«میخواهيم» در انقلاب اسلامی به «میتوانيم» در دفاع مقدس تبديل شد
گروه سياسی: دفاع مقدس، نبرد ميان عزت و ذلت دو طرف بود، لذا جنگی كه دشمن به قصد «آدمسوزی» راه انداخته بود، تبديل به دانشگاه آدمسازی شد و حاصل آن «میتوانيم» و «بايد» شد، در حالی كه حاصل انقلاب اسلامی صرفاً «میخواهيم» بود.
به گزارش خبرگزاری بينالملللی قرآن(ايكنا)، نشستی علمی بهمناسبت گراميداشت هفته دفاع مقدس، بعد از ظهر دوشنبه، هشتم مهرماه، در مركز مطالعات عالی بينالمللی دانشكده حقوق و علوم سياسی دانشگاه تهران برگزار شد.
در اين نشست، محمد دروديان، پژوهشگر و نويسنده برجسته دفاع مقدس درباره ضرورتها و ملاحظات ناظر بر نظريهپردازی درباره جنگ ايران و عراق با اشاره به اينكه سخن گفتن از ضرورتهای دفاع مقدس، خود موجد پرسشی جديد در اين باب است، گفت: ما با واقعيتی با عنوان جنگ ايران و عراق مواجهيم كه در گذشته رخ داده و يك آثاری از آن تاكنون باقی است.
وی افزود: امروز، ما يك ادراكی از گذشته داريم و يك نيازهايی در آينده خواهيم داشت كه هر دو نسبتی با گذشته دارد، پس با سه مقوله مواجهيم: رويدادهای گذشته، ادراكات كنونی و نيازهای آينده.
دروديان طرح پرسش از صحيحترين رويكرد در بررسی دفاع مقدس را دربردارنده مفروض گرفتن كاربرد نظريه در اين حوزه دانست و گفت: ذهن و نظريه يك ارتباط و امتداد ميان واقعيتهای گذشته برقرار میكند.
وی خاطرنشان كرد: ادراك كنونی ما از جنگ ايران و عراق چيست؟ آيا با واقعيت جنگ بهعنوان يك مسئله راهبردی منطبق است؟ مفروض ما مفهوم جنگ است، بهعنوان ابزار تأمين منافع؛ جنگ بما هو جنگ، مورد بحث نيست، بلكه با توجه به هدف آن بررسی میشود.
اين پژوهشگر و نويسنده برجسته دفاع مقدس با طرح اين پرسش كه نيازهای دفاعی و تهاجمی حال و آينده كشور چيست؟ گفت: اگر فرض بر اين است كه بايد يك نظريه درباره جنگ داشته باشيم، چه نظريهای مناسب است كه هم ادراك درستی از گذشته داشته باشيم و هم پاسخی به نيازهای آينده باشد.
وی از ادراك كنونی بهعنوان حد فاصل گذشته و آينده ياد كرد و ادامه داد: دو اجماع كلی در مورد جنگ ايران و عراق وجود دارد، اول اينكه مدافع، ايران و مهاجم، عراق بود و مدافع بر مهاجم پيروز شد كه در اين مورد ميان همه گروههای داخلی و خارجی اعم از مخالف و موافق اتفاق نظر وجود دارد و اجماع دوم به ادامه و نحوه پايان جنگ برمیگردد كه در آن مناقشه وجود دارد، بنابراين ادراك كنونی، واحد نيست.
سپس عليرضا صدرا عضو هيئت علمی دانشكده حقوق و علوم سياسی دانشگاه تهران با اشاره به اينكه دفاع، هميشه يك امر مقدس است و هيچكس حاضر نيست بپذيرد كه متجاوز است، گفت: در دفاع مقدس سه امر ارزشمند دفاع، ايستادگی پای آزادی و مردمسالاری و ماهيت دينی جنگ، به آن ويژگی اقدس بخشيد.
وی با ياداوری توصيه اكيد قرآن كريم به سير در ارض تصريح كرد: قرآن تأكيد دارد كه از ظواهر عبور كرده و به بواطن برسيم، لذا به دفاع مقدس هم بايد بيش از يك بحث تاريخی پرداخت.
صدرا عبرت گرفتن از گذشته را به معنای بهرهگيری از آن برای ساختن آينده خواند و گفت: دفاع مقدس در حقيقت جنگ جهانی سوم بود، زيرا همه قدرتها عليه يك ملت كه فاقد تجربه دفاعی بود، متحد شدند و بدترين نامردمیها را صورت دادند.
وی افزود: اين جنگ يك جنگ عادی نبود، جنگ عزت و ذلت دو طرف بود، لذا جنگی كه دشمن به قصد «آدمسوزی» راه انداخته بود، تبديل به دانشگاه آدمسازی شد و حاصل آن «میتوانيم» و «بايد» شد، در حالی كه حاصل انقلاب اسلامی صرفاً «میخواهيم» بود.
