به یاد استاد؛
آیتالله مروجی؛ مصداق «من یذکرکم الله رؤیته»
گروه اجتماعی: مرحوم آیتالله مروجی(مبلغی) نمونه یک انسان کامل و بافضیلت بود که در گمنامی و دوری از هیاهوی ظاهری دنیا و دلرباییهای دنیوی، به حیات واقعی خود دست یافت و جاودانه شد و از آن دسته نبود که نان دین میخورند و کار دنیا میکنند.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا)
از لرستان، 22 تیرماه مصادف است با سالروز رحلت آیتالله ماشاء الله
مروجی(مبلغی) مؤسس حوزه علمیه باقرالعلوم شهرستان کوهدشت استان لرستان وی
در سال 89 بر اثر بیماری و کهولت سن در یکیاز بیمارستانهای قم دارفانی
را وداع گفت.
پیکر مطهر این عالم ربانی 23 تیرماه آن سال از مسجد امام حسنعسکری(ع) قم به سمت حرم مطهر حضرت فاطمهمعصومه(س) تشیع و بعد از اقامه نماز میت توسط آیتالله جعفر سبحانی، برای خاکسپاری به زادگاهش شهرستان کوهدشت منتقل شد.
آیتالله مبلغی در حوزههای علمیه بروجرد، خرمآباد، ملایر و نجف اشرف به تحصیل علوم دینی پرداخته و از محضر بزرگانی مانند آیتالله کمالوند کسب فیض نمود و شاگردان زیادی را برای تبلیغ و ترویج دین مبین اسلام و مکتب اهلبیت(ع) تربیت و تحویل جامعه داده است.
هرچند از برزخی شدن آن استاد دلسوز که نمادی حقیقی برای زهد و معنویت است چند سالی میگذرد اما یاد و خاطرات و پندهای ارزشمندش همچنان گسترهای گسترده از فضای دل را فرا گرفته است.
نگاهی به زندگانی آیتالله مروجی
آیتالله مروجی(مبلغی) در سال 1300 هجری شمسی در خانوادهای مذهبی در شهرستان بروجرد دیده به جهان گشود، پدرش، مرحوم آقا شیخ جواد، در شمار مردان نیک و سرشناس بروجرد بود و از زمان حضور آیتالله بروجردی در شهرستان بروجرد، جهت کسب علوم و معارف دینی وارد حوزه علمیه این شهرستان(بروجرد) شده و بعد از پشت سرگذاشتن دوران مقدمات علوم حوزوی، برای تحصیلات تکمیلی به حوزه علمیه نجف اشرف عزیمت نمود.
مرحوم آیتالله مبلغی پساز مدتی اقامت در نجف اشرف و کسب مراتب علمی بار دیگر به ایران بازگشته و در حوزههای علمیه همدان وخرمآباد مشغول تدریس شد.
آن عالم ربانی به لحاظ سادهزیستی و روحیه مردمداری خود به سرعت در دل مردم منطقه جای گرفت و همین امر باعث نفوذ معنوی و دین باوری در فضای عمومی این شهرستان شد.
مروجی برای کسب تحصیلات ابتدایی وارد مکتبخانه شد و در محضر هبتالله حیدری خواندن و نوشتن را آموخت، وی برای کمک به معیشت خانواده مدتی به کار و فعالیت مشغول شد.
حاج شیخ ماشاالله مروجی در دوران اقامت آیتالله بروجردی در بروجرد در راه کسب معارف اسلامی وارد حوزه علمیه نوربخش بروجرد شد و پس از انجام خدمت نظام وظیفه دوباره به حوزه علمیه بازگشت و در محضر حجتالاسلام والمسلمین مستجابالدعوه دروس معقول و منقول را گذراند.
وی پس از مدتی به شهرستان ملایر میرود و هشت ماه در آنجا ساکن میشود سپس به همدان میرود و مدتی از محضر آیتالله حاج شیخ علی محمدی همدانی به تحصیل علوم دینی مشغول میشود، حاج آقا شیخ مروجی تصمیم میگیرد به عتبات عالیات برود؛ بنابراین همدان را به قصد خوزستان ترک میکند و از آنجا به عراق رهسپار میشود، مأموران مرزی او را دستگیر و به زندان منتقل میکنند و پساز مدتی به ایران عودت میدهند.
