
حجتالاسلام ولیالله لونیالیگودرزی، مدرس حوزه علمیه قم، درگفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، در رابطه با رازداری، گفت: ریشه رازداری در عقل آدمی خوابیده است.
وی با اشاره به اینکه آدمی که پُرحرفی میکند اسرار خود را افشا میکند چه برسد به دیگران، اظهار کرد: کسیکه کوتاهی عقل داشت پُرحرف میشود، و از آنجایی که درایت ندارد و دوراندیش نیست اسرار خود را به دیگران میگوید و همه جا منتشر میشود.
لونیالیگودرزی عنوان کرد: وقتی کسی راز خود را فاش میکند چگونه میتواند راز دیگران را حفظ و نگهداری کند، بنابراین بهتر است مواظب باشیم و راز خود را به دیگران نگوییم مخصوصاً کسیکه اهل نگهداری نیست چراکه بعداً در جامعه تبعاتی بهدنبال دارد که ما طلبکار میشویم، و این طلبکاریها به گسست روابط اجتماعی و عاطفی میانجامد.
مدرس حوزه علمیه قم، با بیان اینکه این تبعات امنیت اجتماعی، عاطفی و اخلاقی جامعه را تهدید و سست میکند، تصریح کرد: کسانیکه عاقلند راز دارند و بهعنوان یک مؤمن خود را موظف میدانند که علاوهبر حفظ راز خود در حفظ راز دیگران نیز کوشا و امانتدار باشند.
وی، خاطرنشان کرد: کسانیکه مؤمن و عاقل نیستند در این مورد وظیفهای برای خود تعریف نکردهاند، پس افراد قابل اعتمادی نیستند.
لونیالیگودرزی با بیان اینکه ریشه رازداری در ایمان و عقلانیت است، افزود: گاهی ممکن است از روی خیرخواهی رازت را به کسی بگویی برای آنکه در او احساس آرامش و انگیزه ایجاد کنی و سختیهای زندگی را تحمل کند و از اسرار زندگی خود بخشی را برای او بیان میکنید برای ایجاد آرامش و همچنین راهنمایی او، اما سؤال اینجاست، به این فکر کنید آیا او اسرار شما را حفظ میکند؟.
وی تصریح کرد: در چنین مواردی اگر طرف مقابل عاقل است رازت را بگو، در غیر اینصورت کلید اسرار خود را دست آدمی ناتوان دادهای که ضعف ایمان دارد و این بسیار خطرناک است.
لونیالیگودرزی اظهار کرد: به هر صورت وظیفه ماست که عیبپوش باشیم و طبق روایاتی که داریم باید بدانیم که انسانهای اهل غیبت، کم حوصله، هیجانی و احساسی، کم ظرفیت و دروغگو؛ رازدار نیستند.
مدرس حوزه علمیه قم، خاطرنشان کرد: بهصورت کلی امنیت اجتماعی، روحی و خانوادگی با اعتماد به کسیکه رازدار نیست به هم میخورد، اگر انسان رازدار باشد احساس نمیکند بهکسی ضربه زده و پشیمانی در کار او نخواهد بود. وقتی انسان آرامش روحی داشته باشد قدرت عقلانی و تصمیمگیری او بالا میرود.