از حضور اولین زائر حسینی تا ثواب پیاده‌روی اربعین/ آنان که کربلایی شدند

به گزارش کانون خبرنگاران نبأ وابسته به خبرگزاری ایکنا، تاریخ را ورق می‌زنیم و به سال 61 هجری برمی‌گردیم و در ایستگاه اربعین آن سال توقف می‌کنیم؛ آن هنگامی که نخستین زائر کربلا به سرزمین حسینی گام نهاد و با آب فرات غسل زیارت کرد تا بعد از این همه مسافتی که پیموده بود به زیارت شاه کربلا، شفیع روز جزا حسین بن علی(ع) برود.

غسلش را در آب فراتی نمود که آن آب را از فرزند حیدر دریغ نمودند و اربابش را با لبی تشنه در کنار این رود شهید کردند و اینک این زائر عاشق از مدینه خود را به کربلا رسانده در رود فرات غسل نمود و لنگی به دوش و حوله‌ای به تن خود را با عطر معطر می‌کند؛ با اینکه نابیناست اما ادب دارد و می‌داند به زیارت چه کسی می‌خواهد برود.

حضور نخستین زائر امام‌حسین(ع) کنار قبر امام

پیرمرد آماده است، نابیناست اما چشم باطنش بیناتر از هر چشم ظاهری است او آرام گام بر می‌دارد و زیر لب ذکر می‌گوید، عطیه نیز در این سفر همراه این پیرمرد نابینا است؛ به عطیه می‌گوید وقتی به قبر نزدیک شدیم دستم را روی قبر بگذار.

آرام با عطیه به سوی قبر قدم بر می‌دارد، عطیه می‌گوید تا دستش را روی قبر گذاشتم بیهوش بر روی قبر افتاد. آب به صورتش پاشیدم تا پیرمرد به هوش آمد سه بار صدا زد: یا حسین، یا حسین، یا حسین ... .

چه کرده است حسین(ع) با این نابینا، چه عشق و چه شوری در قلبش موج می‌زند، عجبا این چه عشقی است در قلب این پیر نابینا؟ او چیزی را می‌داند که روزی بینا بود و جزء صحابه پیامبر(ص) که از زبان پیامبر‌اکرم(ص) شنیده بود که «اِنَّ لِقَتْلِ الْحُسَیْنِ علیه السّلام حَرارَةً فى قُلُوبِ الْمُؤ منینَ لا تَبْرَدُ اَبَداً؛ براى شهادت حسین علیه السلام، حرارت و گرمایى در دل‌هاى مؤمنان است که هرگز سرد و خاموش نمى‌شود».(جامع احادیث الشیعه ، ج 12، ص 556)

آری، او می‌دانست حسین(ع) کیست و یک حسین‌شناس بود که با معرفت این راه طولانی را از مدینه در سال 61 تا کربلا آمده بود، اما وقتی کنار قبر اربابش او را صدا کرد و پاسخی نشنید، خطاب کرد: حَبیبٌ لا یُجیبُ حَبیبَهُ؛ آیا دوست، پاسخ دوستش را نمى‌دهد؟!

شریک بودن در راه شهدای کربلا

سپس آن نابینا مکثی نمود و با خود گفت: چگونه پاسخت را بدهد، در حالى که میان خون آغشته شده و بین بدن و سرش جدایى افتاده است؟ آن نابینای بینا به باطن سپس به اربابش سلام و داد و در ادامه گفت: وَ الَّذی بَعَثَ مُحَمَّداً بِالْحَقِّ لَقَدْ شارَکْناکُمْ فیما دَخَلْتُمْ فیهِ؛ سوگند به خدایى که محمد را به حق براى پیامبرى برانگیخت، ما با شما شهیدان در راهى که وارد شده‌اید، شریکیم!

