بررسی دغدغه فيلمسازان برای ورود به سينمای متعالی / 20
فرم و محتوا در فيلم دينی قربانی يكديگر نشوند
گروه هنر: يك كارگردان سينما گفت: سينمای دينی از دو فاكتور فرم و محتوا شكل گرفته است و نبايد با توجه به يك بخش از ديگر شاخصه غافل شد؛ در واقع اين دو نبايد قربانی يكديگر شوند.
سيدمسعود اطيابی، كارگردان و تهيهكننده سينما در گفتوگو با خبرگزاری بينالمللی قرآن(ايكنا) با بيان مطلب فوق اظهار كرد: سينمای متأثر از فضای عمومی جامعه كه يك جامعه دينی است، دغدغه دين دارد، اما آنچه در اين ميان دچار نقصان است، كمبود آگاهی در اين حوزه است؛ بدين معناكه كمتر فيلمسازی يا سينماگری را میتوان يافت كه در حوزه دين از تخصص و آگاهی علمی سود برده باشد.
وی افزود: داشتن دغدغه برای ساخت فيلم دينی به اين دليل ضروريست كه داشتن انگيزه سبب میشود فيلم بنمايه قوی داشته باشد؛ چراكه فيلمسازش برای ساخت، مسلما از انجام كارهای تحقيقاتی غافل نشده است، در صورتی كه اگر فيلمسازی تنها سفارش ساخت يك فيلم دينی بر مبنای يك فيلمنامه مشخص را بگيرد، ممكن است تنها كاری خوش ساخت خلق كند، بدون آن كه اثر تاثيرگذاری لازم را داشته باشد.
اين فيلمساز با اشاره به اينكه سينمای ما فعلا درگير مسائل حاشيهای است، اظهار كرد: اگر از من بپرسيد، میگويم كه دغدغه اصلی سينمای ما پرداختن به حاشيههايی است كه زندگی اندكی از خانوادهها را در بر گرفته است؛ رويكردی كه تا حدودی باعث دور شدن اخلاقيات از سينما میشود، پس اين توليدات چگونه میتواند در مسير ترويج دين حركت كند!؟ حتی در مواقعی معتقدم كه برخی از آثار سينمايی تفكرات سكولار را اشاعه میدهند.
اطيابی اضافه كرد: نكته تأسفآور اينجاست كه بدانيم با وجود ساخت برخی فيلمها در سينمای غرب كه با آن موافق نيستيم، باز هم میتوان گفت كه آنها از ما در فيلمهايشان بيشتر دغدغه دين دارند. اين ادعا را میتوان به وفور در نمادها و سمبلهايی كه آثارشان وجود دارد به خوبی مشاهده كرد.
كارگردان فيلم «مصائب دوشيزه» در پاسخ به اين سؤال كه آيا فيلمساز نگاه خود را از جامعه وام نگرفته است؟ گفت: به نظرم اگر سينما میخواست تفكرات خود را از جامعه وام گيرد، الان ما شاهد يك سينمای دينی در كشورمان بوديم، چون با يك ارزيابی سطحی میتوان فهميد كه اكثريت جامعه دينمدار هستند. اين ادعا را میتوان در ايامی چون ماه رمضان به خوبی مشاهده كرد كه اكثريت جامعه پايبند به مناسك دينی هستند.
اطيابی در بخش ديگری از سخنان خود به نقش تهيهكننده در ارتقای سينمای دينی اشاره كرد و گفت: اكثر تهيهكنندگان به معنای واقعی تهيهكننده نيستند، بلكه از آنان میتوان به عنوان مجری طرح نام برد، اما تهيهكنندههای واقعی مراكزی چون حوزه هنری هستند اما آن عده از تهيهكنندههايی كه به مراكز دولتی وصل نيستند، عموما بانی توليداتی هستند كه به نوعی سرمايهگذاريشان را به خطر نيندازد.
وی در پاسخ به سؤالی ديگر مبنی بر اينكه چرا فيلمسازان فيلم اولی كمتر سراغ مضامين دينی میروند، بيان كرد: من با اين نظر موافق نيستم، چون سينماگری كه دغدغهاش در سينما اشاعه دين باشد، اين خصيصه را از اولين تا آخرين كارش هم میتوان مشاهد كرد. برای مثال من در در كار اولم (مصائب دوشيزه) به صورت مستقيم مضمونی دينی را مورد توجه قرار داده بودم و در فيلم «خروس جنگی» كه يك كار طنز بود نيز، مضمون فيلم برگرفته از آموزههای دينی بود.
