به گزارش
خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، به نقل از روابط عمومی ادارهکل میراث فرهنگی، صنایع دستی و گردشگری استان، محمد حسینی، مدیرکل میراث فرهنگی، امروز، سه شنبه 16 خردادماه گفت: رئیس سازمان میراثفرهنگی، صنایعدستی و گردشگری کشور در نامهای به استاندار مرکزی مراتب ثبت یک میراث ناملموس و یک میراث نیازمند پاسداری فوری را ابلاغ کرده است.
وی ادامه داد: این نامه توسط احمدیپور، معاون رئیسجمهوری و رئیس سازمان میراث فرهنگی، صنایعدستی و گردشگری، روز چهارشنبه 10 خرداد 96 به استاندار مرکزی ارسال شده است.
حسینی افزود: در این نامه خطاب به آقای زمانی، استاندار مرکزی آورده شده: «در اجرای ماده 1 از قانون تشکیل سازمان میراثفرهنگی و گردشگری مصوب سال 1382 و مواد 11 و 12 از قانون الحاق جمهوری اسلامی ایران به کنوانسیون بینالمللی حفظ میراثفرهنگی ناملموس مصوب سال 1384 و مواد 2 و 3 آییننامه اجرایی قانون مذکور مصوب 1387/11/6 هیئت محترم وزیران و با رعایت مقررات آییننامه اجرایی مذکور، میراث فرهنگی ناملموس با عنوان «مراسم نخلبرداری در نیمور» به شماره 1382 در فهرست ملی میراث فرهنگی ناملموس کشور و «آیین قوچکُدار در نیمور» به شماره 100 در تاریخ 1395/12/22 در فهرست ملی نیازمند پاسداری فوری به ثبت رسیده است.هر گونه اقدام که موجب حفظ و احیای این میراث گردد مورد تأکید است. خواهشمند است دستور فرمایید مراتب جهت اطلاع و اجرا به مقامات و مسئولان ذی ربط ابلاغ شود و از نتیجه این سازمان را مطلع نمایند.»
وی اظهار کرد: مراسم نخ برداری نیم ور که از آیین کهن عزاداری سید و سالار شهیدان در این شهر است با توجه به پیشینه کهن و همینطور آیین بکر تاریخی، مورد توجه سازمان قرار گرفته است.
حسینی گفت: آئین قوچ کدار نیز که مورد توجه سازمان قرار گرفته، از دو واژه قوچ به معنای گوسفند نر و واژه کدار به معنای سینه کش و سر بالایی تپه است. قوچ کدار نمادی از فراوانی، افزایش نعمت، ازدیاد نعمت پروردگار برای آدمی است. در این آئین صاحب گله محلی را در نظر گرفته که دارای شاخصههای مورد نیاز است، سپس از همگان دعوت میکند در این آئین شرکت کنند. همزمان قوچها نیز در این آئین رنگ شده و آنها را با نوارهای مشکی در حضور بازدیدکنندگان آراسته میشوند. در ادامه این مراسم نیز پس از موسیقی و پایکوبی، انارهای سرخ را پس از آرزو کردن بر سر قوچها میزنند. بعد از این آیین دامداران انتظار میکشند تا در اسفندماه برههایی سالم زاده شود و روزنه جدیدی از رزق و روزی بر روی آنها گشوده شود. این آیین دارای سابقهای طولانی است که در کتب تاریخی نیز به آن اشاره شده است.