با نگاهی نو به روش مطالعه تاریخ اهل بیت(ع) منتشر شد؛
«تاریخ سید الشهدا(ع)» به روایت آیتالله عباس صفاییحائری
گروه ادب: کتاب «تاریخ سیدالشهدا(ع)» تألیف آیت الله شیخ عباس صفایی حائری از سوی انتشارات جمکران منتشر شد.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) به نقل از روابط عمومی انتشارات جمکران، کتاب «تاریخ سیدالشهداء(ع)» تالیف آیتالله شیخ عباس صفایی حائری با نگاهی تاریخی به این بازه زمانی نگریسته و با قلمی روان و فصلبندی مناسب به خوبی، نمایی روشن از این حادثه ارائه کرده است. این نوشتار علاوه بر تحلیل خوب زمینههای عاشورا، از برخی حیلهگریهای خلفای وقت و دشمنان اهلبیت(ع) پرده برداشته و نگاهی نو به روش مطالعه تاریخ اهل بیت(ع) به ویژه تاریخ کربلا ارائه کرده است.
نویسنده با نکتهسنجی و بر اساس گزارهها و دادههای تاریخی و با روش مقایسهای میان نقل قولها، سعی در ارائه تصویری روشن و درست از حادثه عاشورا دارد. به عقیده مؤلف، تاریخ امام حسین(ع) تاریخی مجهول و از تاریکترین ادوار و ازمنه بوده طوری که آن زمان را، عصری سراسر حقستیز دانسته که دشمنان به جعل اکاذیب و نشر احادیث باطل پرداختهاند، این عصر از منظر کتاب به دلیل هجمه سنگین تبلیغاتی بنی امیه و تقیهی شدید پیروان امام(ع) ناگفتههایی دارد و سِرّ مخفی شدن فضائل امام حسین(ع) نیز در همین نکته بوده، از این رو این موضوع، نیازمند دقت و موشکافی فراوان است.
انتشارات کتاب جمکران، «تاریخ سیدالشهداء» را در قطع وزیری و 672 صفحه منتشر کرده است.
در بخشی از این کتاب آمده است؛ «اگر اهل کوفه، از این صفت دیرینه خویش دست بر مىداشتند و به امام حسن(ع) که همگى با میل و رغبت با او بیعت کرده بودند، وفادار مىشدند، هر آینه همین امام نیز چون پدرش بر معاویه مىتاخت و روز روشن را بر وى تاریک مىساخت. ولى با کدام لشکر و…؟! رؤساى لشکر، از معاویه پولهایى گرفتند و با او زد و بندهایى کردند، و حتى حاضر شدند که امام حسن(ع) را به او تحویل دهند، و هر عشیره و قبیلهاى هم از رئیس خود اطاعت مىکند نه از امام. بنابر این، امام (ع) چگونه مىتوانست با معاویه بجنگد؟ اگر مىجنگید، منجر به نابودى او و اهل بیت و چند نفرى که از شیعیان واقعى بودند، مىشد و این، نهایت آرزوى معاویه بود. اهل کوفه، بىوفایى خود را مجدداً ثابت کردند و به همین خاطر امام(ع) با معاویه صلح کرد و شرایطى را به میان آورد. آنگاه از کوفه و اهلش دست شست و روى گرداند و همان گوشه حجاز(مدینه) را اختیار فرمود. پس امام حسن(ع) به سبب رفتار گذشته آنان با پدرش و خودش، از آنان چشم پوشید و رفت. اهل کوفه، با از دست دادن اهل بیت پیغمبر اکرم(ص) گرفتار سختیها، شکنجهها و ظلمهاى عمال معاویه شدند و به راستى که همه چیز را از دست دادند و این، نتیجه رفتار آنان با امیرالمؤمنین(ع) و ناله و نفرینهاى آن امام مظلوم است. باید به جاى آن سرور، «مغیره بن شعبه» و «زیاد بن ابیه» بالاى منبر روند، و آنها را ارشاد و هدایت نمایند و با تازیانه و شمشیر خود ادب کنند.»
نویسنده با نکتهسنجی و بر اساس گزارهها و دادههای تاریخی و با روش مقایسهای میان نقل قولها، سعی در ارائه تصویری روشن و درست از حادثه عاشورا دارد. به عقیده مؤلف، تاریخ امام حسین(ع) تاریخی مجهول و از تاریکترین ادوار و ازمنه بوده طوری که آن زمان را، عصری سراسر حقستیز دانسته که دشمنان به جعل اکاذیب و نشر احادیث باطل پرداختهاند، این عصر از منظر کتاب به دلیل هجمه سنگین تبلیغاتی بنی امیه و تقیهی شدید پیروان امام(ع) ناگفتههایی دارد و سِرّ مخفی شدن فضائل امام حسین(ع) نیز در همین نکته بوده، از این رو این موضوع، نیازمند دقت و موشکافی فراوان است.
انتشارات کتاب جمکران، «تاریخ سیدالشهداء» را در قطع وزیری و 672 صفحه منتشر کرده است.
در بخشی از این کتاب آمده است؛ «اگر اهل کوفه، از این صفت دیرینه خویش دست بر مىداشتند و به امام حسن(ع) که همگى با میل و رغبت با او بیعت کرده بودند، وفادار مىشدند، هر آینه همین امام نیز چون پدرش بر معاویه مىتاخت و روز روشن را بر وى تاریک مىساخت. ولى با کدام لشکر و…؟! رؤساى لشکر، از معاویه پولهایى گرفتند و با او زد و بندهایى کردند، و حتى حاضر شدند که امام حسن(ع) را به او تحویل دهند، و هر عشیره و قبیلهاى هم از رئیس خود اطاعت مىکند نه از امام. بنابر این، امام (ع) چگونه مىتوانست با معاویه بجنگد؟ اگر مىجنگید، منجر به نابودى او و اهل بیت و چند نفرى که از شیعیان واقعى بودند، مىشد و این، نهایت آرزوى معاویه بود. اهل کوفه، بىوفایى خود را مجدداً ثابت کردند و به همین خاطر امام(ع) با معاویه صلح کرد و شرایطى را به میان آورد. آنگاه از کوفه و اهلش دست شست و روى گرداند و همان گوشه حجاز(مدینه) را اختیار فرمود. پس امام حسن(ع) به سبب رفتار گذشته آنان با پدرش و خودش، از آنان چشم پوشید و رفت. اهل کوفه، با از دست دادن اهل بیت پیغمبر اکرم(ص) گرفتار سختیها، شکنجهها و ظلمهاى عمال معاویه شدند و به راستى که همه چیز را از دست دادند و این، نتیجه رفتار آنان با امیرالمؤمنین(ع) و ناله و نفرینهاى آن امام مظلوم است. باید به جاى آن سرور، «مغیره بن شعبه» و «زیاد بن ابیه» بالاى منبر روند، و آنها را ارشاد و هدایت نمایند و با تازیانه و شمشیر خود ادب کنند.»
