«یاران شاهد» به کلیددار کابینه رسید

این شماره از «یاران شاهد» به پرونده‌ای درباره شهید موسی کلانتری پرداخته شده است، وزیری که در حادثه هفتم تیرماه 1360 در انفجار ساختمان مرکزی حزب جمهوری اسلامی به دست منافقین به شهادت رسید و از خود غیر از نام نیک، میراثی به یادگار گذاشت و آن میراث در جزء جزء زندگی‌اش نشانه‌هایی ملموس و درخشان دارد. میراث او ایثار و بخشش و تلاش بی‌منت و صادقانه است. برای درک این مسئله باید به سال‌هایی برگشت که او عضوی از خانواده متمول و سرشناس شهرشان بوده و می‌توانست در ناز نعمت جوانی کند، تحصیل کند و در رشته مورد علاقه‌اش به مهندسی سرشناس تبدیل شود.
همسر شهید کلانتری می‌گوید؛ زندگی من با شهید موسی کلانتری، کوتاه اما پربار بود. در او می‌شد صفات مردان خدا را جستجو کرد؛ من و شهید اواخر سال 57 ازدواج کردیم و ثمره این ازدواج دو فرزند به نام‌های فاطمه و محمد است. هیچ وقت من که همسر او بودم، نمی‌دانستم او چه می‌کند. در عین قناعت‌پیشگی، بسیار سخاوتمند بود. تا دو روز بعد، غذای در خانه مانده را می‌خورد تا اسراف نشود. هیچ وقت به من کاری را تحمیل نمی‌کرد. روزهای جمعه اگر خانه بود، در کارهای خانه به من کمک می‌کرد. از قناعت او همین بس که وقتی پیکرش را در حزب جمهوری اسلامی پیدا کردند، دیدند که ته کفشش سوراخ است.