حسین(ع) از دیدگاه دانشمندان

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، امتیازاتی مربوط به امام حسین(ع) است که در کسی دیگر نیست.اردوارد براون، مستشرق معروف انگلیسی در رابطه با امام حسین(ع) گفته است: «آیا قلبی پیدا می‎شود که وقتی درباره کربلا سخن می‎شنود، آغشته با حزن و الم نگردد؟ حتی غیر مسلمانان نیز نمی‌توانند پاکی روحی را که در این جنگ اسلامی در تحت لوای آن انجام گرفت انکار کنند».
علامه طنطاوی، دانشمند و فیلسوف مصری نیز گفته است: «داستان حسین(ع) عشق آزادگان را به فداکاری در راه خداوند برمی‌انگیزد و استقبال مرگ را بهترین آرزوها به‌شمار می‎آورد، چندان که برای شتاب به قربان‌گاه، بر یکدیگر پیشی جویند».
عبدالرحمان شرقاوی، نویسنده مصری نیز گفته است: حسین(ع)، شهید راه دین و آزادگی است نه‌تنها شیعه باید به‌نام حسین ببالد، بلکه تمام آزادمردان باید به این نام شریف افتخار کنند».
سرپرسی سایکس، خاورشناس انگلیسی نیز در این رابطه گفته است: «حقیقتاً آن شجاعت و دلاوری که این عده قلیل از خود بروز دادند، به درجه‌ای بوده است که در تمام این قرون متمادی هرکسی که آن‌را شنید، بی‌اختیار زبان به تحسین و آفرین گشود. این یک مشت مردم دلیر غیرتمند، مانند مدافعان ترموپیل، نامی بلند غیر قابل زوال برای خود باقی گذاشتند».
جرج جرداق، دانشمند و ادیب مسیحی نیز گفته است: «وقتی یزید، مردم را تشویق به قتل حسین و مامور به خونریزی می‎کرد، آنها می‌گفتند: «چه مبلغ می‎دهی؟» اما یاران حسین به او گفتند: ما با تو هستیم.اگر هفتاد بار کشته شویم باز می‎خواهیم در رکابت جنگ کنیم و کشته شویم».
گیبون، مورخ انگلیسی نیز گفته است: «با آن‌که مدتی از واقعه کربلا گذشته است و ما هم با صاحب واقعه هم‌وطن نیستیم، مع‌ذالک مشقات و مشکلاتی که حضرت حسین(ع) تحمل نموده، احساسات سنگین‌دل‌ترین خواننده را برمی‎انگیزد، چندان‌که یک نوع عطوفت و مهربانی نسبت به آن حضرت در خود می‎یابد».
ماربین آلمانی، خاورشناس نیز گفته است: حسین(ع) با قربانی کردن عزیزترین افراد خود و با اثبات مظلومیت و حقانیت خود، به دینا درس فداکاری و جانبازی آموخت و نام اسلام و اسلامیان را در تاریخ ثبت و در عالم بلند آوازه ساخت.این سرباز رشید عالم اسلام به مردم دنیا نشان داد که ظلم و بیداد و ستمگری پایدار نیست و بنای ستم هرچه ظاهراً عظیم و استوار باشد، در برابر حق و حقیقت چون پر کاهی بر باد خواهد رفت».
عباس محمود عقاد، نویسنده و ادیب مصری نیز در این رابطه گفته است: «جنبش حسین، یکی‌از بی‌نظیرترین جنبش‌های تاریخی است که تاکنون در زمینه دعوت‌های دینی یا نهضت‌های سیاسی پدیدار گشته است... دولت اموی پس از این جنبش، به‌قدر عمر یک انسان طبیعی دوام نکرد و از شهادت حسین تا انقراض آنان بیش‌از شصت و اندی سال نگذشت».
موریس دوکبری نیز گفته است: «در مجالس عزاداری حسین گفته می‎شود که حسین، برای حفظ شرف و ناموس مردم و بزرگی مقام و مرتبه اسلام، از جان و مال و فرزند گذشت و زیر بار استعمار و ماجراجویی یزید نرفت. پس بیایید ما هم شیوه او را سرمشق قرار داده، از زیردستی استعمارگران خلاصی بیابیم و مرگ با عزت را بر زندگی با ذلت ترجیح دهیم.
واشنگتن ایروینگ، مورخ مشهور آمریکایی نیز گفته است: «برای امام حسین(ع) ممکن بود که زندگی خود را با تسلیم شدن اراده یزید نجات بخشد، لیکن مسئولیت پیشوا و نهضت‌بخش اسلام اجازه نمی‎داد که او یزید را به‌عنوان خلافت بشناسد.او به‌زودی خود را برای قبول هر ناراحتی و فشاری به‌منظور رها ساختن اسلام از چنگال بنی‌امیه آماده ساخت. در زیر آفتاب سوزان سرزمین خشک و در روی ریگ‌های تفت‌دیده عربستان، روح حسین فناناپذیر است.ای پهلوان و ای نمونه شجاعت و ای شهسوار من، ای حسین».