عشق وامدار توست؛ وارث انبیا
گروه اجتماعی: معلم واژه نهچندان غریبی است که از اوان کودکی همچون حقیقت وجودی پدر و مادر با روح و جان ما عجین شده و جایگاه او برابر با انبیا و اولیاء معرفی شده است.
و خداوند اسلام را با آموختن آغاز کرد و مردمانی وامدار مهم ارائه دانستههای خود به دیگران شدند که آن را عشق میپندارند.
معلم واژه نهچندان غریبی است که از اوان کودکی همچون واژه پدر و مادر با روح و جان ما عجین شده است و جایگاه او برابر با جایگاه پدر و مادر و حتی در امثال و حکم و روایات جایگاه او نزدیک به جایگاه انبیا و اولیاء ... معرفی شده است.
«من علمنی حرفاً فقد سیرنی عبداً» کسی که یک حرف به من یاد داد من را بنده خودش کرده است؛ به راستی این است جایگاه معلم در اسلام.
جایگاه این مربی و پرورش دهنده روح آنقدر بلند است که در وصف آنها آمده «قُم لِلمُعلِّمِ وَفِّهِ التَّبجیلا کادَ المعلِّمُ أن یکونَ رسُولا؛ به احترام مقام و جایگاه معلم از جا برخیز و احترام به او بگذار زیرا آنقدر مقام معظم والامرتبه است که نزدیک به جایگاه رسولان قرار گرفته است».
و شاید بتوان با این سخن از امام معصوم(ع) سیدالساجدین «حَقُّ سائِسِکَ بِالعِلمِ ، التَّعظیمُ لَهُ و التَّوقیرُ لِمَجلِسِهِ و حُسنُ الاِستِماعِ إلَیهِ؛ «حق استاد تو این است که بزرگش دارى و محضرش را محترم شمارى و با دقّت به سخنانش گوش بسپارى.» حق مطلب را ادا کرد.
ای بلندمرتبه! ای که شمع وجودیت را میسوزانی تا ثمره عمرت مایه افتخار شود، این روز را به نامت مزین کردهایم نه این دلیل که توان قدردانی از ایثار و فداکاری است را داریم بلکه به این بهانه نامتان را بر زبانها جاری و یادتان را در دلها بیدار کرده باشیم.
روزت مبارک ای روشنیبخش دلها و دیدهها.