اینجا بود که همراهش عطیه تا این سخن را شنید شگفت زده شد و گفت: چگونه ما شریک (رزم و شهادت) آنها هستیم، با آن که (براى یارى حسین(علیه السلام)) نه فراز و نشیبى را پیمودیم و نه شمشیرى زدیم، درحالى که اینان، میان سرها و بدن هایشان جدایى افتاد و به شهادت رسیدند و فرزندانشان یتیم شدند و زنانشان بى‌شوهر گشته است؟

پیرمرد در جوابش گفت: یا عَطیَّةُ! سَمِعْتُ حَبیبی رَسُولَ‌اللهِ(صلى الله علیه وآله) یَقُولُ: «مَنْ أَحَبَّ قَوْماً حُشِرَ مَعَهُمْ، وَ مَنْ أَحَبَّ عَمَلَ قَوْم أُشْرِکَ فی عَمَلِهِمْ، وَ الَّذی بَعَثَ مُحَمَّداً بِالْحَقِّ نَبیّاً إنَّ نِیَّتی وَ نِیَّةَ أَصْحابی عَلى ما مَضَى عَلَیْهِ الْحُسَیْنُ وَ أَصْحابُهُ؛ اى عطیّه! از حبیبم رسول خدا شنیدم که مى‌فرمود: هرکس گروهى را دوست داشته باشد در قیامت با آنان محشور خواهد شد و هر کس عمل گروهى را دوست داشته باشد، در عمل آنها شریک است؛ سوگند به خدایى که محمّد را به حق براى رسالت برانگیخت، اگر من بر اثر ناتوانى نتوانستم همراه امام حسین(ع) باشم، ولى نیّت و خواسته من و یارانم، بر همان مسیرى است که حسین(ع) و یارانش پیموده‌اند.

آری این پیرمرد عصا بدست و نابینا که نخستین زائر امام حسین(ع) است کسی نیست جز جابر بن عبدلله انصاری و او در اربیعن سال 61 هجری این درس بزرگ را به ما داد تا با رفتن به زیارت سالار شهیدان آقا ابا عبدالله الحسین(ع) با آرمان‌های شهید کربلا تجدید عهد نموده و یاد و راه حسین بن علی(ع) را زنده کنیم.

جابر این پیرمرد نابینا این هدف را دنبال مى‌کرد که سد خفقان را بشکند و راه را براى امروز ما زائران حسینى بگشاید تا با زیارت پرشورشان پرچم عاشورا را در کربلا برافراشته نگه داریم و خاطره شهیدان را همواره زنده نگه داشته و مبارزه دامنه دارى را از این طریق بر ضد دشمنان اهل‌بیت(ع) در این برهه حساس آغاز کنیم و به دنیا بگوییم ما حسین(ع) داریم و تن به ذلت و تسلیم نمی‌دهیم.

امروز به آن ناخردان،آن موجودات پست و کثیف که حتی نمی‌شود نامشان را انسان نامید، همان وهابی‌ها،داعشی و سلفی و جبهه‌النصر پلید که جزء وحشی‌های بی‌منطق روی زمین هستند و هیچ موجود زنده‌ای را نمی‌توان تشبیه به آنها کرد، حال در پاسخ به جنایات و تخریب بقاع و اماکن زیارتی به این مدعیان دروغین اسلام و پیامبر(ص) زیارت جابر را نشان می‌دهیم؛ این وحشی‌ها که به دروغ نبی اکرم(ص) را پیامبر خود می‌دانند چرا این زیارت صحابی مورد اطمینان پیامبر(ص) را مشاهده نمی‌کنند که در روایات معتبر آمده است.

این چنین بود که زیارت نخستین زائر کربلای معلی رقم خورد تا به امروز که نوبت به ما رسیده است، ما که ادعایی حتی بیشتر از جابرها داریم و خود را سینه چاک حسین(ع) می‌دانیم، امروز سالیان سال از آن نخستین زیارت زائر حسینی گذشته است و وظیفه ما در قبال این زیارت سنگین‌تر شده است و روز به روز چون موجی خروشان سیل جالی جمعیت از هر قشر و هر کشوری، پیر و جوان، مرد و زن، با وجود تهدیدات داعشی‌ها راهی کربلا می‌شوند و چون پروانه‌ای دور شمع حسینی می‌چرخند.

