دعا در مکتب حضرت اباعبدالله(ع) نیازمند بررسی و پژوهش وسیع است

     

 وی با بیان اینکه یکی از ابعاد واضلاع شخصیت حضرت اباعبدالله(ع) که نیازمند یک کار ویژه است در حوزه دعا و نیایش در کربلا و بویژه نیایش های حضرت اباعبدالله(ع) است، گفت: انسان هر اقدامی که بخواهد در زندگی داشته باشد، اگر آرامش نداشته باشد، اقدام درستی نخواهد داشت و مقصد را به درستی درک نخواهد کرد. 

وی گفت: ما جامعه ای را تجربه می کنیم که پر از بحران است و عمده این بحران ها به روان انسان بر می گردد. دعا ذکر است و همه آنچه در حوزه الفاظ و حرکت ها و نمایش های گونا گون در حوزه عبادات داریم همه ذکر است برای آرامش انسان. رکوع ما، سجده ما، قنوت ما و حالات مختلفی که ما در عبادات خودمان داریم و حتی در عبادت هایی مثل حج که دین خود را در چهره رفتار نشان می دهد، برای آن است که انسان آرامش بیابد. 

دکتر سنگری با بیان اینکه دعا آرامش بخش است و انسان در مواجهه با مشکلات بدون دعا مسیر را به درستی طی نخواهد کرد، اظهار کرد: در کتاب ارزشمند تنبیه الخواطر از امام صادق(ع) نقل شده است: مردی خدمت امیرالمومنین رسید و عرض کرد که آقا من خیلی دعا می کنم و خیلی گرفتارم ولی دعاهایم مستجاب نمی شود، حضرت علی(ع) فرمودند: دعا چند خصوصیت باید داشته باشد: اخلاص در دعا؛ یعنی در عمل هم برای خدا باشیم و به یکتایی خدا در خواسته هایمان اطمینان داشته باشیم. دوم آنکه نیت خالص داشته باشیم. سوم وسیله دعا را بشناسیم؛ کسانی هستندکه پیش خدا آبرو دارند برای استجابت دعا به آنها توسل کنیم. انصاف در توصیف خدا داشته باشیم؛

خدا را طلبکارانه و نامناسب صدا نزنیم. شمر دعاهای زیادی دارد این دعاها موجودند و می توانید ببینیدکه چه طلبکارانه وگاهی با توهین دعا می کند.

این محقق با بیان اینکه دعا کردن مراحلی دارد، توضیح داد: دعا با صدای بلند و با حالت تضرع باشد. حالت تبتل را در دعا رعایت کنیم مثل کسی که در حال غرق شدن است و کسی که از همه بریده است دعاکنیم. اصرارکنیم؛ دعاهایمان را تکرارکنیم. میخ با یک ضربه وارد دیوار نمی شود. تکرار باعث شکستن دلهای سنگی مان می شود.

نویسنده کتاب آینه داران کربلا پیدا کردن جهت دعا را از دیگر توصیه های امام علی(ع) عنوان کرد و توضیح داد: از امام پرسیده شد، جهت دعا چیست؟ تبدا فتحمد الله و تذکر نعمه عندک ثم تشکره ثم تصلی علی النبی واله صلی الله علیه و آله و سلم ثم تذکر ذنوبک فتقر بها ثم تستغفر الله منها فهذه جهه الدعاء. اول با صفات الهی شروع کنیم، دوم خدا راحمدکنیم، سوم داشته های خود را به یاد بیاوریم، چهارم بر پیامبر صلوات بفرستیم، پنجم گناهامان را به یاد بیاوریم ششم استغفارکنیم وسپس درخواست خود را مطرح کنیم.

