آوارگی سالهای روبه بازنشستگی؛ حکایت امروز کارگران آونگان
گروه اقتصادی: صدای اعتراض کارگران آونگان؛ شرکتی که باید به ندای رهبری در اقتصاد مقاومتی لبیک بگوید، در هوای سوزناک اراک نشان از بلاتکلیفی و شرمندگی دارد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، کارگران و صنعتگران به عنوان چرخدندههای اقتصاد مقاومتی کشور، اگر حال و روز خوشی نداشته باشند فاتحه صادرات را که باید خواند هیچ، نیاز داخلی را هم نمیتوان رفع کرد که در این صورت باید محصولات رنگارنگ کارگران خارجی را پای سفرههای ایرانی برد.
جدا از جنبه اقتصادی، آسیبهای اجتماعی حال ناخوش کارگران را نیز باید به تن مالید، نه تنها خانوادهای شکل نمیگیرد که خانوادههای با سابقه نیز روبه فروپاشی میرود، مباحث اعتقادی و ایمان که دیگر جای خود دارد وقتی سرپرست خانواده با عمری تلاش از کار اخراج میشود نمیتوان پشت تریبون دعوت به نماز و ... کرد.
با همه تلاشهایی که در استان مرکزی برای بهبود وضعیت معیشت کارگران و صنعتگران و اصرار برای تعطیل نشدن چرخ تولید شده است اما هرز چندگاهی صدای اعتراض کارگران یکی از کارخانجات و شرکتهای صنعتی را در اراک میشنویم، این بار نیز نوبت به آونگان رسیده است.
البته این اولین بار نیست که کارگران آونگان اعتراض میکنند اما امیدواریم با تعیین تکلیف و رفع مشکل آخرین بار باشد.
صبح شنبه، 25 دیماه در هوای سوزناک اراک که به لطف برف دیرهنگام قدری پاکی به خود دیده بود، جمعی از کارگران شرکت آونگان تجمع اعتراضی کردند و از استاندار خواهان رسیدگی به وضعیت نامناسب و بلاتکلیف خود شدند، این گزارش قدری از درد دل و خواسته این زحمتکشان عرصه اقتصاد را منعکس میکند.
میگوید 25 سال سابقه کار دارد، اما بیکار است، آنهم نه از نوع اخراج، بلکه از نوع بلاتکلیفش، 27 ماه است که حقوق نگرفته است، اعتبار دفترچه بیمهاش تمام شده است، سن و سالی دارد و شنیدن این حرفها در آن هوای سرد عرق شرم بر پیشانی مینشاند.
از او میپرسم خواسته شما در این سالهای پایانی رو به بازنشستگی از مسئولان چیست؟ جواب میدهد: دادگاه شرکت را توقیف کرده، اما پلمپ نشده است و اعلام ورشکستگی هم نکرده است، ما امروز مشغول کار هستیم اما برای بیمه نامه فرستادهاند که از یک ماه قبل ترک کار کردهایم. بعد از 25 سال سابقه کار و 27 ماه حقوق عقب افتاده به جای اینکه حق و حقوقمان را بدهند و بعد ما را راهی بیمه کنند میگویند دست خالی بدون سنوات و حقوق بروید بیمه.
کسی اخراج نشده اما به بهانه اینکه قطع کار کردهایم بیمه ما را قطع کردهاند، دولت مصوب کرده که آونگان قرارداد ارفاقی امضا کند و راهاندازی شود این کار در حال انجام است اما برخی میخواهند قبل از امضای قرارداد ارفاقی اول کارگران را اخراج کنند بعد شرکت را بدون کارگر تحویل سرمایهدار جدید دهند، ما با همه مسئولان صحبت کردیم گفتند اجازه نمی دهند که شرکت ورشکست شود در هر صورت هر کاری که بخواهند مسئولان انجام دهند قابل احترام است اما حق و حقوق ما در این میان نباید پایمال شود.
زندگی ما در حال نابودی است در سفر ریاست جمهوری گفتند طی 10 روز 10 نفر را بازنشست میکنیم اما تا امروز هیچ کاری نکردند پیگیری کردیم جوابی ندادند، در این جمع خانواده شهید و جانباز هم داریم که 27 ماه بدون حقوق زندگی میکند، امروز نوبت آونگان است فردا نوبت سایر صنایع استان، بیش از هزار نفر در شرکت ما کار میکردند اما امروز به 36 نفر رسیده است شرکتهایی که زیرمجموعه ما بودند امروز تولید دارند اما شرکتی که در خاورمیانه حرف برای گفتن داشت تعطیل شده است.
اگر قرار است این شرکت راهاندازی شود نیاز به کارگر دارد پس چرا ما را اخراج کردند وقتی مشغول به کاریم چرا نامه فرستادند به بیمه که از اول آذرماه قطع کار کردهایم، اگر واقعاً شرکت ورشکسته شده است پلمپ کنند و تکلیف بیمه و بازنشستگی ما را مشخص کنند. مگر نه اینکه میخواهند شرکت را راهاندازی کنند پس چرا نامه قطع کار فرستادهاند ما بعد از 25 سال سابقه کار کجا برویم؟ شکایت کردیم برای توقیف اموال شرکت، اما گفتند بانک همه اموال را توقیف کرده و دست شما به جایی نمیرسد.
ای کاش مسئولان جوابی داشتند به این وضعیت که یک سرپرست خانواده با 25 سال سابقه کار و 27 ماه حقوق عقب افتاده و در نهایت بلاتکلیف، چگونه میتواند سرش را جلوی همسر، داماد و نوه بالا نگه دارد؟ اگر مسئولان فقط یک لحظه این وضعیت را شامل حال خودشان میدانستند چه واکنشی نشان میدادند؟
شایسته نیست در استانی که داخل و خارج از ایران آن را به عنوان قطب صنعت میشناسند و محل درآمدی برای کارگران غیر بومی است، زحمتکشان بومی استان دچار چنین بلاتکلیفیهایی باشند، زحمات دولت که در جای خود قابل تقدیر است زمانی به بار مینشیند که بر دستان پینه بسته کارگران مرهم باشد.
