صمد بهروز، استادیار دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه تبریز در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از آذربایجانشرقی، گفت: خداوند در قرآن کریم میفرماید؛ من انسانها را آفریدم تا آنها را بیازمایم که کدام یک از آنها بهتر عمل میکنند.
وی خاطرنشان کرد: مفهوم آزمایش و امتحان در مورد خداوند با آزمایشهاى ما بسیار متفاوت است. آزمـایـشهـاى مـا بـراى شـناخت بیشتر و رفع ابهام و جهل است، اما آزمایش الهى در واقع همان «پـرورش و تربیت» است؛ یعنی امتحان و آزمایش خداوند زمینههاى تربیت و پرورش و تکامل را در انسان به وجود مىآورد.
بهروز ادامه داد: آزمودگان، بندگان الهی هستند كه از درون بلوغ تا لحظه مرگ در بوتههای مختلف آزمايش قرار میگيرند و برخی پيروز و برخی ديگر با شكست از صحنه امتحان خارج میشوند.
وی افزود: آزمايشهای الهی، يک سنت همگانی است كه به فرد و يا گروه خاصی اختصاص ندارد، بلكه تمام افراد به تناسب امكانات و استعدادهای خود، مورد امتحان قرار میگيرند.
استادیار دانشکده الهیات و علوم اسلامی دانشگاه تبریز با اشاره به امتحان الهی از راههای مختلف یادآور شد: خداوند از راههای مختلف و به قدر توان انسانها، آنها را مورد امتحان قرار میدهد؛ گاهی به وسیله مشکلات و سختىها، گاهی از طریق خیر و شرها، فراوانی مال، سرمایه، فرزند،مصیبت و ...
وی، از طبیعت زندگی در این عالم گفت و اظهار کرد: طبيعت زندگی در اين عالم آن است كه همواره اوضاعی پيش آيد تا آدمی بر سر دوراهیها و چندراهیها قرار گيرد و يكی را انتخاب کند، قرآن اين وضعيت را «امتحان» خوانده است.
بهروز با اشاره به مهمترین مسأله در آزمایشهای الهی تأکید کرد: مهمترين مسأله در آزمايشهای الهی، آگاهی از انگيزههای امتحان است و يكی از اين انگيزهها اين است كه لياقتها و شايستگیهای نهفته در افراد، در سايه امتحان، ظهور و بروز نموده و از اين طريق، افراد به كمال مطلوب خود برسند و اگر امتحان و آزمايش در كار نبود، كمالات نهفته در درون افراد به صورت گنج پنهان باقی میماند و خود را نشان نمیداد.