ابوریحان بیرونی؛ دانشمندی معتقد و پایبند به مبانی اسلام

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، ابوریحان محمد بن احمد بیرونی خوارزمی از شخصیت‌های درجه اول فرهنگ و تمدن اسلامی است. از نظر برخی مستشرقین، در تمام جهان اسلام نظیر ندارد. رشته تخصصی‌اش ریاضیات، نجوم، تاریخ، هیأت، داروشناسی، بررسی عقاید و ادیان اقوام و ملل و امثال آن‌ها بوده است.
چند کتاب تحقیقی نفیس آفریده که جهان هنوز به اعجاب در آن‌ها می‌نگرد از قبیل تحقیق ماللهند، الاثار الباقیه، قانون مسعودی و غیره. بیرونی در سال 362 قمری متولد شده و در 442 قمری درگذشته است.
او زبان‌های یونانی و سریانی، علاوه بر زبان فارسی و زبان عربی و زبان خوارزمی که زبان مادری او بود هم می‌دانسته است. زبان عربی را بهترین زبان‌ها برای مسائل علمی می‌داند و علاقه خاصی به این زبان نشان می‌دهد.
وی می‌گوید: اگر مرا به عربی ناسزا گویند بیشتر دوست دارم از این‌که به بعضی زبان‌های دیگر مرا بستایند.
استادان او معلوم نیست جز یک نفر به نام ابونصر بن علی بن عراقی که ظاهراً همان ابونصر عراقی است که در دربار خوارزمشاه بوده و معلوم نیست که ابوریحان شاگردانی داشته یا نداشته است.
ابوریحان از کسانی است که عمر نسبتاً طویل یافته و تمام وقتش وقف علم بوده است، جز به علم به‌کار دیگر نپرداخته است. او در سال فقط دو روز تعطیل داشته است.
حجت‌الاسلام محمدتقی صرفی‌پور، از کارشناسان مذهبی در گفت‌وگو با خبرنگار ایکنا در رابطه با مقام علمی ابوریحان بیرونی گفت: ابوریحان و ابن‌سینا در حدود سال 400 در خوارزم با هم ملاقات داشته‌اند. ابوریحان چند سالی از بوعلی بزرگسال‌تر بوده و در حدود هیجده سؤال در مسائل فلسفی و غیره که برخی از آن‌ها اعتراض به ارسطوست از بوعلی کرده است. بوعلی به آن‌ها پاسخ گفته است.
وی با بیان این‌که ابوریحان به مبانی اسلامی سخت معتقد و پایبند بوده است، افزود: در نوشته‌های خود عموماً مانند یک مؤمن واقعی از دین مقدس اسلام یاد می‌کند و به تناسب، آیات کریمه قرآن را می‌آورد.
این کارشناس مذهبی اضافه کرد: ابوریحان بیرونی مخصوصاً احساسات ضد شعوبی‌گری داشت و در برخی نوشته‌های خود سخت از شعوبی‌گری اظهار تنفر می‌نماید و این دانشمند به احتمال زیاد شیعه بوده است.