کرامت خدا در قیامت نسبت به زائران امام حسین(ع)

این جماعت زوار حسینی می‌داند روز قیامت چه حسرتی می‌کشد آن کسی که حسین بن علی(ع) را در کربلا زیارت نکرده باشد و همیشه این حدیث از رئیس مذهب جعفری امام صادق(ع) به یاد دارد که حضرت فرمود: عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع مَا مِنْ أَحَدٍ یَوْمَ الْقِیَامَةِ إِلَّا وَ هُوَ یَتَمَنَّى أَنَّهُ زَارَ الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِیٍّ ع لَمَّا یَرَى لِمَا یُصْنَعُ بِزُوَّارِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ مِنْ کَرَامَتِهِمْ عَلَى اللَّهِ؛ هیچ کس نیست در روز قیامت مگر اینکه آرزو می‌کند ای کاش امام حسین(ع) را زیارت کرده بودم آن هنگامیکه می‌بیند که با زوار امام حسین(ع) چه می‌کنند، چقدر نزد خداوند مورد کرامت واقع می‌شوند. (وسائل الشیعه/ ج14/ص424)

زائر حسین(ع) خدا را در عرش زیارت می‌کند

زائر حسین(ع) به فرموده امام رضا(ع) خدا را در عرش زیارت می‌کند، که حضرت چنین فرمودند: عَنْ أَبِی الْحَسَنِ الرِّضَا ع قَالَ مَنْ زَارَ قَبْرَ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع بِشَطِّ الْفُرَاتِ کَمَنْ زَارَ اللَّهَ فَوْقَ عَرْشِهِ؛ هر کس اباعبدلله(ع) را کنار شط فرات زیارت کند، مانند کسی است که خداوند را در بالای عرش زیارت کرده است. (تهذیب‏ الأحکام ج : 6 ص : 46)

و جابر قبل از اینکه این احادیث را بشنود عاشقانه و با معرفت و شناخت به زیارت امام‌حسین(ع) مشرف شد تا به ما بیاموزد که راه حسین(ع) را باید ادامه دهیم و این نهضت خونین حسینی را به نهضت مهدوی فرزند حجت بن الحسن العسکری(عج) برسانیم و تا آن روز نباید کوتاهی کنیم؛ دیروز حسین(ع) شمشیر کشید و رزمید و به شهادت رسید و امروز ما همان راه را با حضور میلیونی خود را اجتماع عظیم پیاده‌روی اربعین در کربلا ثابت خواهیم کرد و با این حرکت عظیم و حسینی سیلی محکمی بر پیکر دشمنان حسینی، شمر و یزیدیان زمان خواهیم زد، دیروز حسین(ع) با شمشیرش جنگید و امروز ما با گام‌ها و قدم‌هایمان در این مسیر پیاده‌روی با حسین(ع) بیعت می‌کنیم و تیر بر قلب دشمن اینچنین می‌زنیم.

همسایه شدن با اهل‌بیت(ع) پاداش زیارت امام حسین(ع)

برادر و خواهر حسینی، امروز هر قدمی که در این مسیر تا کربلا بر می‌داری تیری سه شعبه بر پیکر دشمنان اربابت است، آری شمایی که دم از حسین(ع) می‌زنید در عمل هم در پیاده‌روی اربعین سال گذشته با تهدیدات داعش ثابت کردید که حسینی هستید و حسینی مذهب، درود بر شما که به حق و الانصاف برازنده همسایگی با اهل بیت(ع) هستید آنجا که امام صادق(ع) به شما زائرین جدش همسایگی شما را با اهل بیت(ع) بشارت داد و فرمود: عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ مَنْ أَرَادَ أَنْ یَکُونَ فِی جِوَارِ نَبِیِّهِ وَ جِوَارِ عَلِیٍّ وَ فَاطِمَةَ فَلَا یَدَعْ زِیَارَةَ الْحُسَیْنِ ع؛ هر که می خواهد در جوار پیامبرش(ص) و جوار امام علی(ع) و حضرت فاطمه (س) باشد، زیارت امام حسین(ع) را رها نکند. ( وسائل الشیعه/ج14/ص425)

