هدیه ایکنای خوزستان در آستانه سالروز میلاد امام علی(ع)

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از خوزستان، در آستانه سالروز میلاد امام علی(ع)، سید کریم موسوی از مبتهلین بزرگ و بین‎المللی کشورمان، قطعه ای را در مدح امیرالمومنین در اختیار ایکنای خوزستان قرار داده است. این خبرگزاری نیز این قطعه را پیشکش دوستداران و ارادتمندان اهل بیت(ع) نموده است.

این قطعه ابتهال دربردارنده سه بخش از مدح امیرمومنان است که توسط سه شاعر دوستدار اهل بیت(ع) سروده شده است.

قطعه اول:
شاعر: شیخ صالح تمیمى، یکی از بزرگان و پیشوایان ادبیات عرب
متن قصیده:
غایه المدح فی علاک ابتداء / لیت شعری ما تصنع الشعراء
یا أخا المصطفى وخیر ابن عمّ /  وأمیر إن عدت الاُمراء
ما نرى ما استطال إلّا تناهى  / و معالیک مالهنّ انتهاء
أنت ثانی ذوی الکسا ولعمری / أشرف الخلق من حواه الکساء
ولقد کنت والسماء دخان / ما بها فرقد، ولا جوزاء
أنت للحقّ سلم مالراق / یتأبّى بغیره الإرتقاء

نهایت و آخرین مرتبه مدح در شأن والاى تو، سرآغاز آن است، اى کاش‏ می دانستم که شاعران در مدح تو چگونه شعر مى‏ سرایند؟!
تو پلّه سالکان به سوى حق هستى، که اگر کسى از این پلّه امتناع ورزد، پلّه‏ دیگرى براى صعود به سوى حق، ندارد.
ما می بینیم هر چه به طول می انجامد، سرانجام پایان می پذیرد؛ ولى فضایل‏ تو هرگز پایان نمی پذیرد.
تو دوّمین شخصیّت از اصحاب کساء هستى، و به جانم قسم! که برترین وشریف‏تر آفریدگان زیر کساء بودند.
تو بودى در حالى که هنوز آسمان به صورت دود بود که نه ستاره «فرقد» داشت و نه ستاره «جوزاء».
اى برادر محمّد مصطفى‏ صلى الله علیه وآله وسلم و بهترین پسر عمّ و امیر! اگر امیران بشمار آیند.

قطعه دوم:
شاعر: شیخ صالح بن عبد الوهاب الحلّی مشهور به علامه ابن العرندس حلی، از اعلام و فقهای شهیر شیعه قرن نهم است.

خطیب بزرگ شیعه مرحوم شیخ عبدالزهرا کعبی می گوید:  یک روز بعد از ظهر، وارد صحن مطهر امام حسین علیه السلام شدم؛ شخصی مقابل یکی از حجره های صحن شریف، کتاب های مذهبی می فروخت که من با وی سابقه آشنایی داشتم. مرا که دید گفت: کتابی دارم که شاید برای شما نافع باشد و در آن اشعاری وجود دارد که زیبنده شما است. قیمت آن این است که یک بار آن را برایم بخوانی.

مرحوم شیخ عبدالزهرا می گوید: آن اشعار- قصیده ابن عرندس حلی - گمشده من بود و مدت ها در جستجوی آن بودم. آن را گرفتم و هنگامی که به خواندن آن مشغول بودم، ناگهان سیدی از بزرگان عرب را دیدم که برابرم ایستاده است و به اشعارم گوش می دهد وگریه می کند.

چون به این بیت رسیدم:
ایقتل ظمآنا حسین بکربلا     و فی کل عضو من انامله بحر

گریه آن بزرگوار شدید شد و رو به ضریح امام حسین علیه السلام کرد و این بیت را تکرار می نمود و همچون زن جوان مرده می گریست. همین که اشعار را به پایان رساندم، دیگر آن بزرگوار را ندیدم. برای دیدن ایشان، از صحن خارج شدم تا شاید آن جناب را بیابم ولی ایشان را ندیدم. به هر کجا رو نمودم، اثری نیافتم. گویا از برابر چشمم غایب شده است. به یقین دانستم او حضرت حجت و امام منتظر(عج) بوده است. (ملاقات با امام عصر، ص315)

علامه امینی در کتاب الغدیر جلد 7 ، صفحه 14 قصیده ابن عرندس را آورده است و فرموده:

در میان یاران و اصحاب ما معروف است که در هر مجلسی این قصیده خوانده شود پیشوای ما امام زمان(عج) که چشم به راه اوییم و خداوند به زودی در فرجش تعجیل فرماید در آن مجلس و انجمن تشریف فرما می شوند.

متن قصیده:
هـم النـورُ نور الله جـلّ جـلالـُه  / هم التِّین والزَّیتون والشفــعُ والوترُ
مـهـابطُ وحی الله خـُزّانُ علمِه / میامین فی أبیاتهـــــم نزل الذکرُ
وأسمـاؤهـم مـکتوبـةٌ فوقَ عرشِه / ومکنونـةٌ من قبل أن یُخلـَق الــذرُّ
ولـولاهُمُ لم یـخلق اللهُ آدمـاً /  ولا کان زیدٌ فی الأنـام ولا عمــرو
ولا سُطِحت أرضٌ ولا رُفـعت سما  / ولا طلعـت شـمسٌ ولا أشـرق البدرُ
ونـوحٌ بـه فی الفُلک لمّا دعا نـجـا / وغِیض بـه طوفانُه وانقضى الأمـرُ
ولـولاهُمُ نارُ الخلیل لـمـا غـدتْ  /  سلامـاً وبرداً وانطفــى ذلک الجمـرُ
ولـولاهُـمُ یـعقوبُ ما زال حـزنُه /  ولا کان عن أیـوبَ ینکشـفُ الضـرُّ

قطعه سوم:
شاعر:
ابو العلاء، محمد بن ابراهیم سروى، شاعر یکتاى طبرستان و پرچمدار فضیلت و دانش آن سامان. با ابو الفضل ابن العمید، در گذشته سال 360، نامه نگارى داشته و به مبادله شعر و ادب مى پرداخته است. تألیفاتى دارد با شعرى شیوا و مشهور و کلام نمکین که قسمت مهمى از آن در یتیمة الدهر ج 4 ص 68 محاسن اصفهان ص 52 و 56 و همچنین نهایة الارب نویرى ثبت آمده است.

چکامه اى معروف در ستایش امرالمومنین(ع) دارد که به « غدیریه » مشهور است که ابن شهر آشوب در مناقب ج 2 ص 73 آورده است:
متن قصیده غدیریه :
علی إمامی بعد الرسول / سیشفع فی عرصة الحق لی
و لا أدعی لعلی سوى / فضائل فی العقل لم یشکل
و لا أدعی أنه مرسل / و لکن إمام بنص جلی
و قول الرسول له إذ أتى / له شبه الفاضل المفضل
ألا إن من کنت مولى له/ فمولاه من غیر شک علی

«على بعد از رسول خدا پیشواى من است و روز داورى، شفیع من خواهد بود. براى على فضل و مقامى ادعا نمى کنم، جز آنچه در عقل گنجد. نه مى گویم که پیامبر است، بلکه پیشواست با نص جلى و سفارش صریح. و سخن رسول درباره او، گاهی که مقامش چون مقام هرون والا و برتر بود:هلا آگاه شوید! هر که من سرور اویم، بدون شک سرور و مولایش على است».