اگر برای خدا کار کنیم، خیرات الهی به سوی ما می‌آیند

زهره امیدی‌پور، مدرس حوزه علمیه آبادان در گفت‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، با اشاره به حدیث منقول از حضرت فاطمه(س) مبنی بر اینکه «هر شخصی عمل مخلصانه خود را به سوی خدا بفرستد، خداوند بهترین مصلحت‌های خود را به سوی او نازل می‌کند»، گفت: در حدیث منقول از حضرت زهرا(س) دو نکته مهم وجود دارد؛ یکی خلوص عمل و دیگری نتیجه و اثر آن که از جانب خدای متعال به انسان می‌رسد.

وی با بیان اینکه خلوص در عمل سه مرحله دارد؛ گفت: خلوص هنگام نیت و قبل از عمل، خلوص هنگام عمل و خلوص پس از انجام آن که همه مراحل آن مهم است اما خلوص پس از عمل مهم‌تر از باقی مراحل است.

این مدرس حوزه علمیه گفت: همه ما با خلوص در نیت آشنا هستیم؛ به این معنا که وقتی قصد انجام عملی را داریم، نیت ما خالصاً لله باشد؛ در حالیکه گاهی برخی از کارها برای فخرفروشی، جهت حسادت، نشان دادن قدرت و یا توانایی مالی انجام می‌شوند. توصیه شده است برای اینکه عمل ثمر معنوی بر انسان داشته باشد تا حد امکان پنهان انجام شود و نیت عمل به زبان آورده نشود.

وی ادامه داد: مرحله دیگر اخلاص حین انجام عمل است. ممکن است فردی عمل را خالصانه انتخاب کند اما هنگام انجام دادن آن دچار عجب و غرور و خودپسندی شود. انسان نیز باید به این نکته دقت کند.

امیدی‌پور درباره خلوص پس از انجام عمل اظهار کرد: قرآن کریم در این باره می‌فرماید: «یَا أَیُّهَا الَّذِینَ آمَنُواْ لاَ تُبْطِلُواْ صَدَقَاتِکُم بِالْمَنِّ وَالأذَى؛ اى افرادى که ایمان آورده‏‌اید، صدقه‏‌هاى خود را با منت و آزار، باطل مکنید»(بقره، 264) یعنی پس از صدقه دادن، افرادی را که درحقشان نیکی انجام داده‌اید، آزار نرسانید چرا که باعث باطل شدن عمل می‌شود. پس سخت‌ترین قسمت کار نیز رعایت خلوص در این مرحله است.

این مدرس حوزه علمیه با اشاره به روایت منقول از پیامبر گرامی اسلام(ص) مبنی بر اینکه «فردی که 40 روز خود را برای خدا خالص کند، خداوند چشمه‌های حکمت را بر زبانش جاری می‌سازد» گفت: این نشان می‌دهد منشأ و منبع همه خیرات و مصلحت‌ها از طرف خدا قبلاً درون ما قرار داده شده است، این ما هستیم که اگر برای خدا کار کنیم، خیرات الهی به سوی ما می‌آیند و اگر از سوی دیگر، جهت هوای نفس یا اغفال شیطان نافرمانی کنیم این خیرات از ما دور می‌شوند.

وی ادامه داد: در حدیث منقول از حضرت فاطمه(س) به همین نکته اشاره شده است شخصی که تلاش می‌کند همه ابعادش برای خداوند و خالصاً لله باشد، چنین فردی در یمن خیرات الهی قرار می‌گیرد.

امیدی‌پور با اشاره به تمثیلی از گلستان سعدی گفت: در این تمثیل می‌خوانیم فردی به مهمانی پادشاه دعوت می‌شود، موقع غذا خوردن، غذای کمی می‌خورد و هنگام نماز که می‌شود بیش از معمول نماز خود را طولانی می‌کند. وقتی به خانه باز می‌گردد به همسرش می‌گوید برایش غذا ببرد و در مهمانی پادشاه غذایی نخورده است. این فرد فرزند باهوشی داشت که وقتی این سخن پدرش را می‌شنوند، می‌گوید: پدر پس نمازهایی را که آنجا خواندی هم قضا کن چون آن نمازها را برای دیگران خواندی.  

این مدرس حوزه تصریح کرد: یک مسأله مهم این است که گاهی متوجه نیستیم و شرک با نیات ما مخلوط می‌شود؛ شرک می‌تواند خودپسندی باشد یا چنین باشد که رضایت غیر خدا برای ما بسیار مهم می‌شود. گاهی ما فکر می‌کنیم عمل خیری را که انجام دادیم، برای خداست در حالیکه در اصل خشنودی همسر، فرزند، پدرو مادر یا بستگان مورد نظر ما باشد؛ گرچه در نظر گرفتن رضایت دیگران خوب است اما وقتی می‌گوییم خالص برای خدا، به این معنا است که اگر این نیکی‌ها را انجام می‌دهیم برای این است که خداوند امر فرموده است. اما اگر صرفا شخصیت مقابل ما برای ما مهم باشد در آن صورت آن عمل، ارزش اخلاقی دارد اما ارزش معنوی آن اندک می‌شود.