استغفار اهل بیت(ع)برای زائران حسینی

چه افتخاری بالاتر از همسایگی با اهل بیت(ع)، عمری در مجالس حسینی با عشقش زندگی کردی و سینه‌زن حسین(ع) بود و حال پاداش زیارت کربلایت را همسایگی با اهل‌بیت(ع) این خاندان نبوت و رسالت داده‌اند و باز هم این همسایه‌های خوبت که هیچ کجا چنین همسایه‌ای پیدا نمی‌کنی برایت دست به دعا و استغفار بر می‌دارند و حق همسایگی را آنها ادا می‌کنند اینجاست که شاید شرمت بیاید یک زیارت کربلای معلی چه کرده است وقتی که با این حدیث از امام صادق(ع) در رابطه با استغفار همسایگانت که اهل‌بیت(ع) هستند روبرو می‌شوی که حضرت فرمودند: عَنْ مُحَمَّدِ بْنِ مُسْلِمٍ قَالَ سَمِعْتُ أَبَا عَبْدِ اللَّهِ جَعْفَرَبْنَ مُحَمَّدٍ ع یَقُولُ إِنَّ الْحُسَیْنَ بْنَ عَلِیٍّ ع عِنْدَ رَبِّهِ عَزَّ وَ جَلَّ یَنْظُرُ إِلَى مَوْضِعِ مُعَسْکَرِهِ وَ مَنْ حَلَّهُ مِنَ الشُّهَدَاءِ مَعَهُ وَ یَنْظُرُ إِلَى زُوَّارِهِ وَ هُوَ أَعْرَفُ بِهِمْ وَ بِأَسْمَائِهِمْ وَ أَسْمَاءِ آبَائِهِمْ وَ دَرَجَاتِهِمْ وَ مَنْزِلَتِهِمْ عِنْدَ اللَّهِ عَزَّ وَ جَلَّ مِنْ أَحَدِکُمْ بِوَلَدِهِ وَ إِنَّهُ لَیَرَى مَنْ سَکَنَهُ فَیَسْتَغْفِرُ لَهُ وَ یَسْأَلُ آبَاءَهُ ع أَنْ یَسْتَغْفِرُوا لَهُ وَ یَقُولُ لَوْ یَعْلَمُ زَائِرِی مَا أَعَدَّ اللَّهُ لَهُ لَکَانَ فَرَحُهُ أَکْثَرَ مِنْ غَمِّهِ وَ إِنَّ زَائِرَهُ لَیَنْقَلِبُ وَ مَا عَلَیْهِ مِنْ ذَنْبٍ؛ امام صادق(ع) فرمودند: همانا حسین بن علی(ع) از نزد پروردگارش نگاه می‌کند به موضع اردوگاهش و محلی که شهدا با او قرار دارند و به زائرانش نیز نظر می‌اندازد، در حالی که ایشان بخوبی آنها را و نام‌هایشان و نام پدرانشان و درجات آنها و منزلت آنها را نزد خداوند، بهتر از احدی از شما نسبت به فرزندانش می‌شناسد، و بدرستیکه امام حسین(ع) می‌بینید چه کسی ساکن کربلا شده (جهت زیارت) و برای او استغفار می‌کند و از پدران بزرگوارش می‌خواهد برای او استغفار کنند و می‌فرماید: اگر زائر من می‌دانست، آنچه را که خداوند برای او مهیا کرده است شادیش بیشتر از غمش می‌شد و همانا زائر امام حسین(ع) از زیارت برمی‌گردد در حالیکه هیچ گناهی بر او باقی نمی‌ماند.(وسائل الشیعه/ج14/ص423)

شادی دل اهل بیت(ع)

