وظايف سازمانها و نهادها در توسعه فرهنگ عمومی دينی در جامعه/
سالمندی حقيقتی برای همه است/ روحانيان لزوم باقیماندن سالمندان در خانواده را ترويج كنند
گروه اجتماعی: دبير شورای ملی سالمندان با تأكيد بر وظايف همگانی در خصوص سالمندان، خواستار توجه شورای سياستگذاری ائمه جمعه و جماعات و ستادهای نماز جمعه بر مسئله سالمندی و ترويج لزوم باقیماندن سالمندان در خانواده توسط روحانيان شد.
حسين نحوینژاد، دبير شورای ملی سالمندان در هفته بزرگداشت منزلت سالمندان و آستانه روز جهانی سالمند در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) به تحليل اين مسئله كه آيا فرهنگ عمومی جامعه نسبت به سالمندان تغيير يافته است، پرداخت و گفت: پاسخ به اين سؤال نيازمند مطالعات جامعه شناسی با رويكردهای طبيعت جمعی جامعه ايران است اما در يك كلام بايد گفت آنچه در رسانهها گفته میشود با واقعيت تفاوت دارد.
وی تصريح كرد: تصويری كه از سالمندان در رسانهها نشان میدهد افرادی هستند كه از خانهها بيرون انداخته شده و منتظر زندگی در آسايشگاهها هستند در حالی كه فقط 15 هزار سالمند در آسايشگاهها ساكنند و بيش از 90 درصد آنها با خانوادههای خود زندگی میكنند.
نحوینژاد به تغيير منزلت و جايگاه ارزشی سالمندان در جامعه اشاره و اظهار كرد: يكی از دلايل اين اتفاق مسائل اقتصادی است. در گذشته خانهها وسيع بود و همين مسئله موجب میشد كه سالمندان در اتاق خود آرامش داشته و كودكان و ساير اعضا نيز در فضای لازم خود زندگی كنند اما اكنون با ساختمانهای كوچك روبهرو هستيم و در يك آپارتمان كوچك كودك چهار پنج ساله خانواده در كنار پدربزرگ 80 ساله خود زندگی میكند.
وی با تأكيد بر نقش آموزش در چنين شرايطی، گفت: اگر ما به فرد سالمندان آموزش دهيم كه تعامل بين نسلی لازم را داشته باشد و خود را به زبان نسل جديد آشنا كند، اين كار برای سلامت خود سالمند هم مفيد است.
دبير شورای ملی سالمندان با تأكيد بر اينكه تعامل درست سالمند با نوههای خود میتواند ارتباط بسيار نزديكی حتی نزديكتر از ارتباط فرزند و پدر و مادر ايجاد كند، اظهار كرد: يكی از مشكلات ما اين است كه سالمندان ما علاقهمند هستند به صورت مستقيم همه را نصيحت كنند اين كار ممكن است نيم قرن قبل تأثيرگذار بوده اما در عصر انفجار اطلاعات كودكان علاقهمند هستند اطلاعات را به صورت فشرده و كپسولی دريافت كنند و وقت زيادی صرف صحبت و معاشرت نمیكنند و سالمندان ما بايد با همين منطق خود را تطبيق دهند.
وی از سالمندان خواست به جای اينكه مستقيم و شعاری با نوههای خود صحبت كنند در قالب خاطره و داستان و به صورت شيرين تجربيات خود را به آنها منتقل كنند.
نحوینژاد به كم بودن فرصت تربيتی والدين و تأثير آن بر منزلت سالمندان اشاره و بيان كرد: به دليل اشتغال پدرو مادر و كم بودن فرصت در خانه والدين وقت ندارند كه با ارتباط چهره به چهره و عملی نحوه ارتباط و احترام عملی به سالمندان را به فرزندان خود بياموزند و بچهها بيشتر در مهدهای كودك و مدارس در حال بزرگ شدن هستند.
وی با مطرح كردن اين سؤال كه رسانهها تا چه اندازه سالمندان را به عنوان افراد روشن ضميری كه بركت خانه هستند نشان دادهاند؟ در خصوص عملكرد رسانهها، اظهار كرد: رسانهها به وظايف خود در تكريم سالمندان عمل نمیكنند.
نحوینژاد ادامه داد: در بسياری از برنامهها سالمندان افرادی ناتوان و لرزان كه ارتباط برقرار كردن با آنها مشكل است، نشان داده میشوند.
وقت كم، محدوديت مكان، كم شدن حوصله معاشرت، افزايش صرف وقت برای ديدن برنامههای تلويزيونی، كم شدن فرصت برقراری ارتباط چهره به چهره حتی در خانه، افزايش اختلاف سليقه بين اعضا حتی در دين برنامههای تلويزيونی كه اختلاف را تشديد میكند و تعميم همين مسائل در جامعه عواملی بود كه نحوینژاد از آنها به عنوان ديگر عوامل پايين آمدن حرمت سالمندان در جامعه نام برد.
وی خواستار مطرح كردن جايگاه سالمندان در اسلام توسط روحانيان شد و با اشاره به تأثيرگذاری نظرات شورای سياستگذاری ائمه جمعه و جماعات و ستادهای نماز جمعه بر اين مسئله، گفت: بر همين اساس با آنها مكاتبه انجام و از آنها میخواهيم محورهای مختلفی مانند لزوم باقی ماندن سالمندان در خانواده، لزوم توانمند شدن سالمندان، لزوم پيشگيری از امراض قبل از دچار شدن به بيماری و ... را توسط روحانيان خود به مردم منتقل كنند.