عضو هيئت علمی دانشكده حقوق و علوم سياسی دانشگاه تهران دفاع مقدس را مايه ثبات تاريخی و تاريخسازی برای كشورمان عنوان كرد و گفت: در طول 300 سال گذشته، قدرتهای بزرگ هر زمان عطسه كردند يك بخش از خاك ايران را جدا كردند، اما در جريان جنگ تحميلی همه متحد شدند و موفق نشدند ذرهای از خاك ميهنمان را جدا كنند.
در اين نشست، محمد دروديان، پژوهشگر و نويسنده برجسته دفاع مقدس درباره ضرورتها و ملاحظات ناظر بر نظريهپردازی درباره جنگ ايران و عراق با اشاره به اينكه سخن گفتن از ضرورتهای دفاع مقدس، خود موجد پرسشی جديد در اين باب است، گفت: ما با واقعيتی با عنوان جنگ ايران و عراق مواجهيم كه در گذشته رخ داده و يك آثاری از آن تاكنون باقی است.
وی افزود: امروز، ما يك ادراكی از گذشته داريم و يك نيازهايی در آينده خواهيم داشت كه هر دو نسبتی با گذشته دارد، پس با سه مقوله مواجهيم: رويدادهای گذشته، ادراكات كنونی و نيازهای آينده.
دروديان طرح پرسش از صحيحترين رويكرد در بررسی دفاع مقدس را دربردارنده مفروض گرفتن كاربرد نظريه در اين حوزه دانست و گفت: ذهن و نظريه يك ارتباط و امتداد ميان واقعيتهای گذشته برقرار میكند.
وی خاطرنشان كرد: ادراك كنونی ما از جنگ ايران و عراق چيست؟ آيا با واقعيت جنگ بهعنوان يك مسئله راهبردی منطبق است؟ مفروض ما مفهوم جنگ است، بهعنوان ابزار تأمين منافع؛ جنگ بما هو جنگ، مورد بحث نيست، بلكه با توجه به هدف آن بررسی میشود.
اين پژوهشگر و نويسنده برجسته دفاع مقدس با طرح اين پرسش كه نيازهای دفاعی و تهاجمی حال و آينده كشور چيست؟ گفت: اگر فرض بر اين است كه بايد يك نظريه درباره جنگ داشته باشيم، چه نظريهای مناسب است كه هم ادراك درستی از گذشته داشته باشيم و هم پاسخی به نيازهای آينده باشد.
وی از ادراك كنونی بهعنوان حد فاصل گذشته و آينده ياد كرد و ادامه داد: دو اجماع كلی در مورد جنگ ايران و عراق وجود دارد، اول اينكه مدافع، ايران و مهاجم، عراق بود و مدافع بر مهاجم پيروز شد كه در اين مورد ميان همه گروههای داخلی و خارجی اعم از مخالف و موافق اتفاق نظر وجود دارد و اجماع دوم به ادامه و نحوه پايان جنگ برمیگردد كه در آن مناقشه وجود دارد، بنابراين ادراك كنونی، واحد نيست.
سپس عليرضا صدرا عضو هيئت علمی دانشكده حقوق و علوم سياسی دانشگاه تهران با اشاره به اينكه دفاع، هميشه يك امر مقدس است و هيچكس حاضر نيست بپذيرد كه متجاوز است، گفت: در دفاع مقدس سه امر ارزشمند دفاع، ايستادگی پای آزادی و مردمسالاری و ماهيت دينی جنگ، به آن ويژگی اقدس بخشيد.
وی با ياداوری توصيه اكيد قرآن كريم به سير در ارض تصريح كرد: قرآن تأكيد دارد كه از ظواهر عبور كرده و به بواطن برسيم، لذا به دفاع مقدس هم بايد بيش از يك بحث تاريخی پرداخت.
صدرا عبرت گرفتن از گذشته را به معنای بهرهگيری از آن برای ساختن آينده خواند و گفت: دفاع مقدس در حقيقت جنگ جهانی سوم بود، زيرا همه قدرتها عليه يك ملت كه فاقد تجربه دفاعی بود، متحد شدند و بدترين نامردمیها را صورت دادند.
وی افزود: اين جنگ يك جنگ عادی نبود، جنگ عزت و ذلت دو طرف بود، لذا جنگی كه دشمن به قصد «آدمسوزی» راه انداخته بود، تبديل به دانشگاه آدمسازی شد و حاصل آن «میتوانيم» و «بايد» شد، در حالی كه حاصل انقلاب اسلامی صرفاً «میخواهيم» بود.
عضو هيئت علمی دانشكده حقوق و علوم سياسی دانشگاه تهران دفاع مقدس را مايه ثبات تاريخی و تاريخسازی برای كشورمان عنوان كرد و گفت: در طول 300 سال گذشته، قدرتهای بزرگ هر زمان عطسه كردند يك بخش از خاك ايران را جدا كردند، اما در جريان جنگ تحميلی همه متحد شدند و موفق نشدند ذرهای از خاك ميهنمان را جدا كنند.