چه کرده‌ای زائر که این چنین پاداش بارانت می‌کنند؟ این چه شخصی است که به زیارتش مشرف شده‌ای؟ این چه همسایه‌ای است که برایت استغفار می‌کند؟ تو فقط گامی و قدمی برداشتی و به زیارت حسین بن علی(ع) در کربلا رفته‌ای و این همه پاداش نصیبتش گشته است، آری تو ای زائر حسینی قلب همسایه‌ات را شاد نمودی همسایه‌ای که اهل بیت اطهار(ع) هستند که باز امام صادق(ع) فرمودند: عَنْ أَبِی عَبْدِ اللَّهِ ع قَالَ ...ٍ وَ لَوْ یَعْلَمُ الزَّائِرُ لِلْحُسَیْنِ ع مَا یَدْخُلُ عَلَى رَسُولِ اللَّهِ ص مِنَ الْفَرَحِ وَ إِلَى أَمِیرِ الْمُؤْمِنِینَ وَ إِلَى فَاطِمَةَ وَ إِلَى الْأَئِمَّةِ ع وَ الشُّهَدَاءِ مِنَّا أَهْلَ الْبَیْتِ وَ مَا یَنْقَلِبُ بِهِ مِنْ دُعَائِهِمْ لَهُ وَ مَا لَهُ فِی ذَلِکَ مِنَ الثَّوَابِ فِی الْعَاجِلِ وَ الْآجِلِ وَ الْمَذْخُورِ لَهُ عِنْدَ اللَّهِ لَأَحَبَّ أَنْ یَکُونَ مَا ثَمَّ دَارَهُ مَا بَقِیَ وَ إِنَّ زَائِرَهُ لَیَخْرُجُ مِنْ رَحْلِهِ فَمَا یَقَعُ قَدَمُهُ عَلَى شَیْ‏ءٍ إِلَّا دَعَا لَهُ فَإِذَا وَقَعَتِ الشَّمْسُ عَلَیْهِ أَکَلَتْ ذُنُوبَهُ کَمَا تَأْکُلُ النَّارُ الْحَطَبَ وَ مَا تُبْقِی الشَّمْسُ عَلَیْهِ مِنْ ذُنُوبِهِ شَیْئاً فَیَنْصَرِفُ وَ مَا عَلَیْهِ ذَنْبٌ وَ قَدْ رُفِعَ لَهُ مِنَ الدَّرَجَاتِ مَا لَا یَنَالُهُ الْمُتَشَحِّطُ فِی دَمِهِ فِی سَبِیلِ اللَّهِ وَ یُوَکَّلُ بِهِ مَلَکٌ یَقُومُ مَقَامَهُ وَ یَسْتَغْفِرُ لَهُ حَتَّى یَرْجِعَ إِلَى الزِّیَارَةِ أَوْ یَمْضِیَ ثَلَاثُ سِنِینَ أَوْ یَمُوتَ وَ ذَکَرَ الْحَدِیثَ بِطُولِهِ؛ اگر زائر امام حسین علیه السلام می‌دانست بواسطه این زیارت که چقدر شادی و سرور بر رسول خدا(ص) و بر امیرالمؤمنین(ع) و بر حضرت فاطمه(س) و به شهدا از ما اهل‌بیت وارد می‌آید و اگر می‌دانست آنچه از دعای ایشان بواسطه زیارتش، هنگامی که برمی‌گردد و آنچه را که از ثواب در همین دنیا و در آخرت خواهد داشت و آنچه را که برای او پیش خداوند ذخیره شده است، هر آینه دوست می‌داشت که آنجا (کربلا) خانه‌اش می‌بود و همانا زائر امام حسین(ع) از این مسافرتش بر می‌گردد و گامش برروی چیزی نمی‌آید مگر اینکه برای او دعا می‌کند و هنگامیکه خورشید بر او می‌تابد، گناهانش را از بین می‌برد، همانطور که آتش هیزم را می‌سوزاند، خورشید چیزی از گناهان او باقی نمی‌گذارند، پس برمی‌گردد در حالیکه هیچ گناهی بر او نیست و برای او درجاتی رفیع خواهد شد که کسی که در خون خود، در راه خدا غوطه‌ور است بدان نمی‌رسد و فرشته‌ای بجای او موکل خواهد شد و برای او استغفار می‌کند، تا اینکه دوباره به زیارت برگردد، یا اینکه 3 سال بگذرد یا تا وقتی که بمیرد.(مستدرک الوسائل/ج10/ص343)

توجه علما به زیارت امام حسین(ع) در روز اربعین

با گذشت روزگار و در این سال‌ها علما و اولیای الهی برای زیارت سیدالشهدا(ع) در روز اربعین اهمیت و جایگاه والایی قائل بودند و با پای پیاده از نجف اشرف به سوی کربلا رهسپار می‌شدند، بی‌شک جابر بن عبدالله، نخستین زائر کربلای معلی در روز اربعین این سنت حسنه آغاز شد و همچنان نیز در سال‌های حضور ائمه معصومین(ع) با وجود حکومت سفاک و خونریز اموی و عباسی و حتی در دوران معاصر با ممانعت حزب بعث صدام باز هم این سنت انجام شده است و حتی در زمان خطر زائران حسینی به عشق این زیارت خطر را هم با جان و دل می‌پذیرفتند و به زیارت می‌آمدند و اکنون نیز پر شورتر از قبل در حال انجام است و تبدیل به بزرگترین اجتماع میلیونی جهان شده است.

