از حضور دائم در جلسات قرآنی تا نیل به زیباترین شهادت

خواهر شهید هادی می‌گوید هنوز نتوانسته‌ام پیام برادر شهیدم را به نسل امروز منتقل کنم و از این بابت بسیار متاسفم. وی تصریح می‌کند که اولین برنامه‌های مذهبی ابراهیم توسط پدرمان آغاز شد که ابراهیم در 12 و 13 سالگی به همراه پدر در محافل قرآنی شرکت می‌کرد. خواهر شهید هادی به ذکر خاطراتی از ابراهیم می‌پردازد و می‌گوید وقتی در بیمارستان نجمیه تهران به دلیل تیری که در جبهه به صورتش اصابت کرده بود بستری شده بود بسیار خوشحال بود که با اذانش تعداد زیادی از عراقی‌ها تسلیم شده‌اند و در همان بیمارستان دائم قرآن و دعای توسل می‌خواند.

این خواهر صبور به ذکر خاطره‌ای از اذان گفتن‌‌های ابراهیم می‌پردازد و می‌گوید یکبار شاهد بودم که درست در وقت اذان از موتور سیکلتش پایین آمد و به اذان گفتن پرداخت ابراهیم اعتقاد داشت که باید هر جا صدای اذان را شنیدی ما هم با صدای بلند اذان بگویم.

وی آهی می‌کشد و می‌گوید کاش جوانان امروز بدانند که ابراهیم‌ها چه کسانی بودند. هر روز صبح ابراهیم به قرآن تفالی می‌زد و براساس آیاتی که می‌آمد روزش را سپری می‌کرد.

خواهر شهید هادی از رفتارهای این شهید به عنوان الگوی امر و به معروف و نهی از منکر یاد می‌کند و می‌گوید روزی یک دزد موتورسیکلت هادی را دزدید و هادی با دوستی با این فرد وی را به راه آورد تا آنجا که وی در یکی از عملیات‌های دفاع مقدس به شهادت رسید.

خواهر شهید هادی حرف‌های زیادی برای گفتن دارد ولی افسوس که زمان خداحافظی فرا رسیده و من خوشحال هستم که این افتخار نصیبم شد که در ایام فاطمیه(س) به دیدار خانواده شهیدی بروم که از ارادتمندان آن حضرت بوده است.

شهید ابراهیم هادی متولد اول اردیبهشت 1336 در تهران بود که در عملیات والفجر مقدماتی به شهادت رسید.

بخشی از وصیت نامه شهید

خدایا تو را گواه می‌گیرم که در طول این مدت از شروع انقلاب تاکنون هر چه کردم برای رضای تو بوده و سعی داشتم همیشه خود را مورد آزمایش و آموزش در مقابل آزمایش‌ها قرار بدهم امیدوارم این جان نا قابل را در راه اسلام عزیز و پیروزی مستضعفین بپذیرد.

گزارش این دیدار را در اینجا ببینید.