
ماه ربیعالاول، ماهی است که به نام نامی رسول گرامی اسلام(ص) مزین شده است. مسلمانان در این ماه سرمست از اتفاقاتی که در این ماه رخ داده، به یکدیگر شادباش میگویند و مشعوف از این مناسبتها، هفته وحدت را به یکدیگر شادباش میگویند.
اما این روزها و کمی آنسوتر، ارتش صهیونیستی داعش بمباران شهرهای اسلامی را تشدید بخشیده است. در ماهی که مردم سوریه در سرمای طاقتفرسا و برف سهمگین شب را صبح میکنند، در ماهی که مردم بمبارانهای اخیر فلسطین هنوز سقفی ایمن برای خود تهیه نکردهاند، این سوال پیش میآید که چه باید کرد!
در ماهی که داعش خواب را از چشم کودکان عراقی ربوده است، در ماهی که گروههای مختلف تروریستی دنیا را بر سر مردم سوریه و فلسطین خراب کردهاند، هیچ کاری صورت نگرفته و انگار چیزی به چشم نیامده است!
اما در همین ربیعالاول یک نشریه فکاهی ساحت مقدس و اعظم پیامبر(ص) را به سخره گرفت و از هیچ قدرتی ابا نداشت. ما مسلمانان در این میان چه کردهایم؟ راستی همین نزدیکیها لبنان بمباران شد و پسر عماد مغنیه هم شهید شد. اما کشورهای آسیایی درگیر برگزاری بازیهای آسیایی هستند!
شاید صعود یک تیم از هر گروه و کسب رتبههای جهانی برای آسیاییان مهمتر از کشتاری است که این روزها در اغلب کشورهای مدیترانه رخ داده است. در زمانی که چشم لنز دوربینهای رسانهها، قلم بسیاری از نویسندگان به بازیهای آسیایی دوخته شده است، به رحمت بشریت اهانت شد. اهانتی که جواب دندانشکنی برای آن تاکنون پیدا نشد.
در تاریخ آمده که در زمان عثمانیها باز هم فرانسویها تئاتر مضحکی را علیه پیامبر(ص) برگزار کردند که ارتش عثمانی برای سرازیرشدن به فرانسه و تسخیر آن دست به کار شد و این امر منجر به تعطیلی تئاتر شد.
بر فرض اینکه این داستان خرافه باشد، اما این روزها شاهد هستیم که توهین به پیامبر ادامه یافت و نشریه موهن و مبتذل(شارلی ابدو) برای اولین بار فروش کمنظیر 5 میلیون نسخهایی از نشریه خود را در مدت زمانی بسیار کوتاه به فروش رساند. نه تنها مجله تعطیل نشد، بلکه برای بازنشر این شماره پیشنهاد 7 میلیون نسخه را کرده است که قطعاً فروش خواهد داشت. براستی چرا؟
باید پذیرفت که به فکر مسائل مهمتری هستیم و مشخص نیست که این مسائل چه زمان به پایان خواهند رسید. واقعاً خندآور است که این نشریه 5 میلیون نسخه از نشریه خود را در مدت زمانی بسیار کم در سراسر اروپا به فروش برساند و ما هنوز که هنوز است نتوانستیم جوابی برای آن داشته باشیم. انگار بیداری مردم نسبت به این اهانت، نیازمند اطلاعرسانی است.
این سکوت جهانی یعنی چه؟ نکند باز هم برخی تیپ روشنفکری به خود گرفتهاند. حقیقتاً چه کسی برای ما مهمتر از پیامبر(ص) است؟ چرا الگوسازی صحیحی در این باره صورت نگرفته است!
باید برای جوانی که لیونل مسی ستاره فوتبال آرژانتین الگو باشد یا استیون لپز تکواندوکار آمریکایی الگو باشد اما سیره پیامبر(ص) را الگوی زندگی خود قرار ندهد، تاسف خورد. چه کسی باید جوابگوی این الگوهای غلط باشد. البته وضعیت در کشورهای به اصطلاح مسلمان عربی نیز به همین منوال است.
باید گفت که مسلمانان! حرف بس است، محکوم کردن بس است. تجمع برای عکس یادگیری و پرکردن رزومه بس است. این خروش واقعی مردم چه زمانی خواهد بود و کی دندان این افراد شکسته خواهد شد تا بار دیگر فکر تعرض به مقدسات مسلمانان نکنند.
علی سهری/ شعبه خوزستان