
به گزارش کانون خبرنگاران نبأ وابسته به خبرگزاری ایکنا، نقل است از میرزاى شیرازى(قدس سره)، که حبیب بن مظاهر را در خواب دیدند بر تختى نشسته، میرزاى شیرازى(قدس سره) از حبیب بن مظاهر سؤال کرد، آیا مى خواهى به دنیا برگردى؟ حبیب گفت: بله! براى سه چیز:
۱ـ اینکه صلوات بر محمد و آل محمد(صلى الله علیه وآله) بفرستم.
۲ـ تشنه ها را آب دهم.
۳ـ در مجالس ابا عبدالله الحسین(علیه السلام) گریه کنم.
واقعاً اگر این سؤال از مرحوم میرزا(قدس سره) مىشد، ایشان همان جواب حبیب را تکرار مىکردند. ایشان بارها در حیات خود آرزو داشتند بر اهل بیت(ع) به خصوص امام حسین(ع) گریه کند، وقتى این خواب در مجلسى نقل شد، ذهن تمام حاضرین به مرحوم میرزا(قدس سره) سوق پیدا کرد که عجیب این خواب منطبق بر مرحوم میرزا(قدس سره)است زیرا به یقین ایشان هم گریه را انتخاب مىکرد که به دنیا برگردد و گریه کند و این را بارها در زمان حیات خود ذکر کردهاند، هیچ مجلسى را به مجلس گریه بر اهلبیت(ع) ترجیح نمىدادند و هر پنجشنبه، با ذوق و شوق با هیئت عزا در مجلس روضه حاضر مىشدند، در آتش عشق حسینى مىسوختند و تا زمانى که مرحوم میرزا(قدس سره) در قید حیات بودند، هیچ گاه این شعلههاى عشق حسینى به سردى و خاموشى نگرائید همانگونه که نبى اکرم(ص) فرمود: «إنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ حَرَارَةً فِی قُلُوبِ الْمُؤْمِنِینَ لَنْ تَبْرُدَ أَبَداً».
****
برگرفته از کتاب زندگی نامه استاد الفقهاء و المجتهدین میرزا جواد تبریزی (ره)
امیرمحسن سلطاناحمدی