به بهانه هفته هوای پاک؛
اندیشه سالم برای هوای سالم/ ریههایی که هر روز فرسودهتر میشود
کانون خبرنگاران نبأ: هفته هوای پاک از 29 دی ماه، روز هوای پاک آغاز میشود و تا 5 بهمن ماه ادامه دارد؛ فراهم ساختن هوای پاک در شرایط آلودگی و اضطرار ، اندیشه پاک میخواهد. پس از باران هوا چگونه خواهد بود؟
به گزارش کانون خبرنگاران نبأ وابسته به خبرگزاری ایکنا، هفته هوای پاک از 29 دیماه، روز هوای پاک آغاز میشود و تا 5 بهمنماه ادامه دارد؛ اما برای بزرگداشت هوای پاک، یک هفته توجه به این مهم و گفتوگو در این باره کافی نیست، پس از پایان باران چه خواهیم کرد و هوا چگونه خواهد بود؟
فراهم ساختن هوای پاک، اندیشه پاک میخواهد، آلایندههایی که تنفس میکنیم از افکار آلایندهای نشأت میگیرند که در ذهن ما ریشه دواندهاند. افکاری از این دست حال اگر من با اتومبیلم داخل شهر تردد نکنم هوا پاک خواهد شد؟ یا تنها مسئولان باید کاری برای پاکیزگی هوا انجام دهند! این همه برای خریدن اتومبیلم زحمت نکشیدهام تا با مترو یا اتوبوس در شهر سفر کنم!
این اندیشهها و حالتهای تدافعی به ضرر خود ماست، در واقع از ماست که بر ماست. علاوه بر نقش مهم مسئولان و لزوم برنامهریزیهای بلندمدت برای رفع معضل آلودگی هوا از جانب دستاندرکاران، ما نیز در این مهم نقش داریم.
حتی دوچرخههایی که در ایستگاههای دوچرخه شهر موجود است در هوای آلوده به کارمان نمیآید. البته در زمان پاکیزگی هوا هم شاهد بودیم که استقبال چندانی از این طرح نمیشد، به همین دلیل اغلب ایستگاهها بسته بود و تعدادی که باز بودند پر بود از دوچرخههایی در انتظار دوچرخهسوار!
شاید دوچرخه را گاهی و آن هم برای تفریح و فقط داخل پیست میپسندیم! فرهنگ پیادهروی و دوچرخهسواری به ناگهان منسوخ شده است. انقراضی همهجانبه... حال حتی اگر بخواهیم که با پای پیاده مسیری را برای انجام کاری طی کنیم میبینیم که در میان بزرگراهها محاصره شدهایم!
وقتی تصمیم میگیریم که از این محاصره بدون وسیله نقلیه خارج شویم در تردد میان اتوبانها با خطر مرگ مواجه میشویم.
این روزها در کل با خطر مرگ مواجهیم چه از نظر تصادف و چه از نظر تنفس!!! با مرگ دست و پنجه نرم میکنیم، اما گاهی فراموش میکنیم که همان کودکی که با اتومبیل شخصیمان به مدرسه میرسانیمش یا برمیگردانیمش تاب و توان دست و پنجه نرم کردن با خطرات این چنینی را ندارد.
یادمان میرود که باید به او نیز فرهنگ حملونقل عمومی را بیاموزیم. نگرانیها را بهانه میکنیم تا او را در سرویس مدرسه ثبتنام نکنیم.
اگر پدر و مادری توان تقبل هزینه سوخت و استهلاک اتومبیل را دارند بهتر است آن را صرف هزینه سرویس مدرسه کنند. از این راه کودک میآموزد این بخش از آیندهاش را به گونهای بهتر برنامهریزی کند.
بدون شک ساختو سازها و کارگاههای ساختمانی باید برای مدتی متوقف شوند به عنوان مثال در پاییز یا زمستان هر سال که احتمال وارونگی بیشتر است. باید اتوبوسها و مینیبوسهای فرسوده تعویض شوند، از همه مهمتر باید کارخانهها از داخل کلانشهرها به بیرون منتقل شوند. حملونقل عمومی باید تجهیز شود تا شهروندان به رفتوآمد این گونه ترغیب شوند.
به لطف خداوند باران میآید اما نباید دلخوش باشیم چون خودمان نیز باید کاری میکردیم اما... باز بین بارانها نمیتوان نفس کشید!
باید تن به سختی بدهیم تا سختیهای ناپاکی هوا تنآزردهمان نکند. متأسفانه ریههایمان حکم دودکشهای فرسودهای را پیدا کردهاند که عنقریب است مسدود شوند!!
زندگی ماشینی شده است اما ما انسانهایی طبیعی هستیم و به اکسیژن طبیعی نیاز داریم، هیچگاه نخواهیم توانست با کپسول اکسیژن روزها و سالها زندگی کنیم.
باید هر کاری از دست تک تک ما بر میآید انجام دهیم. بیایید جور دیگری زندگی کنیم. طبیعت را دوباره زنده کنیم تا زنده شویم: بیایید درخت بکاریم.
