به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا)، نشست تخصصی «سینما و یک دیدگاه» با حضور احمدرضا درویش، امروز 23 آبان ماه، در سالن شماره 3 پردیس سینمایی چهارسو برگزار شد. درویش در این نشست اظهار کرد: هر جا که صندلی سینما تحت اختیار مخاطب باشد این امر استنباط خواهد شد که آن جامعه پویاست؛ برای همین خوشحالم که در جشنواره فیلم کوتاه تهران چنین اتفاقی رخ داده ما شاهد صندلیهای خالی نیستیم. با این توضیح باید بگویم که از حضورم در این جلسه خشنود هستم.
وی افزود: جشنواره فیلم کوتاه تهران از دیدگاه من یک امتیاز شاخص دارد آن هم این که در آن میتوان هنر جستجوگری را مشاهده کرد. این امتیاز نیز به واسطه حضور فیلمسازان جوان و خوش فکر رخ داده است.
درویش درباره شیوه نگارش خود اینگونه توضیح داد: در ابتدا باید بگویم اگر من مطمئن باشم که فیلمی امکان ساختش در داخل کشور فراهم نیست هیچ گاه فیلمنامه آن را نخواهم نوشت. البته ممکن است طرحی چهار یا پنج صفحهای بنویسم اما فیلمنامه کامل را زمانی خواهم نوشت که به امکان ساختش اطمینان خاطر داشته باشم. با این توضیح وقتی نگارش فیلمنامه را آغاز میکنم تنها سناریو نمینویسم بلکه دکوپاژ جای تک تک بازیگران بازی میکنم همین مسئله سبب میشود وقتی نگارش فیلمنامه به پایان رسید خستگی زیادی بر من حاکم شده باشد.
کارگردان فیلم «رستاخیز» با تأکید بر اینکه فیلمساز همیشه باید در پی جستجوگری باشد، تاکید کرد: به هیچ وجه به این امر معتقد نیستم که فیلمساز میبایست یک ذهن خاص را دنبال کند چون شرایط و زمان به گونهای میگذرد که تغییر جزئی از کار فیلمسازی است. همین ویژگی سبب میشود از شکل گیری ایده تا اکران فیلم تغییراتی پیش آید که برای خودم نیز قابل پیش بینی نبوده است.
درویش به توضیح فوق اضافه کرد: فیلمنامه از دیدگاه من تنها یک آدرس است برای اینکه عوامل بدانند چه کارهای میبایست انجام دهند. اما این انتخاب فیلمساز است که کیفیت یک اثر را مشخص میکند؛ انتخابی که از بازیگران شروع شده و به عوام پشت دوربین ختم میشود.
وی در تکمیل توضیح فوق افزود: وقتی که انتخابها به درستی رخ میدهد در حقیقت 90 درصد کار پیموده شده است، 10 درصد باقی مانده تنها به نظارت خوب فیلمساز برمیگردد.
درویش در انتهای سخنانش تصریح کرد: اعتقاد من این است که کارهایم همیشه باید در بخش خصوصی تولید شود، چون معتقدم استقلال کاریم به این واسطه حفظ خواهد شد. برای مثال در فیلم «رستاخیز» که کاری پر هزینه بود، تمامی هزینهها توسط بخش خصوصی تامین شد.