امسال تعریف دیگری از «دیوار» در قلب‌هایمان نقش بست

زمستان امسال سرد است اما دل‌های ایرانیان آنقدر گرم است که امید می‌رود سرمای امسال تن هیچ نیازمندی را نلرزاند. شاید تا سال گذشته، نام دیوار که می‌آمد تنها چیزی که به ذهن متبادر می‌شد مرزی برای فاصله انداختن میان انسان‌ها بود اما امسال تعریف دیگری از دیوار نه در لغتنامه‌هایمان بلکه در قلب‌هایمان نقش بست؛ دیوارهایی هستند که نه تنها فاصله نمی‌اندازند بلکه فاصله‌ها را کمتر می‌کنند، دیوارهایی رنگی که ظاهر و باطنشان بوی انسانیت می‌دهد و یادآور عدل و احسان در کلام پروردگار مهربان هستند، دیوارهایی که نامشان «دیوار مهربانی» است.

همه می‌دانیم که مهربانی زبان و لهجه نمی‌شناسد، از شمال تا جنوب و از شرق تا غرب این کشور زبان مهربانی را می‌دانند و اینگونه است که این دیوارها به هر زبان و مکانی از کشورمان رسیده است و به قول آذری‌زبان‌هایمان: «باغیش اورکلردن کونوللره سئوگی قاپیسی دیر».

حال مسئله این است که آیا این دیوارها به خارج از کشورمان نیز می‌رسد؟ آیا در جمهوری آذربایجان، ترکیه، عراق و دیگر کشورها نیز شاهد چنین دیوارهایی خواهیم بود؟ از آنجا که زبان مهر و محبت میان تمام انسان‌ها مشترک است و با توجه به ابعاد رسانه‌ای این دیوارها امید می‌رود شاهد چنین دیوارهایی در سراسر عالم باشیم که؛ «بنی آدم اعضای یکدیگرند».

شهریار شریعت