ثمره تسبیح وصول به مقام قرب الهی است

حجت‌الاسلام علی اکبر اکرمی، امام‌جمعه سراب در گفت‌‌وگو با خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا) از آذربایجان‌شرقی، اظهار کرد: ثمره تسبیح وصول به مقام قرب الهی و عرفان كامل از طریق توجه مداوم به تنزیه خداوند و ندیدن خود به عنوان موجودی موثر و مستقل باشد كه لازمه موجودیت ناقص، ربطی و نیازمند هر مخلوقی است و ترک آن موجب قطع روزی و خسران در دنیا و آخرت و هلاكت می‌شود.

وی افزود: تسبیح به معنای منزه و مبرا و پاک و مقدس دانستن خداوند است از هرنقص و نیاز و شریک و هر امری که سزاوار خداوند نیست و بالاترین حد تسبیح نفی صفات از خداوند است چرا که پرستش خدا از طریق صفات شرک است، پس تسبیح خدا به معنای حرکت از شرک به سوی توحید و از صفات به سوی ذات است.

وی با استناد به آیه ۴۱ سوره احزاب خاطرنشان کرد: در این آیه می‌خوانیم: اي كساني كه ايمان آورده‌ايد، خدا را بسيار ياد كنيد و صبح و شام او را تسبيح گوييد، او كسی است كه بر شما درود و رحمت می‌فرستد و فرشتگان او برای شما طلب رحمت می‌كنند تا شما را از ظلمت(جهل، شرک، گناه) به سوی نور(ايمان، علم و تقوی) رهنمون شوند، او نسبت به مومنان همواره مهربان بوده است.

 امام جمعه شهرستان سراب با اشاره به یکی از بهترین اذکار ذکر تسبیح یادآور شد: ذکر خداوند آثار و ثمرات اعجاب آور و باشکوهی دارد، یکی از بهترین اذکار ذکر تسبیح(سبحان الله) است.

حجت‌الاسلام اکرمی، از لزوم تامل در ذکر تسیبح گفت و ادامه داد: دقت و تامل در مواضع خاص ذكر تسبیح در قرآن كریم ما را به این سمت و سو هدایت می‌كند كه تنها راه رسیدن به تسبیح پروردگار، عنایت، توجه و تذكر نعمت‌های الهی باشد.

امام جمعه سراب یادآور شد: تسبیح خدا در حال نماز به معنای عشق به ذات او بیرون از هر صفت و هر غرض و نفعی است؛ چرا که عبادت خدا به خاطر هرگونه نفعی اعم از دنیوی و اُخروی به معنای پرستش صفات است و مرتبه‌ای از شرک محسوب می‌شود، ولی تسبیح در نقطه مقابل این معنا قرار دارد.

وی افزود: تسبیح خداوند هم مربوط به ذات او است و هم صفات و افعال او زیرا تسبیح تنزیه و پیراستن خداوند از هر نوع آلودگی و محدودیت و هر آن چیزی است که لایق شان با عظمت او نیست.

حجت‌الاسلام اکرمی تاکید کرد: خداوند همان طوری که در ذات نامحدود و بی انتها است در اسم و صفت و افعال خویش نامحدود است، زیرا اسما و صفات الهی عین ذات او است و از ذات جدا نیست و افعال نیز تجلیات و تعینات ذات خداوند است، بنابراین همان که ذات خداوند را از کاستی و آلودگی و چیزی که لایق او نیست منزه می‌کنیم همین طور اسما و صفات الهی را از کاستی و محدودیت و مشابهت با مخلوقاتش منزه و تقدیس می‌نماییم.