در پایان دکترسنگری دو دعایی از حضرت اباعبدالله(ع) خواند و گفت: یکی از این دعاها که واقعا دعای شگفتی است، این است: اللَهُمَّ أَنْتَ ثِقَتِي‌ فِي‌ كُلِّ كَرْبٍ، وَأَنْتَ رَجَآئِي‌ فِي‌ كُلِّ شِدَّة، وَأَنْتَ لِي‌ فِي‌ كُلِّ أَمْرٍ نَزَلَ بِي‌ ثِقَةٌ وَعُدَّةٌ. كَمْ مِنْ هَمٍّ يَضْعُفُ فِيهِ الْفُؤَادُ، وَتَقِلُّ فِيهِ الْحِيلَه، وَيَخْذُلُ فِيهِ الصَّدِيقُ، وَيَشْمُتُ فِيهِ الْعَدُوُّ؛ أَنْزَلْتُهُ بِكَ، وَشَكَوْتُهُ إلَيْكَ، رَغْبَة مِنِّي‌ إلَيْكَ عَمَّنْ سِوَاكَ؛ فَفَرَّجْتَهُ عَنِّي‌، وَكَشَفْتَهُ، وَكَفَيْتَهُ. فَأَنْتَ وَلِيُّ كُلِّ نِعْمَةٍ، وَصَاحِبُ كُلِّ حَسَنَةٍ، وَمُنْتَهَي‌ كُلِّ رَغْبَةٍ

بار پروردگارا! در تمام‌ غصّه‌ها و اندوه‌ها، تو محلّ اتّكاء و اعتماد من‌ هستی و در هر گرفتاريی و شدّت‌، تو محلّ اميد من‌ هستی‌! و در هر حادثه‌ای كه‌ بر من‌ فرود آيد و هر نازله‌ای‌ كه‌ بر من‌ وارد شود، تو محلّ اطمينان‌ هستی. چه‌ بسيار از هموم‌ و غموم‌ خود را كه‌ دل‌ در آن‌ ناتوان‌ می شد، و حيله‌ و چاره‌ براي‌ رفع‌ آن‌ كوتاه‌ مي‌آمد، و دوست‌، انسان‌ را تنها مي‌گذاشت‌، و دشمن‌ زبان‌ به‌ شماتت‌ مي‌گشود؛ من‌ بارِ آن‌ حوادث‌ و هموم‌ را بسوي‌ تو آوردم‌، و شِكوه‌ آن‌ را به‌ تو نمودم‌؛ به‌ جهت‌ ميل‌ و رغبتي‌ كه‌ به‌ تو داشتم‌ و به‌ غير از تو نداشتم‌؛ پس‌ خداوندا تو همه‌ آنها را برطرف‌ نمودی‌! و امر مرا كفايت‌ كردی‌! خدای من تو ولی تمام‌ نعمت‌ها هستي‌! و صاحب‌ هر نيكوئی‌! و منتهای‌ تمام‌ رغبت‌ها هستی‌!

 وی گفت: امام سجاد(ع) می فرمایند: پدرم هنگام وداع این دعا را در گوشم زمزمه کرد و فرمود هر جا گرفتاری پیداکردی این دعا رابخوان: بِحَقِّ یس وَ الْقُرآنِ الْکَرِیمِ وَ بِحَقِّ طه وَ الْقُرآنِ الْعَظِیمِ یا مَنْ یَقْدِرُ عَلَی حَوائِجِ السّائِلِینَ یا 

مَنْ یَعْلَمُ ما فِی الضَّمِیرَ یا مُنَفِّسَ عَنِ الُمَکُرُوبِینَ یا مُفَرِّجَ عَنِ الْمَغْمُوْمِینَ یا راحِمَ الشَّیْخِ الْکَبیرِ یا رازِقَ الطِّفْلِ الصَّغِیرِ، یا مَنْ لا یَحْتاجُ اِلَی التَّفْسِیرِ صَلِّ عَلَی مُحَمَّدٍ وَ آلِ مُحَمَّدٍ وَ افْعَلْ بِی کَذا وَ کَذا به جای«و افعل بی کذا و کذا». امام سجاد(ع) فرمود: پدرم این دعا را خواند سپس ازخیمه بیرون رفت و به سمت میدان شهادت رفت.