وحدت حوزه و دانشگاه؛ دغدغه رهبران انقلاب اسلامی
گروه سیاسی: امام خمینی(ره) که رهبری برخوردار از بینش الهی و بهرهمند از توان بالای تحلیل و بررسی مسائل گوناگون بوده در فرصتهای مختلف به وحدت حوزه و دانشگاه توّجه و تذّکر داده و پیوسته آن را بهعنوان راهبردی الزامی و ضروری بازگو میکردند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، حجتالاسلام والمسلمین سید محسن شفیعی، رئیس دفاتر استانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای خوزستان با اشاره به سالروز وحدت حوزه و دانشگاه، اظهار کرد: «بیست و هفتم آذر یادآور شهادت آیتالله دکتر محمّد مفتح و سالروز وحدت حوزه و دانشگاه است و همه ساله در حوزههای علمیه و مراکز دانشگاهی این مناسبت ارجمند بزرگ داشته میشود و در خصوص موضوع وحدت دو نهاد حوزه و دانشگاه مطالبی مطرح و بازگو شده و آئین و مراسمی برگزار میشود.
وی ادامه داد: جدایی حوزه و دانشگاه و دوری حوزویان و دانشگاهیان از هم بدون تردید نقشهای استکباری و توطئهای شیطانی بوده و هست که از دیرباز در دستور کار دشمنان دین و ملّت قرار داشته است. این تفرقهافکنی در سطوح مختلف دنبال شد و کار تا بدان جا پیش رفت که دیوار بلندی از بیاعتمادی و بدبینی و کدورت بین حوزه و دانشگاه ایجاد شد. امام خمینی(ره) که رهبری برخوردار از بینش الهی و بهرهمند از توان بالای تحلیل و بررسی مسائل گوناگون بوده و از سالهای قبل از شروع نهضت اسلامی به این دسیسه و نقشه شوم توجه داشتند، در فرصتهای مختلف به آن توّجه و تذّکر داده و خواهان پرهیز از غلطیدن در این مهلکه بودند.
رئیس دفاتر استانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای خوزستان ادامه داد: جالب است بدانیم حتی پس از آنکه رژیم پهلوی، با تبعید امام خمینی(ره) به عراق، قصد سرکوب نهضت و به فراموشی سپردن امام را داشت، اما در همان شرائط و در نجف اشرف حضرت امام در مناسبتهای گوناگون و در مواردی از دیدارها بر ضرورت وحدت حوزه و دانشگاه تأکید و پافشاری داشتند و به این دو قشر فرزانه، وحدت و همدلی و باور یکدیگر را توصیه مینمودند. جالب است بدانیم بر اساس اسناد موجود، امام خمینی(ره) حتی در ایام تبعید به عراق در دیدار با دانشجویان دانشگاه بصره نیز فرمودند: «عوامل استعمار به ما که میرسند میگویند تیپ جوان و تحصیلکرده و دانشجو فاسد شدهاند، عقاید مذهبی و ملی خود را از دست دادهاند و سر به بیراهه نهادهاند و چشم و گوش بسته، مقلّد بیگانگانند و به شما که میرسند میگویند؛ مراجع و روحانیون، خُرافی و مرتجعند و واقعیات زمان را درک نمیکنند .... ما و شما در این بین وظیفه داریم علیرغم خواست و کوشش تفرقهجویان و مستعمرین، روابط معنوی و فکری خود را عمیقتر نموده و در هر حال تفاهم کنیم و متفقاً با استفاده از تجارب و اطلاعات و نیروی یکدیگر، موجبات ثبات و عظمت و سعادت و ترقی و تعالی خود را فراهم نماییم».(دیدار دانشجویان دانشگاه بصره با امام خمینی در شهر کربلا به مناسبت عاشورای حسینی، 10 محرم 88 محرم برابر با 20/1/1347، صحیفه ی امام، جلد2، صفحه 177).
