امام جواد(ع) در صفات پسندیده و علم زبانزد خاص و عام بود

حجتالاسلام قهرمان احمدی، مشاور استاندار آذربایجان‌شرقی در امور روحانیت و امام جمعه هریس، در گفت‌‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از آذربایجان‌شرقی، اظهار کرد: امام جواد(ع) در اخلاق کریمه و صفات پسندیده و علم، معرفت، دانش، زهد و تقوا، وارث اجداد بزرگوار و در عظمت و جلالت، زبانزد خاص و عام بود و شخصیت‌های بزرگ علمی و دینی در برابر او خاضع و فروتن بودند.

وی افزود: امام نهم(ع) در مقام رهبری امت اسلام، به عنوان الگوی دانشمندان جوان چنان در عرصه علم و دانش درخشید که دوست و دشمن را به تعجب و شگفتی واداشت. گفت‌وگوها، مناظرات، پاسخ به شبهات عصر، گفتارهای حکیمانه و خطابه‌های آن گرامی، گواه روشنی بر این مدعاست.

حجت‌الاسلام احمدی با اشاره به القاب امام جواد(ع) خاطرنشان کرد: از میان القاب امام جواد(ع) دو لقب «التقی و الجواد» مشهورترین القاب است که خود دلیل بر این است که آن حضرت در دوران نوجوانی و دوران پذیرش مسئولیت امامت و جوان بودن در هنگام شهادت، به صفت پارسایی آراسته بوده و خدمت رسانی و سخاوتمندی نسبت به مردم و اطرافیان کار همیشگی او بوده است.

امام جمعه هریس افزود: محدثان بزرگ و علمای عالیقدر، افتخار کسب علوم از آن حضرت را داشته و در دشوارترین مسایل علمی، او را حلال مشکلات می‌یافتند.

وی یادآور شد: پیشوای نهم شیعیان حضرت امام محمد تقی(ع) نخستین رهبر الهی است که در میان امامان شیعه در خردسالی مسئولیت مقام رفیع امامت را عهده دار شد.

حجت‌الاسلام احمدی ادامه داد: امام جواد(ع) بر این باور بود که آیات قرآن باید در جامعه فراگیر شود و تمام مسلمانان در گفتار و رفتار و استدلالهای روزمره خود از این کتاب و معارف بلند آن بهره گیرند و به همین جهت سعی می‌کرد که در گفت‌وگوها و معاشرت و برخورد با مردم به آیات قرآن استناد کند.

وی از همدم بودن کلام الهی با جان جوادالائمه(ع) گفت و افزود: حضرت جوادالائمه‌(ع) همانند دیگر حضرات معصومان(ع)، جان و روحش با کلام الهی‌(قرآن) مأنوس و همدم بود، به گونه‌ای که یکی از القاب آن امام همام را ترجمان القرآن ذکر کرده‌اند.

مشاور استاندار آذربایجان‌شرقی در امور روحانیت، با اشاره به فرموده امام جواد(ع) تاکید کرد: امام جواد(ع) می فرمایند: "بر شما باد کسب دانش! چرا که آن برای همه لازم است و سخن از علم و بررسی آن امری مطلوب و دوست داشتنی است. برادران (دینی) را به هم پیوند می‌دهد و نشانه شخصیت والا و جوانمردی، تحفه مناسبی برای مجالس، دوست و همراه در سفر و مونس غربت و تنهایی است".