«دعوتنامه»؛ عرض ارادتی دلنشین به امام رضا(ع)
گروه هنر: «دعوتنامه» از معدود آثار سینماست که به زیبایی ارادت به امام رضا(ع) در آن تصویر شده است، بدون آن که در دام سطحینگری و شعارزدگی گرفتار آید.
درباره ارادت به امام رضا(ع) در سینمای ایران فیلمهای بسیاری ساخته شده اما کارهایی که بتواند هم رضایت مردم را به خود جلب کند و هم اینکه از منتقدان نمره قبولی بگیرد، انگشتشمار است، اما «دعوتنامه» به نظرم فیلمی است احتمالا مورد توجه هر دو قشر قرار گیرد.
داستان دعوتنامه درباره دزدی است که زندگی خود را از راه دزدی از زائران امام رضا(ع) میگذراند. اما برای وی اتفاقی رخ میدهد که مسیری جدید پیش روی وی گشوده میشود و در حقیقت تحولی در او رخ میدهد. این داستان کاملا قصهای خطرناک دارد چون به راحتی میتواند یک اثر شعاری تبدیل شود و بسیار سخت است تا بتوان چنین قصهای را بدون سطحینگری بیان کرد، ولی خوشبختانه مهرداد فرید؛ کارگردان فیلم توانسته از عهده این امر برآید.
درباره فیلمنامه که نوشته خود کارگردان است باید گفت که کار بسیار ساده و روان است بدون اینکه بخواهد پز روشنفکری داشته باشد و همین سادهگویی به گونهای است که در آن اوج و فرود قصه بسیار باورپذیر است؛ یعنی تماشاگر هم لحظات درام را باور میکند و هم اینکه با شادیهای او میخندد، اما نکته مهمتر این است که کارگردان خود نویسندگی فیلمنامه را بر عهده دارد؛ اتفاقی که به نظرم در خوب درآمدن فیلم نقشی بسیار پر رنگ دارد.
اما بپردازیم به بازیهای خوب «دعوتنامه»؛ حمیدرضا آزرنگ و میترا حجار بازیگران اصلی دعوتنامه هستند؛ این دو به خوبی نقش خود را درک کرده و در آن جا افتادهاند، حتی آزرنگ بر خلاف بسیاری از مواردی که در آن نقشهای غلوآمیز دارد، این بار بسیار راحت در فیلم هنرنمایی میکند. درباره میترا حجار باید گفت که بعد از چند فیلم بالاخره یک بازی در حد نام این بازیگر خوب کشورمان را در«دعوتنامه» شاهد هستیم.
دیگر بازیگران فیلم نیز به عقیده من از عهده نقشی که در آن حضور دارند بر آمدهاند.
مطلب بعدی به بحث گیشه این فیلم سینمای مربوط میشود؛ از نگاه نگارنده، این فیلم میتواند با مردم به خوبی ارتباط برقرار کند چون اگر قصهای درباره امام رضا(ع) به خوبی در سینما بیان شود مطمئن بدانید مردم آن را خواهند پذیرفت، اما به شرطی که یک پخشکننده خوب پشت کار بوده و آن را به درستی روی پرده برد.
داوود کنشلو