سرانجام فرصتی دیگر پیش میآید و زیارت نجف اشرف نصیبش میشود، این زمان مصادف است با زعامت آیتالله سیدمحمود شاهرودی، شیخ شهر پساز مدتی تحصیل از نجفاشرف به همدان باز میگردد. پس از این که حوزه همدان به دلایلی دچار رکود میشود برای ادامه تحصیل به خرمآباد میآید و در محضر آیتالله روحالله کمالوند کسب فیض میکند، حاجآقا مروجی سال ۱۳۴۰ خورشیدی به پیشنهاد آیتالله کمالوند به کوهدشت مهاجرت میکند.
این روحانی وارسته پساز حدود نیم قرن سکونت در کوهدشت، منشأ کارهای بزرگ و خوبی برای مردم این منطقه بوده است و در سال ۱۳۴۰ حوزه علمیه باقرالعلوم(ع) شهرستان کوهدشت را تأسیس کرد.
بارزترین ویژگی آیتالله مروجی این بود که هیچگاه مقام و منصب دولتی اختیار نکرد و در کارهای سیاسی و بهطور کلی سیاست دخالت نکرد، وی مروج و مبلغ واقعی دین بود، او سالها در یک خانه گلی و ساده و محقر زندگیای سرشار از معنویت را سپری کرد، سخن او مانند سکوتش ملیح بود، ثمره سیر و سلوک او تطهیر باطن و تخلیه دل از اغیار بود.
مرحوم آیتالله مروجی نمونه یک انسان کامل و بافضیلت بود که در گمنامی و دوری از هیاهوی ظاهری دنیا و دلرباییهای دنیوی، به حیات واقعی خود دست یافت و جاودانه شد، مروجی از آن دسته نبود که نان دین میخورند و کار دنیا میکنند، صبر و استقامت، توکل به خداوند، بصیرت، فرزانگی، پارسایی، زهد و تقوا، دوری از ظواهر دنیا، همدردی با مردم و بیریا زیستن از جمله ویژگیهای آن عالم فرزانه و فقیه عالیقدر بود.
وی شاگردان و فاضلان بسیاری را که هرکدام منشأ خدمات فراوانی بودهاند به جامعه تقدیم نمود و فرزند برومندش آیتالله احمد مبلغی نماینده مردم لرستان در مجلس خبرگان در همین مکتب تربیت یافت.
وی در جریان جنگ تحمیلی و در راه دفاع از اسلام و انقلاب اسلامی فرزند ارشد خود شهید محمد مروجی را فدا کرد؛ صبر و استقامت، توکل به خداوند، بصیرت، فرزانگی، پارسایی، زهد و تقوا، دوری از ظواهر دنیا، همدردی با مردم و بیریا زیستن ازجمله ویژگیهای آن عالم فرزانه و فقیه عالیقدر بود.
بارزترین ویژگی آیتالله مروجی را میتوان بندگی خدا و راضی بودن به رضای خدا ذکر کرد بهطوریکه او نسبت به دنیا بیرغبت و بیاعتنا بود و هرگز ظواهر و زرقوبرق دنیا نتوانست او را بفریبد و در واقع توجه به عظمت و بزرگی خداوند او را از توجه به ظواهر دنیوی بازداشته بود خانه گلی و محقرش گواهی بر این مدعا است؛ گمنامی را دوست میداشت و از شهرت گریزان بود و در هنگام سخن گفتن بسیار ساده و بیپیرایه و درعینحال واضح سخن میگفت.
مرحوم آیتالله مروجی در بیان حق و ارائه نظر دین بسیار صریح بود بهطوریکه برای بیان صریح مطالب دینی و امربهمعروف و نهی از منکر با کسی رودربایستی نداشت و هر چه بود و هر کس بود مطلب حق را بیان میکرد و در گفتن آن تردیدی به خود راه نمیداد.
وی تواضع فراوان داشت و در این رابطه شأنی برای خود قائل نبود و همواره به طلاب سفارش میکرد که در مواجه با مردم با تواضع سخن بگویند؛ به دعا بسیار اهمیت میداد و قبل از انجام هر کاری ابتدا دعا میکرد و پس از دعا به دنبال انجام آن کار میرفت و البته با موفقیت همراه میشد.
