وای از امروز... امروز برای دوستان علی روز بدی بود

امروز برای خانواده علی روز بدی بود. برای دوستان علی روز بدی بود. امروز کلمه​ای را که دیروز آن همه از باورش ترس داشتیم، با چشم دیدیم.

«می‌گن علی هویسی تصادف کرده و مُ ر د ه. آروم گفت اما همشو شنیدیم. خودمون رو به نشنیدن، به نفهمیدن زدیم. ساکت شدیم، کلمه آخرو ول کردیم و گفتیم چی؟ و دوباره ​شنیدم. انگار مغزمون این کلمه رو نمی​پذیره. تو فضا شناور می​مونه. انگار الان وقتش نیست، درست نیست، انگار یه اتفاق محال افتاده..

همه می​ترسن، همه یه قدم عقب​تر از باور داستان مرگ ایستادن و به فکر فرو رفتن .. نمی​خواهیم .. دوست نداریم این خبر راست باشه. اما راسته علی هویسی دیگه بین ما نیست .. به گوشیش زنگ می​زنیم جواب نمی​ده، بوق‌های ممتمدی که جوابی نداشت ... .

به ساعت یک و چهل دقیقه پریشب فکر می​کنیم، به جاده هفتگل، به خاور، به تصادف، به علی هویسی، نه! برای مرگ زود بود. همه خبرگزاری​ها نوشتن جوان باآتیه .. وای باورمان نمی​شود که نیست».

علی هویسی حالا دیگر نیست؛ نیست تا با دیدنش لبخند بر لب آوریم؛​ نیست تا ما را به یاد دیدن​های متفاوت خود بیندازد، نیست تا پروازهای بلند و انگیزه​های خوب و زیبا را با آن همه جوانی به یادمان بیاورد. جای علی پُر نمی​شود... .

امروز روز بدی است؛ روز باور کردن نبودن کسی است که همه ما دوستش داریم.

دوستانش پا بر زمین ناباوری می​کوبند. باور جسم بی​روح علی مثل آن است که به زور بخواهی باورمان شود روز به این روشنی شب است! محال است، مگر نه؟

علی هست. همیشه هست؛ با آن لبخندهای مهربان دوستانه​اش، با آن شور و هیجانی که هدیه همیشگی​ بی​​دریغش بود به زندگی، به همه دوستان دور و نزدیک.

امروز برای دوستان علی روز بدی است، اما جایی، نقطه​ای از قلب تک​تک​شان علی هویسی این دوستِ خوب را فراتر از امروز و دیروز و همیشه برای خود ابدی می‌کنند. 

خیالت راحت باشد علی! خانه​ات در چشم​های ما، در قلب​هایمان ابدی است. امروز بیشتر از همیشه قدر خنده​هایت را می​دانیم، قدر شوری که با خود می​‌آوردی، قدر نگاه​های مصممت را که خوبی و زیبایی را مهمان دیدگان ما می​کرد ... .

حرفهایمان از تو ناتمام است، خوبی وجودِ تو هدیه خدای بی​نهایت خوب بود و خدا گاه چه زود خوب​ها را به سوی خود می​خواند ... .

کامله بوعذار