دانشآموختگان مكتب روحالله اين بار با تكههای استخوانشان با امام بيعت بستند
گروه اجتماعي: فرزندان صدیق روحالله همزمان با سالگرد عروج ملکوتی امام به آغوش وطن بازگشتند. این بار در کفنهایی حاصل از سالها تلاش و مجاهدت و جانفشانی در راه اثبات حقانیت نظام و اطاعت از رهبری امام و با تکه تکه استخوانهایشان در مراسم شركت میكنند.
به گزارش خبرگزاري بينالمللي قرآن(ايكنا) از فارس، در آستانه بازگشت 55 شهيد تازه تفحص شده اخير به ميهن اسلاميمان، كه مصادف با بيست و هفتمين سالگرد عروج ملكوتي بنيانگذار كبير انقلاب اسلامي شده است، سردار سرتيپ دوم پاسدار مجتبي مینای فرد از یادگاران 8 سال دفاع مقدس دلنوشتهاي براي اين خبرگزاري ارسال كرد كه در آن آمده است: «آنها در غربت بودند که حضرت روحالله رفت و حالا سرافراز از مناطق عملیاتی رمضان، محرم، والفجر8، فاو و ام الرصاص و زبیدات میآیند. گرچه در غربت و نهایت مظلومیت سالها سر به تیره تراب نهادند و بادهای سوزان صحرا نوازشگر تنهای بیجانشان شد، اما چه زیبا و با غرور در آستانه غروب روحالله شورو شوقی دیگر در مراسم 14 و 15 خرداد امسال بهوجود آوردند.
فرزندان صدیق روحالله همزمان با سالگرد عروج ملکوتی امام به آغوش وطن بازگشتند. پنجاه سال از آن واقعه خونین در سال 42 میگذرد و هنوز فریادی که از نای آن حکیم فرزانه برآمد ابدیت را درنوردید که «مسلمانان به پاخیزید، علما به پا خیزید، اسلام رفت، آی شیراز، تبریز، تهران به پاخیزید» و این نطق جاودانه را هر چند در سال 42 با یورش چکمه پوشان به اصطلاح خفه کردند، اما اراده خدا بر آن بود که امام رحمتالله علیه در پاسخ به اینکه با کدام سرباز میخواهید به جنگ شاه و حامیانش قیام کنید به قنداق بچهها اشاره کرد. به این مضمون که سربازان من در گهوارهاند و چه زیبا این کلام حکیمانه به منصه ظهور نشست.
وقتي كه تربيت قرآني در اوج دوران ستمشاهي مايه نجات شد
گرچه در زیر چکمه رژیم ستمشاهی رشد کردند اما تربیت دینی و قرآنی که خانه به خانه و مسجد به مسجد و هیئت به هیئت آنها را بیمه و واکسینه کرد و با طلوع خورشید انقلاب اسلامی بارقههای امید و نشاط و زندگی بر این سرزمین تابیدن گرفت، هرچند که از همان روزهای اول توطئهها و دشمنیها پرده به پرده علیه این نظام اجرا شد، لکن همان بچههای سال 42 پا در رکاب دفاع از انقلاب جانانه وارد شدند و جانانه دفاع کردند و مظلومانه به شهادت رسیدند و به اسارتهای طولانی در زندانها رفتند ولی با تأسی از تربیت مکتب امامشان دست از مبارزه بر نداشتند.
