امام باقر(ع)؛ جداکننده محدوده اعتقادی صحيح اهل بيت(ع) از فرق انحرافی
گروه اندیشه: معاون نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشكی ايلام با بيان اينكه در عصر امام باقر(ع) بود كه شيعه تدوين فرهنگ خود شامل فقه، تفسير و اخلاق را آغاز كرد، گفت: ایشان در برابر فرق اسلامی منحرف موضع تندی اتخاذ كرد و با اين برخورد كوشيد محدوده اعتقادی صحيح اهل بيت(ع) را در زمينههای مختلف مشخص و جدا كنند.
حجتالاسلام و المسلمين مهدی مراديان، معاون نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشكی استان ايلام در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی(ايكنا) شعبه ايلام، اظهار كرد: نام مبارك امام پنجم، محمد بود و لقب آن حضرت باقر يا باقرالعلوم بهمعنای شكافنده درياى دانش و آشكار سازنده اسرار علوم است، برای آن حضرت(ع) القاب ديگرى مانند شاكر و صابر و هادى نيز ذكر شده است كه هريك بازگوينده صفتى از صفات آن امام بزرگوار است.
وی با اشاره به اينكه مادر این امام(ع)، فاطمه دختر امام حسن مجتبى(ع) است و پدرش حضرت سيدالساجدين، امام زينالعابدين، علىبن الحسين(ع) است، گفت: به اين ترتيب آن حضرت هم از جانب مادر و هم از جانب پدر فاطمی و علوی است.
معاون نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشكی ايلام در ادامه، افزود: در دوره امامت امام محمد باقر(ع) و فرزندش امام جعفرصادق(ع) مسائلى مانند انقراض امويان و بر سر كار آمدن عباسيان و پيدا شدن مشاجرات سياسى، ظهور سرداران و مدعيانى مانند ابوسلمه خلال و ابومسلم خراسانى و ديگران مطرح شد و مجادلات كلامى در اين دوره پيش آمد.
اين استاد حوزه و دانشگاه ايلام با بيان اينكه به دليلی سستی حكومت امويان امام باقر(ع) و فرزندش امام صادق(ع) توانستند حوزههای بزرگ درسی ايجاد كنند، بيان كرد: امام محمد باقر(ع) و پس از وى امام جعفر صادق(ع) از موقعيت مساعد روزگار سياسى، براى نشر تعليمات اصيل اسلامى و معارف حقه بهره جستند و دانشگاه تشيع و علوم اسلامى را پايهريزى نمودند.
وی در تبيين شخصيت علمی امام باقر(ع)، افزود: بیترديد چنان كه بسياری از علمای اهل سنت نيز گفتهاند، امام باقر(ع) در زمان حيات خويش شهرت فراوانی داشته و همواره محضر او از دوست دارانش، از تمامی بلاد و سرزمينهای اسلامی، پر بوده است، موقعيت علمی ايشان، به مثابه شخصيتی عالم و فقيه، به ويژه به عنوان نماينده علوم اهل بيت(ع)، بسياری را وا میداشت تا از محضر او بهره گيرند و حل اشكالات علمی و فقهی خود را از او بطلبند، در اين ميان، اهل عراق كه بسياری از آنان شيعه بودند بيش از ديگران مفتون شخصيت آن حضرت شده بودند.
حجتالاسلام مراديان، اظهار كرد: در دوره امام باقر(ع) پيدايش مسلكهای فقهی و اوجگيری نقل حديث، جنبش علمی وسيعی را به وجود آورد كه در دوره امامت فرزندش امام صادق(ع) به اوج خود رسيد، وی در علم، زهد، عظمت و فضيلت سرآمد همه بزرگان بنی هاشم بود و روايات و احاديث وی در زمينه علم دين، آثار و سنت نبوی، علوم قرآن، سيره و فنون اخلاق و آداب بدان حد است كه تا آن روز از هيچ يك از فرزندان امام حسن(ع) و امام حسين(ع) به جا نمانده بود.
معاون نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشكی ايلام با بيان اينكه در عصر امام باقر(ع) بود كه شيعه تدوين فرهنگ خود شامل فقه و تفسير و اخلاق را آغاز كرد، بيان كرد: آن امام استدلالهای اصحاب قياس را به تندی رد كرد و در برابر ساير فرق اسلامی منحرف نيز موضع تندی اتخاذ كرده و با اين برخورد كوشيد محدوده اعتقادی صحيح اهل بيت(ع) را در زمينههای مختلف از ساير فرق، مشخص و جدا كنند، وی درباره خوارج فرمود: «خوارج از روی جهالت عرصه را بر خود تنگ گرفتهاند، دين ملايمتر و قابل انعطافتر از آن است كه آنان میشناسند».
اين استاد حوزه و دانشگاه ايلام با تبيين دوران امامت آن امام بزرگوار، بيان كرد: آن حضرت در تمام دوران امامت خويش به انجام دادن وظايف خطير امامت، نشر و تبليغ فرهنگ اسلامی، تعليم شاگردان، رهبرى اصحاب و مردم، اجرا كردن سنتهاى جد بزرگوارش ميان خلق، متوجه كردن دستگاه غاصب حكومت به خط صحيح رهبرى و راه نمودن به مردم در جهت شناخت رهبر واقعى و امام معصوم، كه تنها خليفه راستين خدا و رسول(ص) در زمين است، پرداخت و لحظهاى از اين وظيفه غفلت نفرمود .
