«بابای بزرگ» دلفان؛ با ویژگی‎های معماری دوره قاجاریه

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، بقعه متبرکه امامزاده ابراهیم(ع) در دامنه کوه‎های سربه فلک کشیده مهراب کوه و سرکشتی واقع شده که طبیعت سحرانگیز آن روح آدمی را نوازش می‎کند.
این امام‎زاده براساس شجرنامه، امام‌زاده ابراهیم(ع) از فرزندان امام موسی بن جعفر(ع) است که بعد از شهادت امام رضا(ع) در توس به همراه دیگر اعضای اهل بیت در شهرهای مختلف ایران متواری شده‎اند.
بقعه متبرکه امامزاده ابراهیم(ع) در60 کیلومتری غرب شهرنورآباد واقع شده است و هرساله هزاران زائر و شیفته ائمه اطهار(ع) از شهرهای مختلف لرستان و استان‏های همدان، ایلام و کرمانشاه به زیارت این سلاله پاک رسول‎الله مشرف می‎شوند.
امام‎زاده ابراهیم(ع) در دلفان به دست شخصی به نام سهراب سرخه میلی به شهادت رسیده است، معماری بقعه این امام‎زاده ساده و بی‎پیرایه است و دارای ویژگی‎های معماری قرن 7هجری و دوره قاجاریه است.
بنای اصلی مقبره امام‌زاده ابراهیم(ع)ساخت آن مربوط به دوره صفوی است و در دوره قاجاریه و دوره معاصر گنبد و بنای آن بازسازی شده است.
ارتفاع طاق گنبد این امام‎زاده که دارای مقرنس‎های جالبی است، 22 متر و دو گلدسته آجری نیز در کنار آن چون مناره برافراشته قد علم کرده است، داخل گنبد هشت ضلعی و ورودی آن از طرف شمال است.
تمامی بخش‎های گنبد با سنگ و آجر ساخته شده، داخل حرم هشت ضلعی است و اندازه هر ضلع دو متر و 30 سانتی‎متر است.
در دو طرف شرقی و غربی آن، دو محراب ساخته شده و داخل حرم به طرز بسیار جالبی کاشی‎کاری شده است، در ضلع جنوب غربی گنبد بابای بزرگ، گنبد کوچک‎تری وجود دارد که به‎نام کال نازار به معنی سبزه روی نازنین مشهور است که گفته می‎شود از اصحاب و بستگان و یا خادمین بابای بزرگ بوده و از دیرباز مورد احترام زائران و مردم منطقه بوده است.
این امام‌زاده در میان استان‎های غرب کشور به‎واسطه کرامات و معجزات آن بزرگوار جایگاه والایی دارد و او را پیر و مراد خود می‎دانند که در ناملایمات و سختی‎های روزگار به وی متوسل شده و همواره به زیارتش می‎شتابند.
بارگاه امام‎زاده ابراهیم، علاوه بر دارا بودن ویژگی‎های دینی و تاریخی به سبب قرار گرفتن در یک منطقه جنگلی و خوش آب و هوا، از جاذبه بالایی برخودار است و در صورت توجه می‎تواند به عنوان یکی از قطب‎های گردشگری مذهبی در استان لرستان تبدیل شود.