بلكه او را دچار ذهنيت منفی هم میكند.
حجتالاسلام حيدریابهری تصريح كرد: يكی از نقاطی كه آموزش و پروش بايد توجه كند اين است كه در بحث قرآنآموزی كودكان، چون قصه برای آنها جذاب است بايد در سالهای آغازين تحصيل، قصهها را محور قرار دهد؛ در حالی كه آموزش قرآن با روخوانی آن آغاز میشود، يعنی اولين مواجهه كودكان با قرآن، مسائل شكلی و ظاهری است؛ در حالی كه داستان جذابيتهايی دارد كه كودكان میتوانند برداشتهای ذهنی خوبی از آن داشته باشند.
اين نويسنده كودك و نوجوان با اشاره به راهكارهای آموزش قرآن به اين گروه سنی بيان كرد: بايد برنامهريزی شود تا كودكان اولين مواجهه را با قصه داشته باشند؛ چرا كه اگر خداوند به عنوان خالق انسانها میدانست كه از چه بيانی استفاده كند و از قالب داستانی استفاده كرده است، اما ما به هنر قرآنی بها نمیدهيم و بيشتر به سراغ روخوانی قرآن رفتهايم؛ البته شأن روخوانی قرآن را نمیخواهم پايين بياورم، اما چرا بايد كودكان و نوجوانان از قصههای قرآنی بیبهره بمانند.
وی افزود: برخی از نويسندگان داستانهايی نوشتهاند كه حتی به ترجمه قرآن هم مراجعه نكردهاند و داستانهای آنها از فضای قرآنی فاصله گرفته است. گاهی يك داستان را هم تورات و انجيل و هم قرآن گفته است، اما آنچه در قرآن آمده متفاوت است؛ از اين رو داستاننويسان بايد از قرآن بهره بيشتری ببرند.
حجتالاسلام حيدریابهری ادامه داد: نويسندگان بايد تلاش بيشتری كنند تا در آثاری كه خلق میكنند به روح قرآن از نظر محتوا نزديكتر شوند و از سوی ديگر آثار تكراری است و ابتكار و نوآوری در آنها كمتر ديده میشود و معارف قرآنی در آنها ديده نمیشود، به عنوان مثال به شأن نزول آيات و نكاتی كه در آنها وجود دارد توجه شود.
وی در ادامه به آيه «عبس و تولی» اشاره كرد و گفت: شأن نزول اين آيه از ديدگاه علمای بزرگ شيعی اين نيست كه فردی كه اخم كرده پيامبر(ص) بوده است؛ چرا كه از اخلاق نبوی به دور است؛ از اين اگر كسی اهل مراجعه به كتب دينی و قرآنی مرجع نباشد با اولين مراجعه اين طور مینويسد كه كسی كه به فقير اخم كرد، پيامبر(ص) بوده است. اين موضوع نه تنها كمكی به نسل جديد كودك و نوجوان ما نمیكند، بلكه او را دچار ذهنيت منفی هم میكند.
حجتالاسلام حيدریابهری تصريح كرد: يكی از نقاطی كه آموزش و پروش بايد توجه كند اين است كه در بحث قرآنآموزی كودكان، چون قصه برای آنها جذاب است بايد در سالهای آغازين تحصيل، قصهها را محور قرار دهد؛ در حالی كه آموزش قرآن با روخوانی آن آغاز میشود، يعنی اولين مواجهه كودكان با قرآن، مسائل شكلی و ظاهری است؛ در حالی كه داستان جذابيتهايی دارد كه كودكان میتوانند برداشتهای ذهنی خوبی از آن داشته باشند.
اين نويسنده كودك و نوجوان با اشاره به راهكارهای آموزش قرآن به اين گروه سنی بيان كرد: بايد برنامهريزی شود تا كودكان اولين مواجهه را با قصه داشته باشند؛ چرا كه اگر خداوند به عنوان خالق انسانها میدانست كه از چه بيانی استفاده كند و از قالب داستانی استفاده كرده است، اما ما به هنر قرآنی بها نمیدهيم و بيشتر به سراغ روخوانی قرآن رفتهايم؛ البته شأن روخوانی قرآن را نمیخواهم پايين بياورم، اما چرا بايد كودكان و نوجوانان از قصههای قرآنی بیبهره بمانند.