شفیعی افزود: با گذشت ایام و بالا گرفتن شعله نهضت مردم ایران، حضرت امام در دیدار و ارتباط دانشجویان با ایشان، مسئله وحدت حوزه و دانشگاه را پیوسته به عنوان راهبردی الزامی و ضروری بازگو مینمودند و در پیامهایی که به ویژه به اتحادیه انجمنهای اسلامی دانشجویان در اروپا و آمریکا ارائه میکردند بر این مهم اصرار داشتند و جدایی حوزه و دانشگاه را زمینهساز نفوذ اجانب و سلطه بیگانه میدانستند.
رئیس دفاتر استانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای خوزستان گفت: پس از پیروزی انقلاب اسلامی نیز امام خمینی(ره) همچنان بر ضرورت وحدت حوزه و دانشگاه اصرار داشتند و از عوامل پیروزی انقلاب اسلامی، وحدت آحاد مردم و به ویژه دانشجویان و طلاب را تعیینکننده و برجسته معرفی میکردند. در بیانات حضرت امام به تعبیر جالب و شگفت آوری برمیخوریم که بیان آن خالی از لطف نیست. ایشان در یکی از اولین دیدارهای خویش در روز 12 بهمن 57؛ یعنی اولین روز ورود به ایران چنین میفرمایند: «من بزرگترین پیروزی را آشتی بین دانشگاه و مدارس علمی میدانم. اگر ما هیچ پیروزی پیدا نکرده بودیم الّا همین معنا که بین دانشگاه و طبقه روحانی نزدیک کردیم و تفاهم حاصل شد .... و این دست خیانتی که سالهای طولانی جدایی انداخته بود بین این دو طبقه قطع شد، همین کافی بود»(سخنرانی حضرت امام خمینی، 12/11/1357، در دیدار اعضای کمیته برگزاری استقبال با ایشان- صحیفه امام، جلد6، صفحه 21).
وی گفت: امام خمینی(ره) اجتماع حوزه و دانشگاه را برای رفع مشکلات و گامهای نهایی پیروزی انقلاب اسلامی و ملت ایران ضروری و کارآمد دانسته و فرمودند: «شما برادران دانشگاهی و برادران روحانی در کنار هم برای رفع مشکلات و برای به پیروزی رساندن انقلاب مجتمع هستید. دانشگاه و حوزههای علمیه و روحانیون میتوانند دو مرکز باشند برای تمام ترقیّات و تمام پیشرفتهای کشور و میتوانند دو مرکز باشند برای تمام انحرافات و تمام انحطاطات» (بیانات حضرت امام خمینی(ره) به مناسبت روز وحدت حوزه و دانشگاه در دیدار مدرسان و طلاب حوزه علمیه قم و دانشجویان عضو دفتر وحدت حوزه و دانشگاه در تاریخ 27/9/1359، صحیفه امام، جلد 13، صفحه 414).
به گفته شفیعی دغدغه و دلمشغولی امام خمینی(ره) در رابطه با وحدت حوزه و دانشگاه آنچنان عمیق و ریشه دار بود که حتی در وصیت نامه سیاسی الهی خویش نیز از این مهم غفلت نکرده و فرمودند: «و توصیه این جانب آن است که نسل حاضر و آینده غفلت نکنند و دانشگاهیان و جوانان برومند و عزیز هرچه بیشتر با روحانیون و طلاب علوم اسلامی پیوند دوستی و تفاهم را محکمتر و استوارتر سازند و از نقشهها و توطئههای دشمن غدّار غافل نباشند و به مجرّد آنکه فرد یا افرادی را دیدند که با گفتار و رفتار خود درصدد است بذر نفاق بین آنان افکند، او را ارشاد و نصیحت نمایند و اگر تأثیر نکرد از او روگردان شوند و او را به انزوا کشانند و نگذارند توطئه ریشه دواند که سرچشمه را به آسانی میتوان گرفت»(بخشی از وصیت نامه سیاسی الهی حضرت امام خمینی(ره)، صحیفه امام، جلد2، صفحه 414).
