زبان قرآن، زبان پرورش انسانهاست
گروه معارف: امام جمعه بناب، اظهار کرد: بهطور حتم زبان قرآن، زبان آموختن، یاد گرفتن و پرورش انسانهاست.
حجتالاسلام شیخ مصطفی باقری بنابی امام جمعه بناب، در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از آذربایجانشرقی، اظهار کرد: بهطور حتم زبان قرآن،
زبان آموختن، یاد گرفتن و پرورش انسانهاست.
وی افزود: زبان قرآن را برخي علمی و ادبی و برخی رمزي و برخی ديگر عرفی دانستهاند؛ اما هيچ يک از آنها درست به نظر نمیرسد؛ زيرا قرآن برای همه انسانها و همه زبانها آمدهاست؛ حال آنكه زبان علم و ادب و رمز به گروه خاصی تعلق دارد.
وی با استناد به آیه ۱۳۸ سوره آل عمران خاطرنشان کرد: در این آیه میخوانیم: این(کتاب خدا و آیات مذکور) حجت و بیانی است برای عموم مردم و راهنما و پند برای پرهیزکاران.
حجتالاسلام باقری بنابی یادآور شد: مراد ما از زبان قرآن و مردمی بودن آن سخن گفتن به فرهنگ مشترک مردم است. انسانها گر چه در لغت و ادبیات از یكدیگر بیگانهاند و در فرهنگهای قومی و اقلیمی نیز با هم اشتراكی ندارند اما در فرهنگ انسانی كه همان فرهنگ فطرت پایدار و تغییرناپذیر است با هم مشتركند و قرآن كریم با همین فرهنگ با انسانها سخن میگوید مخاطب آن فطرت انسانهاست و رسالت آن شكوفا كردن فطرت هاست و از این رو زبانش برای همگان آشنا و فهمش میسور عموم بشر است.
وی افزود: زبان قرآن، يک شبكه ارتباطی به هم پيوستهای است. هر واژه و كلمه اين شبكه در پيوند با ساير اجزای شبكه سازمان، معنا میشود.
حجتالاسلام باقری بنابی زبان قرآن را مخصوص خود قرآن دانست و تاکید کرد: زبان قرآن، نه يكسره رمزی است، نه علمی، نه ادبی و نه عرفی، اگرچه نمودهايی از آنها را در برخورد دارد. زبان قرآن مخصوص به خود اوست؛ زيرا قرآن كتاب الهی است، پس بايد در عين عرفی بودن، جلوههای قدسی نيز در خود داشته باشد تا هركس از آن به اندازه درک خويش بهره ببرد.
وی افزود: زبان قرآن را برخي علمی و ادبی و برخی رمزي و برخی ديگر عرفی دانستهاند؛ اما هيچ يک از آنها درست به نظر نمیرسد؛ زيرا قرآن برای همه انسانها و همه زبانها آمدهاست؛ حال آنكه زبان علم و ادب و رمز به گروه خاصی تعلق دارد.
وی با استناد به آیه ۱۳۸ سوره آل عمران خاطرنشان کرد: در این آیه میخوانیم: این(کتاب خدا و آیات مذکور) حجت و بیانی است برای عموم مردم و راهنما و پند برای پرهیزکاران.
حجتالاسلام باقری بنابی یادآور شد: مراد ما از زبان قرآن و مردمی بودن آن سخن گفتن به فرهنگ مشترک مردم است. انسانها گر چه در لغت و ادبیات از یكدیگر بیگانهاند و در فرهنگهای قومی و اقلیمی نیز با هم اشتراكی ندارند اما در فرهنگ انسانی كه همان فرهنگ فطرت پایدار و تغییرناپذیر است با هم مشتركند و قرآن كریم با همین فرهنگ با انسانها سخن میگوید مخاطب آن فطرت انسانهاست و رسالت آن شكوفا كردن فطرت هاست و از این رو زبانش برای همگان آشنا و فهمش میسور عموم بشر است.
وی افزود: زبان قرآن، يک شبكه ارتباطی به هم پيوستهای است. هر واژه و كلمه اين شبكه در پيوند با ساير اجزای شبكه سازمان، معنا میشود.
حجتالاسلام باقری بنابی زبان قرآن را مخصوص خود قرآن دانست و تاکید کرد: زبان قرآن، نه يكسره رمزی است، نه علمی، نه ادبی و نه عرفی، اگرچه نمودهايی از آنها را در برخورد دارد. زبان قرآن مخصوص به خود اوست؛ زيرا قرآن كتاب الهی است، پس بايد در عين عرفی بودن، جلوههای قدسی نيز در خود داشته باشد تا هركس از آن به اندازه درک خويش بهره ببرد.