آنگاه که عرصه بر امام چنان تنگ شد که فرمودند «من جام زهر را نوشیدم» و دل روحالله را شکستند تا اینکه فرمود با دلی آرام و قلبی مطمئن و ضمیری شاد از خدمت خواهران و برادران مرخص میشوم و گویا مصداق دیگری از سرودههای خودش به وقوع پیوست که «سالها میگذرد حادثهها میآیند/ انتظار فرج از نیمه خرداد کشم»
حتي كفنهايشان هم حقانيت نظام را اثبات ميكنند
و امروز که در آستانه بیست و هفتمین سال ارتحال آن رهبر بزرگ و حکیم فرزانه به سوگ مینشینیم، هر چند دوباره سربازانش که در بستههای نه چندان بزرگتر از قنداقها میآیند اما این بار در کفنهایی حاصل از سالها تلاش و مجاهدت و جانفشانی در راه اثبات حقانیت نظام و اطاعت از رهبری امام و جان دادن بر سر پیمانی که با او بستند، با تکه تکه استخوانهایشان در مراسم امسال بار دیگر برای بیعت با امامشان میآیند که ثابت کنند راه و مرام امام نه تنها از یاد رفتنی نيست بلکه همیشه بهعنوان بزرگترین ثروت معنوی نسل به نسل به ودیعه گذاشته میشود و موج بیداری اسلامی و شهادت مدافعین حرم سندی بر این مدعاست که انقلاب خمینی(ره) انفجار نور بود و کدام وجدان بیداری است که نپذیرد الیس الصبح قریب...».
فرزندان صدیق روحالله همزمان با سالگرد عروج ملکوتی امام به آغوش وطن بازگشتند. پنجاه سال از آن واقعه خونین در سال 42 میگذرد و هنوز فریادی که از نای آن حکیم فرزانه برآمد ابدیت را درنوردید که «مسلمانان به پاخیزید، علما به پا خیزید، اسلام رفت، آی شیراز، تبریز، تهران به پاخیزید» و این نطق جاودانه را هر چند در سال 42 با یورش چکمه پوشان به اصطلاح خفه کردند، اما اراده خدا بر آن بود که امام رحمتالله علیه در پاسخ به اینکه با کدام سرباز میخواهید به جنگ شاه و حامیانش قیام کنید به قنداق بچهها اشاره کرد. به این مضمون که سربازان من در گهوارهاند و چه زیبا این کلام حکیمانه به منصه ظهور نشست.
وقتي كه تربيت قرآني در اوج دوران ستمشاهي مايه نجات شد
گرچه در زیر چکمه رژیم ستمشاهی رشد کردند اما تربیت دینی و قرآنی که خانه به خانه و مسجد به مسجد و هیئت به هیئت آنها را بیمه و واکسینه کرد و با طلوع خورشید انقلاب اسلامی بارقههای امید و نشاط و زندگی بر این سرزمین تابیدن گرفت، هرچند که از همان روزهای اول توطئهها و دشمنیها پرده به پرده علیه این نظام اجرا شد، لکن همان بچههای سال 42 پا در رکاب دفاع از انقلاب جانانه وارد شدند و جانانه دفاع کردند و مظلومانه به شهادت رسیدند و به اسارتهای طولانی در زندانها رفتند ولی با تأسی از تربیت مکتب امامشان دست از مبارزه بر نداشتند.
آنگاه که عرصه بر امام چنان تنگ شد که فرمودند «من جام زهر را نوشیدم» و دل روحالله را شکستند تا اینکه فرمود با دلی آرام و قلبی مطمئن و ضمیری شاد از خدمت خواهران و برادران مرخص میشوم و گویا مصداق دیگری از سرودههای خودش به وقوع پیوست که «سالها میگذرد حادثهها میآیند/ انتظار فرج از نیمه خرداد کشم»
حتي كفنهايشان هم حقانيت نظام را اثبات ميكنند
و امروز که در آستانه بیست و هفتمین سال ارتحال آن رهبر بزرگ و حکیم فرزانه به سوگ مینشینیم، هر چند دوباره سربازانش که در بستههای نه چندان بزرگتر از قنداقها میآیند اما این بار در کفنهایی حاصل از سالها تلاش و مجاهدت و جانفشانی در راه اثبات حقانیت نظام و اطاعت از رهبری امام و جان دادن بر سر پیمانی که با او بستند، با تکه تکه استخوانهایشان در مراسم امسال بار دیگر برای بیعت با امامشان میآیند که ثابت کنند راه و مرام امام نه تنها از یاد رفتنی نيست بلکه همیشه بهعنوان بزرگترین ثروت معنوی نسل به نسل به ودیعه گذاشته میشود و موج بیداری اسلامی و شهادت مدافعین حرم سندی بر این مدعاست که انقلاب خمینی(ره) انفجار نور بود و کدام وجدان بیداری است که نپذیرد الیس الصبح قریب...».