جدا از جنبه اقتصادی، آسیبهای اجتماعی حال ناخوش کارگران را نیز باید به تن مالید، نه تنها خانوادهای شکل نمیگیرد که خانوادههای با سابقه نیز روبه فروپاشی میرود، مباحث اعتقادی و ایمان که دیگر جای خود دارد وقتی سرپرست خانواده با عمری تلاش از کار اخراج میشود نمیتوان پشت تریبون دعوت به نماز و ... کرد.
با همه تلاشهایی که در استان مرکزی برای بهبود وضعیت معیشت کارگران و صنعتگران و اصرار برای تعطیل نشدن چرخ تولید شده است اما هرز چندگاهی صدای اعتراض کارگران یکی از کارخانجات و شرکتهای صنعتی را در اراک میشنویم، این بار نیز نوبت به آونگان رسیده است.
البته این اولین بار نیست که کارگران آونگان اعتراض میکنند اما امیدواریم با تعیین تکلیف و رفع مشکل آخرین بار باشد.
صبح شنبه، 25 دیماه در هوای سوزناک اراک که به لطف برف دیرهنگام قدری پاکی به خود دیده بود، جمعی از کارگران شرکت آونگان تجمع اعتراضی کردند و از استاندار خواهان رسیدگی به وضعیت نامناسب و بلاتکلیف خود شدند، این گزارش قدری از درد دل و خواسته این زحمتکشان عرصه اقتصاد را منعکس میکند.
میگوید 25 سال سابقه کار دارد، اما بیکار است، آنهم نه از نوع اخراج، بلکه از نوع بلاتکلیفش، 27 ماه است که حقوق نگرفته است، اعتبار دفترچه بیمهاش تمام شده است، سن و سالی دارد و شنیدن این حرفها در آن هوای سرد عرق شرم بر پیشانی مینشاند.
از او میپرسم خواسته شما در این سالهای پایانی رو به بازنشستگی از مسئولان چیست؟ جواب میدهد: دادگاه شرکت را توقیف کرده، اما پلمپ نشده است و اعلام ورشکستگی هم نکرده است، ما امروز مشغول کار هستیم اما برای بیمه نامه فرستادهاند که از یک ماه قبل ترک کار کردهایم. بعد از 25 سال سابقه کار و 27 ماه حقوق عقب افتاده به جای اینکه حق و حقوقمان را بدهند و بعد ما را راهی بیمه کنند میگویند دست خالی بدون سنوات و حقوق بروید بیمه.
کسی اخراج نشده اما به بهانه اینکه قطع کار کردهایم بیمه ما را قطع کردهاند، دولت مصوب کرده که آونگان قرارداد ارفاقی امضا کند و راهاندازی شود این کار در حال انجام است اما برخی میخواهند قبل از امضای قرارداد ارفاقی اول کارگران را اخراج کنند بعد شرکت را بدون کارگر تحویل سرمایهدار جدید دهند، ما با همه مسئولان صحبت کردیم گفتند اجازه نمی دهند که شرکت ورشکست شود در هر صورت هر کاری که بخواهند مسئولان انجام دهند قابل احترام است اما حق و حقوق ما در این میان نباید پایمال شود.
زندگی ما در حال نابودی است در سفر ریاست جمهوری گفتند طی 10 روز 10 نفر را بازنشست میکنیم اما تا امروز هیچ کاری نکردند پیگیری کردیم جوابی ندادند، در این جمع خانواده شهید و جانباز هم داریم که 27 ماه بدون حقوق زندگی میکند، امروز نوبت آونگان است فردا نوبت سایر صنایع استان، بیش از هزار نفر در شرکت ما کار میکردند اما امروز به 36 نفر رسیده است شرکتهایی که زیرمجموعه ما بودند امروز تولید دارند اما شرکتی که در خاورمیانه حرف برای گفتن داشت تعطیل شده است.
اگر قرار است این شرکت راهاندازی شود نیاز به کارگر دارد پس چرا ما را اخراج کردند وقتی مشغول به کاریم چرا نامه فرستادند به بیمه که از اول آذرماه قطع کار کردهایم، اگر واقعاً شرکت ورشکسته شده است پلمپ کنند و تکلیف بیمه و بازنشستگی ما را مشخص کنند. مگر نه اینکه میخواهند شرکت را راهاندازی کنند پس چرا نامه قطع کار فرستادهاند ما بعد از 25 سال سابقه کار کجا برویم؟ شکایت کردیم برای توقیف اموال شرکت، اما گفتند بانک همه اموال را توقیف کرده و دست شما به جایی نمیرسد.
ای کاش مسئولان جوابی داشتند به این وضعیت که یک سرپرست خانواده با 25 سال سابقه کار و 27 ماه حقوق عقب افتاده و در نهایت بلاتکلیف، چگونه میتواند سرش را جلوی همسر، داماد و نوه بالا نگه دارد؟ اگر مسئولان فقط یک لحظه این وضعیت را شامل حال خودشان میدانستند چه واکنشی نشان میدادند؟
شایسته نیست در استانی که داخل و خارج از ایران آن را به عنوان قطب صنعت میشناسند و محل درآمدی برای کارگران غیر بومی است، زحمتکشان بومی استان دچار چنین بلاتکلیفیهایی باشند، زحمات دولت که در جای خود قابل تقدیر است زمانی به بار مینشیند که بر دستان پینه بسته کارگران مرهم باشد.