از کسی که به او بدی میکرد بهراحتی میگذشت از مصادیق بارز «من یذکرکم الله رویته» بود، یعنی هر کس او را میدید به یاد خدا میافتاد. هرگاه کسی از او احوالی میپرسید حتی در سختترین شرایط جسمی تنها این جواب را از او میشنید «الحمدالله رب العالمین» و آخرین جملهای که در این دنیا بر زبان راند همین جمله بود، در واپسین لحظات عمرش کسی از او سؤال کرد: آقا حال شما چطور است؟ او در جواب با صدای ضعیف و لرزانی گفت «الحمدالله...» و در ادای بقیه جمله، نفس او را یاری نکرد و برای همیشه دنیا را ترک کرد.
پیکر مطهر این عالم ربانی 23 تیرماه آن سال از مسجد امام حسنعسکری(ع) قم به سمت حرم مطهر حضرت فاطمهمعصومه(س) تشیع و بعد از اقامه نماز میت توسط آیتالله جعفر سبحانی، برای خاکسپاری به زادگاهش شهرستان کوهدشت منتقل شد.
آیتالله مبلغی در حوزههای علمیه بروجرد، خرمآباد، ملایر و نجف اشرف به تحصیل علوم دینی پرداخته و از محضر بزرگانی مانند آیتالله کمالوند کسب فیض نمود و شاگردان زیادی را برای تبلیغ و ترویج دین مبین اسلام و مکتب اهلبیت(ع) تربیت و تحویل جامعه داده است.
هرچند از برزخی شدن آن استاد دلسوز که نمادی حقیقی برای زهد و معنویت است چند سالی میگذرد اما یاد و خاطرات و پندهای ارزشمندش همچنان گسترهای گسترده از فضای دل را فرا گرفته است.
نگاهی به زندگانی آیتالله مروجی
آیتالله مروجی(مبلغی) در سال 1300 هجری شمسی در خانوادهای مذهبی در شهرستان بروجرد دیده به جهان گشود، پدرش، مرحوم آقا شیخ جواد، در شمار مردان نیک و سرشناس بروجرد بود و از زمان حضور آیتالله بروجردی در شهرستان بروجرد، جهت کسب علوم و معارف دینی وارد حوزه علمیه این شهرستان(بروجرد) شده و بعد از پشت سرگذاشتن دوران مقدمات علوم حوزوی، برای تحصیلات تکمیلی به حوزه علمیه نجف اشرف عزیمت نمود.
مرحوم آیتالله مبلغی پساز مدتی اقامت در نجف اشرف و کسب مراتب علمی بار دیگر به ایران بازگشته و در حوزههای علمیه همدان وخرمآباد مشغول تدریس شد.
آن عالم ربانی به لحاظ سادهزیستی و روحیه مردمداری خود به سرعت در دل مردم منطقه جای گرفت و همین امر باعث نفوذ معنوی و دین باوری در فضای عمومی این شهرستان شد.
مروجی برای کسب تحصیلات ابتدایی وارد مکتبخانه شد و در محضر هبتالله حیدری خواندن و نوشتن را آموخت، وی برای کمک به معیشت خانواده مدتی به کار و فعالیت مشغول شد.
حاج شیخ ماشاالله مروجی در دوران اقامت آیتالله بروجردی در بروجرد در راه کسب معارف اسلامی وارد حوزه علمیه نوربخش بروجرد شد و پس از انجام خدمت نظام وظیفه دوباره به حوزه علمیه بازگشت و در محضر حجتالاسلام والمسلمین مستجابالدعوه دروس معقول و منقول را گذراند.
وی پس از مدتی به شهرستان ملایر میرود و هشت ماه در آنجا ساکن میشود سپس به همدان میرود و مدتی از محضر آیتالله حاج شیخ علی محمدی همدانی به تحصیل علوم دینی مشغول میشود، حاج آقا شیخ مروجی تصمیم میگیرد به عتبات عالیات برود؛ بنابراین همدان را به قصد خوزستان ترک میکند و از آنجا به عراق رهسپار میشود، مأموران مرزی او را دستگیر و به زندان منتقل میکنند و پساز مدتی به ایران عودت میدهند.
سرانجام فرصتی دیگر پیش میآید و زیارت نجف اشرف نصیبش میشود، این زمان مصادف است با زعامت آیتالله سیدمحمود شاهرودی، شیخ شهر پساز مدتی تحصیل از نجفاشرف به همدان باز میگردد. پس از این که حوزه همدان به دلایلی دچار رکود میشود برای ادامه تحصیل به خرمآباد میآید و در محضر آیتالله روحالله کمالوند کسب فیض میکند، حاجآقا مروجی سال ۱۳۴۰ خورشیدی به پیشنهاد آیتالله کمالوند به کوهدشت مهاجرت میکند.
