تربیت فرزند بر محور قرآن باشد

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، قرآن، چشمه گوارایی است که اگر روح و روان فرزند در آن شسته شود و با آیات آن انس بگیرد، از کژروی‎ها مصون می‎ماند.از همین‌رو، وظیفه پدر و مادر آن است که با آموزش قرآن به فرزند خود، او را در مسیر سعادت قرار دهد.
در حکمت 399 نهج‌البلاغه آمده است: «فرزند را بر پدر و پدر را بر فرزند حقی است.حق پدر بر فرزند این است که در همه‌ی چیزها اطاعتش کند، به‌جز در معصیت خدا و حق فرزند بر پدر این است که نام نیکویی برایش انتخاب کند و خوب تربیتش کند و قرآن را تعلیمش دهد.
روشن است که منظور از تعلیم قرآن، تنها روخوانی نیست، بلکه معنای جامع آن اراده شده که مراحلی دارد: مرحله‌ی نخستین آن «روخوانی» است، آشنایی با معارف و احکام قرآن، تفسیر و تاویل قرآن و ...آموزش‌هایی است که باید به‌تدریج و به تناسب استعداد فرزند داده شود.
در این میان آن‌چه مهم است مأنوس ساختن فرزند با قرآن است.با همین انس، تعالیم دیگر، به‌وجود می‎آید.همه بزرگان دین و مفسران بزرگ و ادیبان و دانشوران، حضور در محضر قرآن را با همین انس دائمی به دست آورده‌اند.
ضرورت فراگیری قرآن
یادگیری قرآن به‌عنوان کتاب زندگی و هدایت، منبع تربیت دینی و قانون اساسی اسلام، امری لازم و ضروری برای همگان است کمااینکه نبی مکرم اسلام فرموده است: «بهترین شما کسی است که قرآن را یاد بگیرد و به دیگران بیاموزد» و نیز امام صادق(ع) فرموده است: «سزاوار است برای انسان مؤمن که قبل از مردنش قرآن را یاد بگیرد یا در حال یادگیری قرآن باشد» و نیز فرمود: «هرکس از قرآن یک حرف بیاموزد، خداوند برای او ده حسنه می‎نویسد و ده گناه از او می‎بخشد و او را ده درجه بالا می‎برد».
در فراز چهاردهم از نامه امام علی(ع) به امام حسن‌مجتبی(ع) در رابطه با آغاز تربیت با قرآن می‎خوانیم: «و چون مانند پدری مهربان، به تربیت و ادب تو عنایت داشتم، تصمیم گرفتم که در عنفوان جوانی که نیتی سالم و نفسی صاف داری به سراغ تو آیم و تربیت تو را با تعلیم و تاویل کتاب خدا، قوانین اسلام و احکام آن و حلال و حرام آن آغاز کنم و به کار دیگری نپردازم».
با توجه به این فراز از نامه امام علی(ع)، پدر و مادر وظایف مهمی در تعلیم و تربیت فرزند دارند؛ یعنی قبل از آن‌که فرزند را به مدرسه بسپارند، خود باید در مراحل زندگی، معلم و مربی او باشند تا قلب و روح فرزند، با آموزش‌های نامربوط انس نگیرد.
امام علی(ع) تربیت را بر تعلیم رسمی مقدم می‎دارد و با بینشی عمیق کارنامه‌ای برجسته در برابر همه‌ی پدران و مادران دلسوز، آینده‌نگر، متعهد، خداترس، مهربان، شفیق و رفیق قرار می‎دهد.
اساساً یکی‌از معیارهای آشکار در تشخیص پدر وظیفه‌شناس، همت او در تعلیم و تربیت فرزند است.
پدر مهربان، به سرنوشت فرزند خود عنایت دارد و تربیت اولاد را از هرکاری مهمتر و لازم‌تر می‎شمارد.هستی خود را مرهون و مدیون این‌کار می‎داند و از هیچ اقدام خداپسندانه‌ای خودداری نمی‎کند.او معتقد است که اگر پدر و مادر فرزندی سعادتمند بپرورانند، خودش هم به طفیل سعادت او سعادتمند می‎شوند.همچنان‌که درباره اهمیت نقش پدر و مادر در تربیت فرزند فرمود: «روز قیامت، هر فرزندی به مادرش(و پدرش) ملحق می‎شود».
برای کسی‌که از اقبال عمر و زندگی برخوردار است و هنوز در سراشیبی و ادبار سقوط نکردهف چه خدمتی بالاتر از ادب‌آموزی و چه هدیه‌ای برتر از تربیت، چه لوح سپاسی ارزنده‌تر از لوح اخلاق و انسانیت و آدمیت.
این تربیت ـ چنان‌که مربی بزرگ، امام علی(ع) بارها در این نامه اشاره فرموده باید از دوره نوجوانی و جوانی که ذهن و ضمیر و نیت جوان، چون چشمه‌ای زلال و دست‌ نخورده است، صورت گیرد.اگر این دوره بگذرد و ذهن جوان به‌صورت دیگری شکل بگیرد، بازگرداندن آن، مشکل است.
تعلیم قرآن حق واجب فرزند بر پدر
یکی‌از حقوقی که فرزند بر پدر دارد تعلیم قرآن است امام علی(ع) فرموده است: «حق فرزند بر پدر آن است که برای او اسم نیکو انتخاب کند و او را نیکو ادب کند و به او قرآن بیاموزد».
پیامبراکرم(ص) نیز در مورد پاداش تعلیم قرآن به فرزند می‌فرمایند: «کسی‎که به فرزند خود قرآن بیاموزد مثل این‌که ده هزار حج و ده هزار عمره انجام داده و ده هزار بنده از اولاد اسماعیل را آزاد کرده و در ده هزار غزوه شرکت کرده و ده هزار مسکین گرسنه را اطعام داده است» و نیز فرمود: «پاداش مردی که به فرزند خود قرآن بیاموزد نیست مگر این‌که خداوند در روز قیامت تاج پادشاهی بر سرش گذارد و او را حله‌هایی بپوشاند که مردم مثل آن‌را ندیده‌اند».