دوستی سربه‌سر/محبت یک‌طرفه نشانه ضعف عقل است

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، دوستی، دو سر دارد، رفاقت بدون علاقه سربه‌سر بی‌معناست، باید کشش و جاذبه طرفینی باشد.اگر دوستی یک‌طرفه شد، پُر دردسر خواهد بود و اساساً معنا و مفهومی نخواهد داشت.
امام علی(ع) به جوان، معیار دیگری برای دوست‌یابی می‎دهد و آن، علاقه سربه‌سر است، محبت یک طرفه به دوست و رفیق، نشانه ضعف عقل است کمااینکه افسانه شدن داستان لیلی و مجنون، از آن‌رو بود که عشق و علاقه دوسره‌ای وجود داشت.
ندادن بهانه برای قطع دوستی
امام علی(ع) در نامه خود به امام حسن‌مجتبی(ع) در رابطه با ندادن بهانه برای قطع دوستی فرموده است: «مبادا برادرت برای قطع پیوند دوستی، دلیلی محکم‌تر از برقراری پیوند با تو داشته باشد و یا در بدی کردن، بهانه‌ای قوی‎تر از نیکی کردن تو بیاورد.
جوان باید با برادر دینی و دوست خود آن‌گونه رفتار کند که اسباب گرم شدن تنور دوستی را همواره فراهم نماید و نگذارد که به سردی و خاموشی گراید.هر اندازه که دوست بر سردی آن بیفزاید، او باید تنور را گرم‌تر کند و سردی دوست را بهانه برای سردی خود قرار ندهد.
او باید بداند گاه از دوست، رفتارهایی سر می‎زند که موجب دل‌سردی می‌‎شود هم‌چون قدرناشناسی، کم‌محبتی، پرخاشگری، بی‎اعتنایی، عدم رعایت آداب دوستی، اهانت و ... درحالی‌‎که باید ضعف‌های دوست را نادیده گرفت و به سادگی رفاقت خود را قطع نکرد، بلکه با رفاقت خوبِ خود، موجب اصلاح رفتار او شد.
امام علی(ع) در فراز دیگری از این نامه فرموده است: «چه زشت است گسستن بعد از دوستی و جفا کردن پس از برادری و دشمنی بعد از دوستی».
اگر یکی‌از دوستان درصدد قطع برآمد، باید تلاش نمود تا این پیوند تقویت گردد و اگر مجبور به قطع رابطه شدید، آن‌چنان قطع رابطه نکنید که تجدید پیوند ممکن نباشد.
امام علی(ع) همچینین در رابطه با بزرگ نشمردن ستمِ دوست فرموده است: «ستم‌کاری کسی‎که بر تو ستم می‎کند در دیده‌ات بزرگ جلوه نکند.زیرا او درواقع سعی در زیان خود و سود تو را دارد و بار گناه خود را سنگین می‎کند و ثواب و پاداش تو را افزون می‎کند».
این سخن اشاره به این است که انسان نباید در برابر ستم‌هایی که از سوی دوست به او می‎شود زیاد ناراحت و مایوس گردد و امید به دوستی را از دست بدهد، بلکه ظالم تیشه به ریشه خود می‎زند و بار گناهان مظلوم را نیز بر دوش می‎کشد.درواقع، زیانِ ظلم نخست دامن او را می‎گیرد و با دست خود بار مظلوم را سبک می‎کند.
این سخن، شبیه روایتی است که در باب غیبت وارد شده که یکی‌از بزرگان شنید کسی درباره او غیبت کرده است هدیه‌ای برای او فرستاد.او تعجب کرد.آن مرد بزرگ فرمود: شنیدم حسناتت را به نامه اعمال من منتقل می‎کردی و سیئاتم را پذیرفتی من هم در برابر این خدمت خواستم تشکری کرده باشم.
این سخن بدان معنا نیست که انسان در مقابل ظالمان سکوت کند، زیرا می‎دانیم شعار امام علی(ع) این است: «دشمن ستمگر و یاور ستم‌دیده باشید».