این روحانی وارسته پساز حدود نیم قرن سکونت در کوهدشت، منشأ کارهای بزرگ و خوبی برای مردم این منطقه بوده است و در سال ۱۳۴۰ حوزه علمیه باقرالعلوم(ع) شهرستان کوهدشت را تأسیس کرد.
بارزترین ویژگی آیتالله مروجی این بود که هیچگاه مقام و منصب دولتی اختیار نکرد و در کارهای سیاسی و بهطور کلی سیاست دخالت نکرد، وی مروج و مبلغ واقعی دین بود، او سالها در یک خانه گلی و ساده و محقر زندگیای سرشار از معنویت را سپری کرد، سخن او مانند سکوتش ملیح بود، ثمره سیر و سلوک او تطهیر باطن و تخلیه دل از اغیار بود.
مرحوم آیتالله مروجی نمونه یک انسان کامل و بافضیلت بود که در گمنامی و دوری از هیاهوی ظاهری دنیا و دلرباییهای دنیوی، به حیات واقعی خود دست یافت و جاودانه شد، مروجی از آن دسته نبود که نان دین میخورند و کار دنیا میکنند، صبر و استقامت، توکل به خداوند، بصیرت، فرزانگی، پارسایی، زهد و تقوا، دوری از ظواهر دنیا، همدردی با مردم و بیریا زیستن از جمله ویژگیهای آن عالم فرزانه و فقیه عالیقدر بود.
وی شاگردان و فاضلان بسیاری را که هرکدام منشأ خدمات فراوانی بودهاند به جامعه تقدیم نمود و فرزند برومندش آیتالله احمد مبلغی نماینده مردم لرستان در مجلس خبرگان در همین مکتب تربیت یافت.
وی در جریان جنگ تحمیلی و در راه دفاع از اسلام و انقلاب اسلامی فرزند ارشد خود شهید محمد مروجی را فدا کرد؛ صبر و استقامت، توکل به خداوند، بصیرت، فرزانگی، پارسایی، زهد و تقوا، دوری از ظواهر دنیا، همدردی با مردم و بیریا زیستن ازجمله ویژگیهای آن عالم فرزانه و فقیه عالیقدر بود.
بارزترین ویژگی آیتالله مروجی را میتوان بندگی خدا و راضی بودن به رضای خدا ذکر کرد بهطوریکه او نسبت به دنیا بیرغبت و بیاعتنا بود و هرگز ظواهر و زرقوبرق دنیا نتوانست او را بفریبد و در واقع توجه به عظمت و بزرگی خداوند او را از توجه به ظواهر دنیوی بازداشته بود خانه گلی و محقرش گواهی بر این مدعا است؛ گمنامی را دوست میداشت و از شهرت گریزان بود و در هنگام سخن گفتن بسیار ساده و بیپیرایه و درعینحال واضح سخن میگفت.
مرحوم آیتالله مروجی در بیان حق و ارائه نظر دین بسیار صریح بود بهطوریکه برای بیان صریح مطالب دینی و امربهمعروف و نهی از منکر با کسی رودربایستی نداشت و هر چه بود و هر کس بود مطلب حق را بیان میکرد و در گفتن آن تردیدی به خود راه نمیداد.
وی تواضع فراوان داشت و در این رابطه شأنی برای خود قائل نبود و همواره به طلاب سفارش میکرد که در مواجه با مردم با تواضع سخن بگویند؛ به دعا بسیار اهمیت میداد و قبل از انجام هر کاری ابتدا دعا میکرد و پس از دعا به دنبال انجام آن کار میرفت و البته با موفقیت همراه میشد.
از کسی که به او بدی میکرد بهراحتی میگذشت از مصادیق بارز «من یذکرکم الله رویته» بود، یعنی هر کس او را میدید به یاد خدا میافتاد. هرگاه کسی از او احوالی میپرسید حتی در سختترین شرایط جسمی تنها این جواب را از او میشنید «الحمدالله رب العالمین» و آخرین جملهای که در این دنیا بر زبان راند همین جمله بود، در واپسین لحظات عمرش کسی از او سؤال کرد: آقا حال شما چطور است؟ او در جواب با صدای ضعیف و لرزانی گفت «الحمدالله...» و در ادای بقیه جمله، نفس او را یاری نکرد و برای همیشه دنیا را ترک کرد.
