معرفی «الگو»؛ از نشانه‌های غنای مکتب‌ها

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از لرستان، از نشانه‌های غنای هر مکتبی، معرفی «الگو» برای پیروان خویش است. «اسوه‌جویی» هم، نشان بالندگی فکر و اهداف یک انسان است.نتیجه آن‌که: هرکه در پی الگو و اسوه است، «کمال‌جو» است.
هر آیینی هم برای پیروان خود سرمشق معرفی می‎کند، «کامل» است.خوشحالیم که مکتب ما با صدای بلند و رسا، از سپیده‌دم طلوع خورشید دین تا به امروز و همیشه، اعلام کرده است که «اهل‌بیت»، اسوه کمال‌جویان و حق‎طلبان‌اند.
«علی» و «فاطمه» از این خورشیدهای فروزان در منظومه اهل بیت‌اند که قرن‌هاست تاریخ را را به زیر بال پُرفروغ خویش کشیده‌اند و الهام‌‎بخش اهل دل‌اند.آن‌که می‌خواهد «عیوب» بر زندگانی‎اش سایه عفاف و پاکی نگهبان‌ باشد، آن‌که می‎خواهد در مکتب فضایل، نمونه و سرمشق دیگران باشد، آن‌که می‎خواهد در خانه، در جامعه، با فرزندان، با همسر، با پدر و مادر، نسبت به دین خدا، نسبت به وضعیت مردم مردم، نسبت به سرنوشت جامعه و نظام سیاسی، آن‌گونه باشد که خدا می‎خواهد و دین می‎پسندد، به «فاطمه» و «علی» بنگرد و به زهد و علم و ساده‌زیستی و نیایش شب و تربیت فرزند و دفاع از ولایت و جهاد در راه حق، تا مرز شهادت، که جلوه‌هایی گونه‌گون از شخصیت آن «بانوی نور» است.
«علی» و «زهرا» را باید به نسل امروز و فردا شناساند.آن‌که «فاطمه» را بشناسد، دچار «فقر هویت» و «کمبود الگو» نخواهد شد و آن‌که «علی‌شناس» شود، اسوه‌‌ای خداپسندانه را شناخته است.آن‌که «زهرای اطهر» را الگوی خود قرار دهد، امواج فرهنگ‌های بیگانه و بی‎ریشه، او را به این سو و آن سو آن نخواهد برد.از نگاه در این «آینه عفاف» غفلت نکنیم و از روی این سرمشق، مشق بنویسم.
علی(ع)، سرمشق  دیگری برای پویندگان راه خداست، الگویی در همه حال برای هر نیکی و پاکی، اسوه‌های کامل و جامع برای سلوک ناب، که قطب نمای عرفان است.
راه معنویت، پرفراز و نشیب، پُرخوف و خطر و پُر از وسوه‌های شیطانی است. «جهاد با نفس» می‌طلبد و غلبه بر خواهش‌های دل و تمناهای نفسِ سیری‎ناپذیر!.
«سحر» جلوه‌گاه نور و حضور است و همدم مردان خدا.آن‌که خواب را در دیده می‎شکند و بستر نرم و گرم را به عشق رکوع و سجود و به شوق نماز و نیاز ترک می‎کند، گامی در مسیر تزکیه برداشته است.
بی‎حالی در دعا یک بیماری است.اگر به فکر درمان ضعف‌های روحی و جبران کاستی‎های معنوی هستیم، دارالشفایی بهتر از «معبد نیاز» و «عبادت و نماز» نیست.کجایند نیایشگران شب‎های رازگویی با محبوب و نجوا با برترین کریم.
مقتدای احیاگران شب‌های قدر، امام علی(ع) است.آن چشمه روشن حقیقت! معجون «اشک» و «آهن» پیشتاز جبهه جهاد و عرفان، اقیانوس بی‌کران ناپیدای عظمت و نیکی.آن‌که نگاهش روشن‌تر از سپیده بود، کلامش جوشان‌تر از همیشه، عطش ژرف‌تر از اقیانوس، استقامتش عظیم‌تر از کوه، مهرش پناه درماندگان و قهرش در هم کوبنده ستمگران و منافقان و ... در همان حال، قلبی خاشع و چشمی اشک‌بار و زبانی ذاکر و تنی لرزان از خشیت و خوف خدا داشت.شب‎های کوفه، شاهد نجواهای شبانه و عاشقانه مولا بود و علی(ع) عبد همیشه معتکف در استان عبودیت و محراب عبادت! آنان که می‎خواهند «معمار جان خویش» باشند، در هندسه وجود از امیرمؤمنان باید نقشه و الگو بگیرند.
اگر راه سلوک، دشوار است و نیازمند «راهنما» علی(ع) همان راهنمای خیبر و راه‌ رفته بصیری است که سالکان را به مقصد می‎رساند به‌شرط این‌که «اگر پای رفتن داشته باشیم و عزم رسیدن».