علت اهمیت زیارت امام حسین(ع) در روز اربعین

اکنون در بعضی از اذهان شاید این پرسش شکل بگیرد که چرا زیارت امام حسین(ع) در روز اربعین حسینی تأکید و توصیه شده است، اربعین باعث شد بار دیگر خاطرات عاشورا تکرارشود و یکی از اتفاق‌های مهم اربعین این است که جابر بن عبداللّه انصاری که از صحابه بزرگ پیامبر(ص) بوده است، از جایگاه و اعتبار خود هزینه کرد و برای زیارت امام حسین(ع) از مدینه آمد در حالی که در آن روزها هیچ کس جرأت نمی‌کرد از امام حسین(ع) به نیکی یاد کند؛ همچنین بنا به قول مشهور و برخی قرائن، اهل‌بیت امام حسین(ع) آن روز از شام برگشتند.

اهل‌بیت علیهم السلام که هنگام رفتن به شام اجازه عزاداری نداشتند، بعد از اقامت در شام و حرکت به سوی مدینه به کربلا آمدند و بر تربت پاک شهیدان کربلا عزاداری کردند و حادثه عاشورا دوباره تجدید شد و باعث ماندگاری اربعین در تاریخ شد و این از دلایل مهم اهمیت روز اربعین حسینی است، تا جایی که امام حسن عسکری(ع) زیارت اربعین را یکی از پنج نشانه مؤمن می‌داند و می‌فرماید: رُوِیَ عَنْ أَبِی مُحَمَّدٍ الْحَسَنِ الْعَسْکَرِیِّ ع أَنَّهُ قَالَ عَلَامَاتُ الْمُؤْمِنِ خَمْسٌ صَلَاةُ الْخَمْسِینَ وَ زِیَارَةُ الْأَرْبَعِینَ وَ التَّخَتُّمُ فِی الْیَمِینِ وَ تَعْفِیرُ الْجَبِینِ وَ الْجَهْرُ بِبِسْمِ اللَّهِ الرَّحْمَنِ الرَّحِیمِ؛نشانه های مؤمن پنج چیز است: پنجاه و یک رکعت نماز و زیارت اربعین و انگشتر به دست راست نمودن و سر به خاک گذاشتن حین نماز و بلند گفتن بسم‌الله الرحمن الرحیم (تهذیب الاحکام/ج6/ص52)

اگر هدف زیارت امام حسین(ع) است چرا پیاده برویم؟

برخی شبهه‌ها و سؤالاتی که در این خصوص مطرح می‌شود این است که چرا با پای پیاده به زیارت امام حسین(ع) برویم؟اگر هدف زیارت است چرا اینقدر وقتمان را صرف پیاده‌روی کنیم؟آیت‌الله العظمی مکارم‌ شیرازی از مراجع تقلید در دیدار با نمایندگان دانشجویان اعزامی به پیاده‌روی نجف تا کربلا در سال 1391 در این خصوص چنین بیان کردند: آن تأثیری که در این پیاده‌روی هست، در زیارت معمولی نیست. انسان یک حال و هوایی دیگری پیدا می‌کند. تا آدم نرود، توجّه پیدا نمی‌کند؛ انسان یک حال و هوای دیگری پیدا می‌کند. یک شور و نشاط و یک عشق دیگری پیدا می‌کند.

آثار و برکاتی که از زیارت معمولی حاصل می‌شود، ارزشمند است. خب می‌رود زیارت می‌کند، به‌جای دو روز، سه روز چهار روز زیارت می‌کند، تکرار زیارت؛ اما این یک خاطره‌ای می‌شود برای تمام عمر. اصلاً در موقع راه رفتن وقتی به آن سمت می‌رود، دارد خودسازی می‌کند. غیر از بحث‌هایی که [در طول راه] می‌شود، شب‌هایی که مستقر می‌شوند و صحبت‌هایی که می‌شود، اصلاً خودِ این یک تأثیر در خودسازی دارد.