دبير شورای ملی سالمندان از انتشار جزوهای در رابطه با آيات و روايات مربوط به احترام به سالمند خبر داد و گفت: بايد اقدامات بيشتری انجام داده و دانشگاهها، مدارس و ... را با مسائل سالمندان درگير كنيم تا حساسيت جامعه افزايش پيدا كند.
وی در پايان تصريح كرد: سالمندی خاص يك گروه ويژه نيست و برای همه رخ خواهد داد؛ مسائل مربوط به سالمندان هم محدود به يك گروه خاص نيست و همه مسئول هستند و سالمندی میتواند سالم باشد كه نوجوانی، جوانی و ميانسالی خوبی داشته باشد.
وی تصريح كرد: تصويری كه از سالمندان در رسانهها نشان میدهد افرادی هستند كه از خانهها بيرون انداخته شده و منتظر زندگی در آسايشگاهها هستند در حالی كه فقط 15 هزار سالمند در آسايشگاهها ساكنند و بيش از 90 درصد آنها با خانوادههای خود زندگی میكنند.
نحوینژاد به تغيير منزلت و جايگاه ارزشی سالمندان در جامعه اشاره و اظهار كرد: يكی از دلايل اين اتفاق مسائل اقتصادی است. در گذشته خانهها وسيع بود و همين مسئله موجب میشد كه سالمندان در اتاق خود آرامش داشته و كودكان و ساير اعضا نيز در فضای لازم خود زندگی كنند اما اكنون با ساختمانهای كوچك روبهرو هستيم و در يك آپارتمان كوچك كودك چهار پنج ساله خانواده در كنار پدربزرگ 80 ساله خود زندگی میكند.
وی با تأكيد بر نقش آموزش در چنين شرايطی، گفت: اگر ما به فرد سالمندان آموزش دهيم كه تعامل بين نسلی لازم را داشته باشد و خود را به زبان نسل جديد آشنا كند، اين كار برای سلامت خود سالمند هم مفيد است.
دبير شورای ملی سالمندان با تأكيد بر اينكه تعامل درست سالمند با نوههای خود میتواند ارتباط بسيار نزديكی حتی نزديكتر از ارتباط فرزند و پدر و مادر ايجاد كند، اظهار كرد: يكی از مشكلات ما اين است كه سالمندان ما علاقهمند هستند به صورت مستقيم همه را نصيحت كنند اين كار ممكن است نيم قرن قبل تأثيرگذار بوده اما در عصر انفجار اطلاعات كودكان علاقهمند هستند اطلاعات را به صورت فشرده و كپسولی دريافت كنند و وقت زيادی صرف صحبت و معاشرت نمیكنند و سالمندان ما بايد با همين منطق خود را تطبيق دهند.
وی از سالمندان خواست به جای اينكه مستقيم و شعاری با نوههای خود صحبت كنند در قالب خاطره و داستان و به صورت شيرين تجربيات خود را به آنها منتقل كنند.
نحوینژاد به كم بودن فرصت تربيتی والدين و تأثير آن بر منزلت سالمندان اشاره و بيان كرد: به دليل اشتغال پدرو مادر و كم بودن فرصت در خانه والدين وقت ندارند كه با ارتباط چهره به چهره و عملی نحوه ارتباط و احترام عملی به سالمندان را به فرزندان خود بياموزند و بچهها بيشتر در مهدهای كودك و مدارس در حال بزرگ شدن هستند.
وی با مطرح كردن اين سؤال كه رسانهها تا چه اندازه سالمندان را به عنوان افراد روشن ضميری كه بركت خانه هستند نشان دادهاند؟ در خصوص عملكرد رسانهها، اظهار كرد: رسانهها به وظايف خود در تكريم سالمندان عمل نمیكنند.
نحوینژاد ادامه داد: در بسياری از برنامهها سالمندان افرادی ناتوان و لرزان كه ارتباط برقرار كردن با آنها مشكل است، نشان داده میشوند.
وقت كم، محدوديت مكان، كم شدن حوصله معاشرت، افزايش صرف وقت برای ديدن برنامههای تلويزيونی، كم شدن فرصت برقراری ارتباط چهره به چهره حتی در خانه، افزايش اختلاف سليقه بين اعضا حتی در دين برنامههای تلويزيونی كه اختلاف را تشديد میكند و تعميم همين مسائل در جامعه عواملی بود كه نحوینژاد از آنها به عنوان ديگر عوامل پايين آمدن حرمت سالمندان در جامعه نام برد.
وی خواستار مطرح كردن جايگاه سالمندان در اسلام توسط روحانيان شد و با اشاره به تأثيرگذاری نظرات شورای سياستگذاری ائمه جمعه و جماعات و ستادهای نماز جمعه بر اين مسئله، گفت: بر همين اساس با آنها مكاتبه انجام و از آنها میخواهيم محورهای مختلفی مانند لزوم باقی ماندن سالمندان در خانواده، لزوم توانمند شدن سالمندان، لزوم پيشگيری از امراض قبل از دچار شدن به بيماری و ... را توسط روحانيان خود به مردم منتقل كنند.
دبير شورای ملی سالمندان از انتشار جزوهای در رابطه با آيات و روايات مربوط به احترام به سالمند خبر داد و گفت: بايد اقدامات بيشتری انجام داده و دانشگاهها، مدارس و ... را با مسائل سالمندان درگير كنيم تا حساسيت جامعه افزايش پيدا كند.
وی در پايان تصريح كرد: سالمندی خاص يك گروه ويژه نيست و برای همه رخ خواهد داد؛ مسائل مربوط به سالمندان هم محدود به يك گروه خاص نيست و همه مسئول هستند و سالمندی میتواند سالم باشد كه نوجوانی، جوانی و ميانسالی خوبی داشته باشد.