اين كارشناس مذهبی در پايان با اشاره به روايتی از امام باقر(ع) كه میفرمايند: «لَوْ أُوتيتُ بِشابٍّ مِنْ شَبابِ الشّيعَةِ لا یَتَفَقَّهُ فِی الدّينِ، لَأَوجَعْتُهُ؛ اگر جوانی از جوانان شيعه را نزد من بياورند كه به مسائل دين و زندگی آشنا نباشد، او را تنبيه و تأديب خواهم كرد»، خاطرنشان كرد: امام محمد باقر(ع) دارای چنان شخصيتی بودند كه الگوبرداری جوانان از ايشان، جامعه اسلامی را در مسير رشد و بالندگی قرار میدهد.
وی با اشاره به اينكه مادر این امام(ع)، فاطمه دختر امام حسن مجتبى(ع) است و پدرش حضرت سيدالساجدين، امام زينالعابدين، علىبن الحسين(ع) است، گفت: به اين ترتيب آن حضرت هم از جانب مادر و هم از جانب پدر فاطمی و علوی است.
معاون نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشكی ايلام در ادامه، افزود: در دوره امامت امام محمد باقر(ع) و فرزندش امام جعفرصادق(ع) مسائلى مانند انقراض امويان و بر سر كار آمدن عباسيان و پيدا شدن مشاجرات سياسى، ظهور سرداران و مدعيانى مانند ابوسلمه خلال و ابومسلم خراسانى و ديگران مطرح شد و مجادلات كلامى در اين دوره پيش آمد.
اين استاد حوزه و دانشگاه ايلام با بيان اينكه به دليلی سستی حكومت امويان امام باقر(ع) و فرزندش امام صادق(ع) توانستند حوزههای بزرگ درسی ايجاد كنند، بيان كرد: امام محمد باقر(ع) و پس از وى امام جعفر صادق(ع) از موقعيت مساعد روزگار سياسى، براى نشر تعليمات اصيل اسلامى و معارف حقه بهره جستند و دانشگاه تشيع و علوم اسلامى را پايهريزى نمودند.
وی در تبيين شخصيت علمی امام باقر(ع)، افزود: بیترديد چنان كه بسياری از علمای اهل سنت نيز گفتهاند، امام باقر(ع) در زمان حيات خويش شهرت فراوانی داشته و همواره محضر او از دوست دارانش، از تمامی بلاد و سرزمينهای اسلامی، پر بوده است، موقعيت علمی ايشان، به مثابه شخصيتی عالم و فقيه، به ويژه به عنوان نماينده علوم اهل بيت(ع)، بسياری را وا میداشت تا از محضر او بهره گيرند و حل اشكالات علمی و فقهی خود را از او بطلبند، در اين ميان، اهل عراق كه بسياری از آنان شيعه بودند بيش از ديگران مفتون شخصيت آن حضرت شده بودند.
حجتالاسلام مراديان، اظهار كرد: در دوره امام باقر(ع) پيدايش مسلكهای فقهی و اوجگيری نقل حديث، جنبش علمی وسيعی را به وجود آورد كه در دوره امامت فرزندش امام صادق(ع) به اوج خود رسيد، وی در علم، زهد، عظمت و فضيلت سرآمد همه بزرگان بنی هاشم بود و روايات و احاديث وی در زمينه علم دين، آثار و سنت نبوی، علوم قرآن، سيره و فنون اخلاق و آداب بدان حد است كه تا آن روز از هيچ يك از فرزندان امام حسن(ع) و امام حسين(ع) به جا نمانده بود.
معاون نهاد رهبری دانشگاه علوم پزشكی ايلام با بيان اينكه در عصر امام باقر(ع) بود كه شيعه تدوين فرهنگ خود شامل فقه و تفسير و اخلاق را آغاز كرد، بيان كرد: آن امام استدلالهای اصحاب قياس را به تندی رد كرد و در برابر ساير فرق اسلامی منحرف نيز موضع تندی اتخاذ كرده و با اين برخورد كوشيد محدوده اعتقادی صحيح اهل بيت(ع) را در زمينههای مختلف از ساير فرق، مشخص و جدا كنند، وی درباره خوارج فرمود: «خوارج از روی جهالت عرصه را بر خود تنگ گرفتهاند، دين ملايمتر و قابل انعطافتر از آن است كه آنان میشناسند».
اين استاد حوزه و دانشگاه ايلام با تبيين دوران امامت آن امام بزرگوار، بيان كرد: آن حضرت در تمام دوران امامت خويش به انجام دادن وظايف خطير امامت، نشر و تبليغ فرهنگ اسلامی، تعليم شاگردان، رهبرى اصحاب و مردم، اجرا كردن سنتهاى جد بزرگوارش ميان خلق، متوجه كردن دستگاه غاصب حكومت به خط صحيح رهبرى و راه نمودن به مردم در جهت شناخت رهبر واقعى و امام معصوم، كه تنها خليفه راستين خدا و رسول(ص) در زمين است، پرداخت و لحظهاى از اين وظيفه غفلت نفرمود .
اين كارشناس مذهبی در پايان با اشاره به روايتی از امام باقر(ع) كه میفرمايند: «لَوْ أُوتيتُ بِشابٍّ مِنْ شَبابِ الشّيعَةِ لا یَتَفَقَّهُ فِی الدّينِ، لَأَوجَعْتُهُ؛ اگر جوانی از جوانان شيعه را نزد من بياورند كه به مسائل دين و زندگی آشنا نباشد، او را تنبيه و تأديب خواهم كرد»، خاطرنشان كرد: امام محمد باقر(ع) دارای چنان شخصيتی بودند كه الگوبرداری جوانان از ايشان، جامعه اسلامی را در مسير رشد و بالندگی قرار میدهد.