و خب همین اشکال را هم به امام سجاد(ع) می‌کردند، چرا شما این کار را می‌کنید؟ خب سریع با مرکب بروید و بیشتر طواف خانه خدا کنید. چرا؟ یک آثاری در پیاده‌روی هست که در آن نیست. و بنابراین جای این ایراد نیست. بعضی‌ها که حوصله پیاده‌روی ندارند، معمولاً این‌گونه اشکالات را می‌کنند که خودشان را تبرئه بکنند و یک مجوّز برای خودشان پیدا بکنند.و بهترین دلیلش این است که ممکن است خاطره زیارت نماند، اما خاطره این پیاده‌روی و این برنامه، تا آخر عمر بماند. بنابراین این وسوسه‌ها را باید از خود دور کرد.

ثواب زیارت سیدالشهدا (ع) به روایت امام صادق(ع)

در خصوص ثواب زیارت امام حسین(ع)، امام صادق (ع) در حدیثی می‌فرماید: مَنْ‏ خَرَجَ‏ مِنْ‏ مَنْزِلِهِ یُرِیدُ زِیَارَةَ قَبْرِ الْحُسَیْنِ بْنِ عَلِیٍّ ص إِنْ کَانَ مَاشِیاً کَتَبَ اللَّهُ لَهُ بِکُلِّ خُطْوَةٍ حَسَنَةً وَ مَحَى عَنْهُ سَیِّئَةً حَتَّى إِذَا صَارَ فِی الْحَائِرِ کَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْمُصْلِحِینَ الْمُنْتَجَبِینَ [الْمُفْلِحینَ الْمُنْجِحِینَ‏] حَتَّى إِذَا قَضَى مَنَاسِکَهُ کَتَبَهُ اللَّهُ مِنَ الْفَائِزِینَ حَتَّى إِذَا أَرَادَ الِانْصِرَافَ أَتَاهُ مَلَکٌ فَقَالَ إِنَّ رَسُولَ اللَّهِ ص یُقْرِؤُکَ السَّلَامَ وَ یَقُولُ لَکَ اسْتَأْنِفِ الْعَمَلَ فَقَدْ غُفِرَ لَکَ مَا مَضَى».

امام صادق(ع) به یکی از اصحابشان می‌فرمایند: «کسی که به قصد زیارت امام حسین(ع) از منزلش خارج شود، خداوند بابت هر قدمی که برای زیارت اباعبدالله(ع) بر می‌دارد، یک حسنه برایش می‌نویسد و یک سیئه از او محو می‌کند. وقتی که به حرم می‌رسد، خداوند او را جزء صالحین برگزیده می‌نویسد. وقتی مناسک او تمام شد، خداوند نام او را جزء فائزین می‌نویسد. وقتی می‌خواهد بازگردد یک فرشتۀ الهی در مقابل او قرار می‌گیرد و می‌گوید: رسول خدا(ص) به شما سلام می‌رساند و پیغام می دهد که عمل را از سرگیر که گذشته‌ات بخشیده شده؛ (کامل الزیارات باب 49/ص132الی 135).

یک یا حسین(ع) تا کربلایی شدن

جهان و جهانیان امسال نیز چشم به بزرگترین همایش مذهبی در کربلا دوخته بود و ترس و واهمه دشمنان اسلام بیش از پیش محسوس بود، ترس از نهضت سرخ حسینی در پیکره دشمن قابل احساس است و امروز حضور در پیاده‌روی اربعین برابر با تقویت جبهه‌ اسلام در برابر کفر و یزیدیان زمان به شمار می‌رفت و این قدرت‌نمایی عظیم در این مقطع حساس مایه‌ امنیت جهان اسلام و حتی جامعه‌ اسلامی شد.

دشمنان بیش از هر چیز از نهضت امام‌حسین(ع) و سرخی خون شهدای کربلا هراس دارند و زائران حسینی نیز در راستای زنده نگه‌داشتن این راه و نهضت همیشه ماندگار و مأیوس کردن دشمنان در این مسیر قدم برداشتند و به سوی حرم سالار شهیدان حرکت کردند، قدم جایی گذاشتند که اهل‌بیت(ع) و فرزندان امام‌حسین(ع) در این مسیر گام نهادند و به اسارت رفتند، و تو ای زائر حسینی چنین افتخاری نصیبت شد که قدم بر جای قدم‌های اهل‌بیت(ع) گذاشتی و با قدم‌هایت حسین(ع) را یاری کردی.

امیرمحسن سلطان احمدی