به گزارش خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه همدان، عباس احمدی، شاعر برجسته قمی عصر يكشنبه، 7 مهرماه در كارگاه بررسی ادبيات دفاع مقدس گفت: شعر «دفاع مقدس» با عناوين ديگری نظير «ادبيات پايداری»، «شعر جنگ» و غيره نيز ناميده میشود اما اين اين نوع ادبيات هويتی مستقل دارد يا میتوان آن را زير مجموعه ديگر انواع ادبی، از جمله ادبيات جنگ مطرح كرد.
وی ادامه داد: برخی عقيده دارند واژه «مقدس» قلمرو الهی و دينی را هم بيان میكند، سرودههايی كه ايستادگی در مقابل سقوط معنوی انسان باشد را نيز میتوان نوعی ادبيات پايداری نام برد و يا سرودههای ميرزاده عشقی، ملكالشعرای بهار و غيره در دوران مشروطه از اين جمله هستند.
اين شاعر برجسته قمی در ادامه افزود: اما آنچه بيشتر به نام ادبيات دفاع مقدس معروف است، از بعد از انقلاب مطرح است و بيشتر حادثه بزرگی به نام جنگ تحميلی و دفاع جانانه و همه جانبه ملت ايران را دربر ميگيرد كه باعث شد تحولی عظيم در ادبيات ما رخ دهد.
احمدی با اشاره به اينكه نقد شعر دفاع مقدس، نقد دفاع مقدس نيست اضافه كرد: شعر به طور كلی مقدس نيست؛ آن دفاع برای ما مقدس است اما شعر دفاع مقدس، مقدس نيست و نترسيم از اينكه اگر كاری ضعيف است آن را نقد كنيم
وی تاكيد كرد: در سرودن شعر دفاع مقدس میتوان سراغ مضامين تازه و كمتر استفاده شده رفت، و يا به تبعات جنگ اشاره كرد، شاعران متأسفانه به دنبال مطالعه نيستند و اين خوراك فكری وجود ندارد، برخی از جشنوارهها نيز شاعران را به سمت سرودن نوع خاصی شعر سوق میدهند.
اين شاعر در پايان گفت: شعر عاشورايی نيز نوعی ادبيات پايداری است و در آثار ادبيات كلاسيك ايران بيشتر سوگ و مرثيه است و حماسه وجود ندارد و امروز، گمگشته شعر دفاع مقدس، تأكيد بر اين حماسه و افتخارات آن زمان است و كشور نياز دارد اين حماسه را دوباره بيدار كرد.