شهر بوی کربلا گرفته است

به گزارش خبرگزاری بین‌المللی قرآن(ایکنا)، محرم با نخستین قدم‌های پاییز آمد؛ شهر بوی کربلا و نینوا گرفت. بوی اسپندهایی که از هر ایستگاه صلواتی بلند می‌شود. خیمه‌هایی که در گوشه و کناره‌های خیابان‌های شهر به یاد خیمه‌های کربلا چیده شده‌اند تا قدری بر نهضت حسینی تأمل کنیم. محرم امسال با پاییز آمیخته شد تا فصل عاشقی گره بخورد بر عشق‌مان بر حسین(ع). تکیه‌ها، حسینیه‌ها و مساجد این شب‌ها عزاداران را دور هم جمع می‌کنند تا بر مظلومیت حسین و خاندانش اشک بریزند و به شعور حسینی دست یابند.

حسینیه حضرت رقیه(س)، نزدیک به هجده سال بوده که در منطقه پنج تهران واقع در بلوارفردوس واقع است. از اول محرم تا سوم محرم، شور حسینی در این حسینیه غوغا می‌کند. به نوعی شلوغ‌ترین حسینیه‌های بلوارفردوس به شمار می‌رود. مبینا عابدی، بیست و هفت ساله، نزدیک به یازده سال است که به همراه مادرش به این حسینیه می‌آید. به چشمانش که نگاه می‌کنم هنوز قطرات اشک روی گونه‌هایش هویداست و حال عجیبی دارد. با همان حس و حالش برایم حرف می‌زند. او می‌گوید: وقتی در ایام عزاداری سالار شهیدان به حسینیه می‌آیم، حس و حال بهتری پیدا می‌کنم و احساس می‌کنم می‌توانم ارتباط خوبی با امام حسین(ع) و واقعه کربلا داشته باشم.

عابدی خاطرنشان کرد: از کودکی به همراه مادرم در مراسم‌های حسینی شرکت می‌کنم و حضور در این مراسم‌ها برایم نهادینه شده است و لذت خاص معنوی پیدا می‌کنم.

مینا عابدی، بیست و دوساله، خواهر مبینا کنار دستش نشسته بود، در ادامه صحبت‌های خواهرش می‌گوید: یکی از ویژگی‌های مراسم‌های حسینی این است که پس از اتمام مراسم، حس شادی و شعف دارم برخلاف مراسم‌های ترحیم که می‌روم، غمگین می‌شود. این حس شعف ناشی از حضور ائمه در مراسم‌های حسینی است. معتقدم که با حضور در مراسم‌های عزاداری برای اهل بیت(ع)، انسان آرام می‌شود.

مینا در ادامه می‌گوید: خیلی از افراد بر این تصور هستند که بسیاری از عزاداران در این مراسم‌ها برای دردهای خودشان می‌گریند اما من به وضوح می‌گویم که اینطور نیست و این جماعت وقتی واقعه کربلا و عاشورا را می‌شنوند، به یاد مظلومت امام حسین(ع) و خاندانش می‌گریند. من در آن لحظه نمی‌توانم یاد غم و غصه‌های خودم باشم؛ چراکه غم و غصه‌هایم در برابر واقعه عاشورا غیرقابل مقایسه است.

صدای یا حسین با نوای عزاداران آمیخته می‌شود؛ دعا می‌کنند، برای شفای مریضان، برای عاقبت بخیری جوانان‌شان.....

ایجاد حس شعف و سبکی پس از عزاداری دسته جمعی

خانمی حدود 34 ساله، گوشه مجلس نشسته بود و عزاداری می‌کرد. کنارش نشستم تا در وقت مقتضی با او صحبت کنم. انگار می‌دانست که چه سوالی از او دارم و بدون فوت وقت، وارد صحبت می‌شود. فاطمه خلج، می‌گوید: وقتی کسی، یک نفرش را از دست می‌دهد، اگر بخواهد تنهایی عزاداری کند، قطعا تحملش برایش سخت خواهد بود اما زمانی که دسته جمعی عزاداری کند، دردش سبک‌تر خواهد بود.

وی ادامه می‌دهد: انسان در جمع و محفل‌های عزاداری راحت‌تر گریه می‌کند و احساس می‌کند که تحمل درد راحت‌تر می‌شود، به همین دلیل احساس می‌کنم در ایام عزاداری سیدالشهدا(ع)، دسته‌جمعی عزاداری کنیم، بهتر است.

خلج می‌گوید: در فرازی از دعای ندبه آمده است: هَلْ مِنْ مُعينٍ فَأُطيلَ مَعَهُ الْعَويلَ وَالْبُكاءَ؟(آیا کسی هست که مرا یاری کند و با من همناله شود و من در فریاد و فغان با او همدم شوم و ناله فراق را طولانی کنم)؛ بنابراین وقتی به صورت دسته جمعی برای سیدالشهدا(ع) عزاداری می‌کنیم، حس سبکی به آدم دست می‌دهد. این سبک بودن به دلیل بخشیده شدن گناه فرد است و دیگر آنکه به دلیل نوری بوده که در خود مراسم از اسم اهل بیت(ع) در فضا پراکنده است و وقتی در وجود و قلب آدم می‌آید، شعف و سبکی برای عزادار به ارمغان می‌آورد.

وی ادامه داد: عزادارانی که به مجلس حسینی می‌آیند، قطعا درد و غم‌هایی دارند که می‌خواهند با ارباب‌شان در میان بگذارند، اما زمانی که روضه‌خوانی آغاز می‌شود و عزاداران دردهای ارباب‌شان را می‌شنوند، این دردها باهم تجمیع می‌شود و نتیجه‌اش گریه‌های عزاداران می‌شود که بسیار ارزشمند و مرحله‌ای بالاتر است.

خلج می‌گوید: شاید عزاداران در شب‌‌های اول برای غصه‌های خودشان گریه کنند، اما به مرور و در شب‌های آخر همچون شب تاسوعا و عاشورا، دردهای‌شان را فراموش می‌کنند و برای غصه‌های ارباب‌شان می‌گریند.

مراسم رو به پایان است؛ صدای أَمَّن يُجِيبُ الْمُضْطَرَّ إِذَا دَعَاهُ وَيَكْشِفُ السُّوءَ از سوی عزاداران شنیده می‌شود. چشمانم را می‌بندم و من هم دست به دعا بر می‌دارم، اشک‌ها امانم نمی‌دهد اما با همان حال دگرگونم دعا می‌کنم. آمین یا رب العالمین

گزارشی از زینب رازدشت