تعليم و تربيت قرآنی؛ متصدی رشد فضائل و نفی رذائل انسانی
گروه اجتماعی: مدرس حوزه علميه با بيان اينكه اساس تعليم و تربيت در قرآن خدامحوری است، گفت: فضائل اخلاقی به طور بالقوه در همه انسانها وجود دارد و تربيت قرآنی متصدی رشد فضائل و نفی رذائل در وجود انسانها است.
حجتالاسلام والمسلمين باقری، مدرس حوزه علميه در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) شعبه گيلان، با بيان اينكه كتاب مقدس ما قرآن كريم برای رشد و تعالی تمام ابعاد وجودی انسان با هر شرايط سنی نازل شده و جاودانه است، اظهار كرد: قرآن كريم والاترين جايگاه را در تعليم و تربيت و رشد همه ابعاد وجودی انسان دارد و اين ارزشها بالقوه در او به وديعت نهاده شده و با بهترين شيوه به فعليت میرسد.
وی افزود: در قرآن كريم آيات فراوانی پيرامون تعليم و تربيت داريم كه اولين متصديان اجرای تعليم و تربيت، خود انبيای الهی هستند و پيامبران الهی مامور تربيت افراد جامعه بر مبنای دستورات كتابهای آسمانی در طول تاريخ بودهاند؛ رسول گرامی اسلام(ص) هم از طرف خداوند مأموريت يافت در پرتو تعاليم عاليه قرآن كريم، اول مردم را تزكيه نمايد و خرافهها و تعاليم غلط را از دلها بزدايد و سپس آنها را برمبنای دستورات قرآنی تربيت كند.
اين كارشناس دينی با بيان اينكه روح انسان دارای ابعاد مختلفی است، متذكر شد: يكى از مهمترين ابزارهای تعليم و تربيت كه اثر قاطع و تعيينكنندهاى در ساختن شخصيت فرد و جامعه دارد، ارائه نمونهها و الگوهاى گويا از ارزشها و ضد ارزشهاست؛ لذا فضائل اخلاقی به طور بالقوه در همه انسانها وجود دارد و تربيت قرآنی متصدی رشد فضائل و نفی رذائل در وجود انسانها است؛ قرآن كريم با ارائه نمونههاى عينى از افراد و يادآورى اعمال زشت يا پسنديده آنها گامهاى مهمى در تربيت افراد برمىدارد و با اعمال اين شيوه، صفات خوب و بد را در برابر ديدگان مردم تجسم و عينيت مىبخشد.
حجتالاسلام باقری با بيان اينكه شيوه و روش قرآن در امر تعليم و تربيت بسيار كارساز است، ادامه داد: قرآن كريم در مقام تعليم و تربيت به صورت گستردهاى از تاريخ استفاده مىكند و با طرح قصههاى گوناگون تاريخى و استفاده منطقى از تاريخ، آنرا در خدمت اهداف خود قرار مىدهد و شنونده يا خواننده را در حالتى كه گويا در فضاى داستان نفس مىكشد و با شخصيتهاى آنان زندگى مىكند، قرار مىدهد؛ بدين گونه الگوهایى كه قرآن كريم در قصههاى خود مطرح مىكند، نمونههایى عينى و لمس شده از خوبان و بدان خواهند بود كه در پرورش افراد بسيار مؤثر و كارساز هستند.
وی با بيان اينكه اساس تعليم و تربيت در قرآن خدامحوری است، گفت: محور همه تلاشها و فعاليتهای انسان بايد در جهت رشد و شكوفايی همه ابعاد وجودی و استعدادهای او در نزديك شدن به مبدا كمال باشد؛ چنين هدف متعالی بايد بر همه برنامههای تعليم و تربيت سايه افكند و هدايت و رشد انسان در گرو توجه به ذات احديت در تمام اوقات و احوال زندگی است؛ لذا غفلت مداوم از ياد خدا موجب انحراف انسان از قوانين حاكم بر نظام آفرينش میشود و در بسياری از مواقع انسان را به هلاكت میكشاند.
وی افزود: در قرآن كريم آيات فراوانی پيرامون تعليم و تربيت داريم كه اولين متصديان اجرای تعليم و تربيت، خود انبيای الهی هستند و پيامبران الهی مامور تربيت افراد جامعه بر مبنای دستورات كتابهای آسمانی در طول تاريخ بودهاند؛ رسول گرامی اسلام(ص) هم از طرف خداوند مأموريت يافت در پرتو تعاليم عاليه قرآن كريم، اول مردم را تزكيه نمايد و خرافهها و تعاليم غلط را از دلها بزدايد و سپس آنها را برمبنای دستورات قرآنی تربيت كند.
اين كارشناس دينی با بيان اينكه روح انسان دارای ابعاد مختلفی است، متذكر شد: يكى از مهمترين ابزارهای تعليم و تربيت كه اثر قاطع و تعيينكنندهاى در ساختن شخصيت فرد و جامعه دارد، ارائه نمونهها و الگوهاى گويا از ارزشها و ضد ارزشهاست؛ لذا فضائل اخلاقی به طور بالقوه در همه انسانها وجود دارد و تربيت قرآنی متصدی رشد فضائل و نفی رذائل در وجود انسانها است؛ قرآن كريم با ارائه نمونههاى عينى از افراد و يادآورى اعمال زشت يا پسنديده آنها گامهاى مهمى در تربيت افراد برمىدارد و با اعمال اين شيوه، صفات خوب و بد را در برابر ديدگان مردم تجسم و عينيت مىبخشد.
حجتالاسلام باقری با بيان اينكه شيوه و روش قرآن در امر تعليم و تربيت بسيار كارساز است، ادامه داد: قرآن كريم در مقام تعليم و تربيت به صورت گستردهاى از تاريخ استفاده مىكند و با طرح قصههاى گوناگون تاريخى و استفاده منطقى از تاريخ، آنرا در خدمت اهداف خود قرار مىدهد و شنونده يا خواننده را در حالتى كه گويا در فضاى داستان نفس مىكشد و با شخصيتهاى آنان زندگى مىكند، قرار مىدهد؛ بدين گونه الگوهایى كه قرآن كريم در قصههاى خود مطرح مىكند، نمونههایى عينى و لمس شده از خوبان و بدان خواهند بود كه در پرورش افراد بسيار مؤثر و كارساز هستند.
وی با بيان اينكه اساس تعليم و تربيت در قرآن خدامحوری است، گفت: محور همه تلاشها و فعاليتهای انسان بايد در جهت رشد و شكوفايی همه ابعاد وجودی و استعدادهای او در نزديك شدن به مبدا كمال باشد؛ چنين هدف متعالی بايد بر همه برنامههای تعليم و تربيت سايه افكند و هدايت و رشد انسان در گرو توجه به ذات احديت در تمام اوقات و احوال زندگی است؛ لذا غفلت مداوم از ياد خدا موجب انحراف انسان از قوانين حاكم بر نظام آفرينش میشود و در بسياری از مواقع انسان را به هلاكت میكشاند.