رسول اکرم (ص) فرمودهاند: «خداوند درخت را برای انسان آفريد، از اين رو او بايد درخت را بکارد، آن را آبياری کند و در حفظ آن بکوشد.» همچنین فرمودهاند: «هر که درختی بنشاند خداوند تعالی به اندازه ميوهای که از آن درخت داده شود پاداش برای وی مینويسد.»
مرضیه محسنی
فراهم ساختن هوای پاک، اندیشه پاک میخواهد، آلایندههایی که تنفس میکنیم از افکار آلایندهای نشأت میگیرند که در ذهن ما ریشه دواندهاند. افکاری از این دست حال اگر من با اتومبیلم داخل شهر تردد نکنم هوا پاک خواهد شد؟ یا تنها مسئولان باید کاری برای پاکیزگی هوا انجام دهند! این همه برای خریدن اتومبیلم زحمت نکشیدهام تا با مترو یا اتوبوس در شهر سفر کنم!
این اندیشهها و حالتهای تدافعی به ضرر خود ماست، در واقع از ماست که بر ماست. علاوه بر نقش مهم مسئولان و لزوم برنامهریزیهای بلندمدت برای رفع معضل آلودگی هوا از جانب دستاندرکاران، ما نیز در این مهم نقش داریم.
حتی دوچرخههایی که در ایستگاههای دوچرخه شهر موجود است در هوای آلوده به کارمان نمیآید. البته در زمان پاکیزگی هوا هم شاهد بودیم که استقبال چندانی از این طرح نمیشد، به همین دلیل اغلب ایستگاهها بسته بود و تعدادی که باز بودند پر بود از دوچرخههایی در انتظار دوچرخهسوار!
شاید دوچرخه را گاهی و آن هم برای تفریح و فقط داخل پیست میپسندیم! فرهنگ پیادهروی و دوچرخهسواری به ناگهان منسوخ شده است. انقراضی همهجانبه... حال حتی اگر بخواهیم که با پای پیاده مسیری را برای انجام کاری طی کنیم میبینیم که در میان بزرگراهها محاصره شدهایم!
وقتی تصمیم میگیریم که از این محاصره بدون وسیله نقلیه خارج شویم در تردد میان اتوبانها با خطر مرگ مواجه میشویم.
این روزها در کل با خطر مرگ مواجهیم چه از نظر تصادف و چه از نظر تنفس!!! با مرگ دست و پنجه نرم میکنیم، اما گاهی فراموش میکنیم که همان کودکی که با اتومبیل شخصیمان به مدرسه میرسانیمش یا برمیگردانیمش تاب و توان دست و پنجه نرم کردن با خطرات این چنینی را ندارد.
یادمان میرود که باید به او نیز فرهنگ حملونقل عمومی را بیاموزیم. نگرانیها را بهانه میکنیم تا او را در سرویس مدرسه ثبتنام نکنیم.
اگر پدر و مادری توان تقبل هزینه سوخت و استهلاک اتومبیل را دارند بهتر است آن را صرف هزینه سرویس مدرسه کنند. از این راه کودک میآموزد این بخش از آیندهاش را به گونهای بهتر برنامهریزی کند.
بدون شک ساختو سازها و کارگاههای ساختمانی باید برای مدتی متوقف شوند به عنوان مثال در پاییز یا زمستان هر سال که احتمال وارونگی بیشتر است. باید اتوبوسها و مینیبوسهای فرسوده تعویض شوند، از همه مهمتر باید کارخانهها از داخل کلانشهرها به بیرون منتقل شوند. حملونقل عمومی باید تجهیز شود تا شهروندان به رفتوآمد این گونه ترغیب شوند.
به لطف خداوند باران میآید اما نباید دلخوش باشیم چون خودمان نیز باید کاری میکردیم اما... باز بین بارانها نمیتوان نفس کشید!
باید تن به سختی بدهیم تا سختیهای ناپاکی هوا تنآزردهمان نکند. متأسفانه ریههایمان حکم دودکشهای فرسودهای را پیدا کردهاند که عنقریب است مسدود شوند!!
زندگی ماشینی شده است اما ما انسانهایی طبیعی هستیم و به اکسیژن طبیعی نیاز داریم، هیچگاه نخواهیم توانست با کپسول اکسیژن روزها و سالها زندگی کنیم.
باید هر کاری از دست تک تک ما بر میآید انجام دهیم. بیایید جور دیگری زندگی کنیم. طبیعت را دوباره زنده کنیم تا زنده شویم: بیایید درخت بکاریم.
رسول اکرم (ص) فرمودهاند: «خداوند درخت را برای انسان آفريد، از اين رو او بايد درخت را بکارد، آن را آبياری کند و در حفظ آن بکوشد.» همچنین فرمودهاند: «هر که درختی بنشاند خداوند تعالی به اندازه ميوهای که از آن درخت داده شود پاداش برای وی مینويسد.»
مرضیه محسنی