تهيه كننده فيلم «دلخون» در پايان خاطرنشان كرد: پرداختن به امور دينی نبايد به معنی نفی ظواهر دينی باشد. برای مثال اگر يك فيلم میخواهد درباره پاكدامنی سخن گويد، حتما بايد در آن كار حجاب اسلامی جز اصول باشد.
وی افزود: داشتن دغدغه برای ساخت فيلم دينی به اين دليل ضروريست كه داشتن انگيزه سبب میشود فيلم بنمايه قوی داشته باشد؛ چراكه فيلمسازش برای ساخت، مسلما از انجام كارهای تحقيقاتی غافل نشده است، در صورتی كه اگر فيلمسازی تنها سفارش ساخت يك فيلم دينی بر مبنای يك فيلمنامه مشخص را بگيرد، ممكن است تنها كاری خوش ساخت خلق كند، بدون آن كه اثر تاثيرگذاری لازم را داشته باشد.
اين فيلمساز با اشاره به اينكه سينمای ما فعلا درگير مسائل حاشيهای است، اظهار كرد: اگر از من بپرسيد، میگويم كه دغدغه اصلی سينمای ما پرداختن به حاشيههايی است كه زندگی اندكی از خانوادهها را در بر گرفته است؛ رويكردی كه تا حدودی باعث دور شدن اخلاقيات از سينما میشود، پس اين توليدات چگونه میتواند در مسير ترويج دين حركت كند!؟ حتی در مواقعی معتقدم كه برخی از آثار سينمايی تفكرات سكولار را اشاعه میدهند.
اطيابی اضافه كرد: نكته تأسفآور اينجاست كه بدانيم با وجود ساخت برخی فيلمها در سينمای غرب كه با آن موافق نيستيم، باز هم میتوان گفت كه آنها از ما در فيلمهايشان بيشتر دغدغه دين دارند. اين ادعا را میتوان به وفور در نمادها و سمبلهايی كه آثارشان وجود دارد به خوبی مشاهده كرد.
كارگردان فيلم «مصائب دوشيزه» در پاسخ به اين سؤال كه آيا فيلمساز نگاه خود را از جامعه وام نگرفته است؟ گفت: به نظرم اگر سينما میخواست تفكرات خود را از جامعه وام گيرد، الان ما شاهد يك سينمای دينی در كشورمان بوديم، چون با يك ارزيابی سطحی میتوان فهميد كه اكثريت جامعه دينمدار هستند. اين ادعا را میتوان در ايامی چون ماه رمضان به خوبی مشاهده كرد كه اكثريت جامعه پايبند به مناسك دينی هستند.
اطيابی در بخش ديگری از سخنان خود به نقش تهيهكننده در ارتقای سينمای دينی اشاره كرد و گفت: اكثر تهيهكنندگان به معنای واقعی تهيهكننده نيستند، بلكه از آنان میتوان به عنوان مجری طرح نام برد، اما تهيهكنندههای واقعی مراكزی چون حوزه هنری هستند اما آن عده از تهيهكنندههايی كه به مراكز دولتی وصل نيستند، عموما بانی توليداتی هستند كه به نوعی سرمايهگذاريشان را به خطر نيندازد.
وی در پاسخ به سؤالی ديگر مبنی بر اينكه چرا فيلمسازان فيلم اولی كمتر سراغ مضامين دينی میروند، بيان كرد: من با اين نظر موافق نيستم، چون سينماگری كه دغدغهاش در سينما اشاعه دين باشد، اين خصيصه را از اولين تا آخرين كارش هم میتوان مشاهد كرد. برای مثال من در در كار اولم (مصائب دوشيزه) به صورت مستقيم مضمونی دينی را مورد توجه قرار داده بودم و در فيلم «خروس جنگی» كه يك كار طنز بود نيز، مضمون فيلم برگرفته از آموزههای دينی بود.
تهيه كننده فيلم «دلخون» در پايان خاطرنشان كرد: پرداختن به امور دينی نبايد به معنی نفی ظواهر دينی باشد. برای مثال اگر يك فيلم میخواهد درباره پاكدامنی سخن گويد، حتما بايد در آن كار حجاب اسلامی جز اصول باشد.