وی ادامه داد: خطّ نورانی وحدت حوزه و دانشگاه که از سوی امام بزرگوار ترسیم و به نمایش گذاشته شد، از سوی حضرت آیتالله العظمی خامنهای رهبر فرزانه انقلاب اسلامی و خلف صالح امام خمینی(ره) نیز با جدّیت دنبال شد. خوشبختانه حضرت ایشان از دوران مبارزه و در طول سالهای طولانی ایستادگی و پایداری ملت ایران برابر رژیم طاغوتی پهلوی با جوانان و بویژه دانشجویان ارتباط وثیق و پیوند عمیقی داشتند و خود از جمله منادیان جدّی و دلسوز وحدت حوزه و دانشگاه به شمار میآمدند و با عنایت به همین ارتباط عاطفی و پردامنه بود که امام بزرگوار پس از شهادت آیتالله استاد مطهری و در پی درخواست دانشجویان دانشگاه تهران از ایشان برای معرفی شخصیتی که جایگزین شهید مطهری شده و پاسخگو و راهنمای آنان باشد حضرت آیتالله خامنه ای را به دانشجویان معرفی کردند.
شفیعی گفت: رهبر فرزانه انقلاب اسلامی با شناخت صحیح و جامع از مهندسی علمی کشور و جایگاه بیبدیل حوزههای علمیه و دانشگاهها، پیوسته از این دو نهاد اثرگذار و وحدت و همدلی آنها حمایت کرده و وحدت حوزه و دانشگاه را نه به معنای ادغام و درهمآمیختگی بلکه به معنای هم هدفی و همدلی تفسیر نموده و بر این مهم تاکید نمودهاند. ایشان در این خصوص میفرمایند: «وحدت حوزه و دانشگاه یعنی چه؟ آیا مقصود این است که برنامههای حوزه را در دانشگاه یا برنامههای دانشگاه را در حوزه اجرا کنیم؟ یقیناً مقصود اینها نیست. حوزه برای خود، علوم و درسها و روشهایی دارد. دانشگاه هم برای خود علوم و روش و مقاصدی دارد. البته هر کدام هم باید روشهای خود را کامل کنند و از تجربههای یکدیگر استفاده نمایند. در این بحثی نیست اما مقصود از وحدت حوزه و دانشگاه اینها نیست .... وحدت حوزه و دانشگاه یعنی وحدت در هدف. هدف این است که همه به سمت ایجاد یک جامعه اسلامی پیشرفته مستقل، جامعه امام، جامعه پیشاهنگ، جامعه الگو حرکت نمایند. در راه ایجاد چنین کشور و جامعه و ملّتی، علاجی جز این نیست که دانشجو و طلبه، حوزه و دانشگاه، روحانی و روشنفکر تحصیل کرده، در کنار هم، دوش به دوش هم و با هم، به سمت یک هدف حرکت کنند. بدون این نمیشود»(حدیث ولایت، جلد 6، ص78-77).
رئیس دفاتر استانی نهاد نمایندگی مقام معظم رهبری در دانشگاههای خوزستان ادامه داد: اکنون که از پیروزی انقلاب شکوهمند اسلامی بیش از 35 سال گذشته است با ملاحظه و بررسی گذشته و جمعبندی منصفانه و جامعی درمییابیم که دوری، کدورت و جداییها از جمع خانواده بزرگ علمی کشور یعنی حوزه و دانشگاه رخت بربسته و به لطف خدا و با راهبری سکّانداران این حرکت الهی تا حدود زیادی وحدت و همدلی و درک متقابل حاکم شده است. البته واضح است که ما تا قلههای رفیع پیشرفت و کمال و صعود مورد انتظار راه زیادی را در پیش داریم اما خداوند را شاکریم که همگان در این مسیر حرکت مینمایند و کاستیها، تنگنظریها، غفلتها و احیاناً بدخواهیها نتوانسته است حوزه و دانشگاه را از پیوند و همدلی به دست آمده محروم نماید و آنان را به شرایط تلخ گذشته سوق دهد.
به نظر میآید زعما و بزرگان حوزه و دانشگاه و نخبگان هر دو مجمع علمی کشور باید وحدت را چون جان شیرین پاس بدارند و روز به روز بر آن بیفزایند و اعتصام به ریسمان مبارک وحدت را روش و سیره خود قرار دهند. انشاءالله»
