هر کس صدایش کرد بیچاره نخواهد شد

به گزارش خبرگزاری بین‎المللی قرآن(ایکنا) از قم، بیست و پنجم رجب سالروز شهادت امام موسی کاظم(علیه السلام)، امام هفتم شیعیان جهان است؛ امام کاظم(ع) پس از سالها رنج شکنجه دژخیمان عباسی در سال 183 هجری به شهادت رسیدند و جهان اسلام را ثلمه‏ ای عظیم مواجه کردند.

امام موسی کاظم(ع) سی و پنج سال زعامت و امامت شیعیان را به عهده داشتند و بیشترین نقش را در جلوگیری از پراکنده شدن جمع شیعیان داشتند زیرا پس از شهادت امام صادق(ع) دو چالش بسیار مهم در مسیر امامت حضرت موسی کاظم(ع) وجود داشت که اولین آن ثبات کامل دستگاه عباسی و مقابله جدی با حضرت بود.

پس از تاثیرگذاری عمیق امام صادق(ع) در جامعه علمی و سیاسی و فرهنگی زمان و نگرانی عمیق دستگاه عباسی از این تاثیرگذاری و شهادت امام، این نظارت‎ها به حدی افزایش یافت که دیگر مجالی برای فعالیت سیاسی و علمی امام کاظم وجود نداشت و این امام همام در سخت ترین شرایط به رهبری شیعیان رسیده و سالهای بسیاری از عمر خود را در در زندان سپری کردند.

مشکل دومی که ایشان با آن مواجه بود چند دسته شدن شعیان پس از قیام زید بن علی و جریان‎های دیگر بود و بسیاری از شیعیان به رغم معرفی ایشان از سوی امام صادق(ع) باز هم از پذیرش این امامت سرباز زدند و از طرفی جمیع شیعیان نیز برای یافتن ایشان به فشارهای حکومت عباسی نمی‎توانستند با امام ارتباط بگیرند و در این مدت حضرت امام رضا(ع) و حضرت معصومه(س) نقشی بی بدیل در تبیین مبانی اسلامی داشتند.

امام هفتم (ع) با جمع روایات و احادیث و احكام و احیای سنن پدر گرامی و تعلیم و ارشاد شیعیان، اسلام راستین را كه با تعالیم و مجاهدات پدرش جعفر بن محمد (ع) نظم و استحكام یافته بود حفظ و تقویت كرد و علی رغم موانع بسیار در راه انجام وظایف الهی تا آنجا پایداری كرد كه جان خود را فدا ساخت. 

این امام همام در سخت ترین شرایط ممکن جریان منشعب شده شیعیان را به ثبات رساند و با زمینه سازی که ایجاد کردند و نوع شهادت مظلومانه شان موجب شدند که مامون مجبور شود شرایطی را برای امام رضا(ع) فراهم کند که کمترین آسیب را مواجهه با ایشان ببیند و همین مساله باعث اشتباه تاریخی وی شد و شیعه نیز با حضور امام رضا(ع) در ایران به گسترشی دست یابد که هیچ کسی انتظار آن را نداشت و همین حضور ایران را به بزرگترین پایگاه شیعیان جهان مبدل کرد.

امام رضاعلیه السلام فرمودند که زیارَةُ قَبرِ أبی مِثلُ زِیارَةِ قَبِر الحُسَینِ؛ زیارت قبر پدرم، موسى بن جعفرعلیه السلام، مانند زیارت قبر حسین‏ علیه السلام است همچنین روایت شده است: أنّهُ (الكاظِم َ‏علیه السلام) كانَ یَبِكی مِن خَشیَةِ اللَّهِ حَتّى‏ تَخضَلَّ لِحیَتُهُ بِالدُّمُوعِ؛ امام كاظم همواره از بیم خدا مى ‏گریست، چندان كه محاسنش از اشك تر مى‏ شد.

از روایات نابی که از امام کاظم(ع) روایت شده آن است که امام كاظم ‏علیه السلام فرمودند ثَلاثٌ مُوبِقاتٌ: نَكثُ الصَّفَقَةِ و تَركُ السُّنَّةِ و فِراقُ الجَماعَةِ؛ سه چیز تباهى مى‏ آورد: پیمان شكنى، رها كردن سنّت و جدا شدن از جماعت.

روایت مهدوی جالبی نیز از این امام همام گزارش شده که ایشان فرمودند لَو كانَ فِیكُم عِدَّةُ أهلِ بَدرٍ لَقامَ قائمُنا؛ اگر به تعداد اهل بدر (مؤمن كامل) در میان شما بود، قائم ما قیام مى‏ كرد؛ این روایت اشاره‎ای ظریف قرآنی به وظیفه مندی شیعیان در ولایت مداری و تبعیت از ولایت دارد زیرا در جنگ بدر خداوند به برکت همین ولایت مداری و وظیفه مندی، مسلمانان را به رغم قلت نیرو در مقابل سیل دشمنان پیروز کرد و این امام همام نیز به این نکته اشاره دارند که اگر شیعیان از دشمن نهراسند و وظیفه تاریخی خود را در مقابل وظیفه ولایی خود انجام دهند هیچ دشمنی را تاب رویارویی با آنها نیست.

یکی از روایات بسیار مشهور از امام کاظم(ع) روایت مرتبط به محاسبه نفس است؛ جایی که امام مهربانی و باب الحوائج فرمودند که  لَیسَ مِنّا مَن لَم یُحاسِب نَفسَهُ فی كُلِّ یَومٍ؛ یعنی كسى كه هر روز خود را ارزیابى نكند، از ما نیست. این حدیث، اهمیت محاسبه نفس را در میان مومنین و شیعیان گوشزد میکند و بیان می‏دارد که تا چه حدی شیعیان باید به مبانی دینی و ارتقای شان ایمانی توجه داشته باشند.

باب الحوائج شیعیان:

می زدیم از دل صدا باب الحوائج را

خواندیم بعد از ربنا باب الحوائج را

روزی ما کرده خدا باب الحوائج را

از ما نگیرد کاش یا باب الحوائج  را

هرکس صدایش کرد بیچاره نخواهد شد

کارش به یک مو هم رسد پاره نخواهد شد