مجید ابهری، آسیب شناس و متخصص علوم رفتاری، در گفتوگو با خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از استان مرکزی، با بیان اینکه در کشور کمبود قانون، سند و اسناد بالادستی وجود ندارد، گفت: آنچه مورد نقد است کمبود اجرا و پای کار آمدن دستگاههای متولی در اجرای اسناد است، سند آسیبهای اجتماعی کشور هم اگر قرار باشد فقط تصویب و در جایی بایگانی شود هیچ ارزشی ندارد اگر این سند ضمانت اجرایی داشته باشد و دستگاههایی اجرایی تمام برنامههای سند را به درستی و نه گزارشوار اجرا کنند، مؤثر خواهد بود.
وی در پاسخ به این سوال که آینده آسیبهای اجتماعی در کشور چه خواهد بود؟ گفت: آسیبهای اجتماعی پوست اندازی میکنند بدین معنی که با عوض شدن نسلها آسیبهای اجتماعی نیز عوض خواهند شد ولی در ماهیت بعضی از آسیبها همچون طلاق، اعتیاد، خودکشی و.. تغییری ایجاد نمیشود. در آینده آسیبهای نوپدید، عرفانهای کاذب، قمارهای اینترنتی، فسادهای مجازی، روابط جنسی در فضای مجازی بیشتر خواهد شد.
ابهری با بیان اینکه گسست و تقابل نسلها از آسیبهایی است که در ده سال آینده با آن مواجه خواهیم شد، گفت: فاصله گرفتن از ارزشهای معنوی، کم رنگ شدن باورهای دینی، فقدان مهارتهای زندگی، فاصله گرفتن خانواده از فرزندان، ماشینی شدن روابط، فقر و... از عوامل مهم در بوجود آمدن آسیبهای اجتماعی است.
آسیب شناس و متخصص علوم رفتاری با ابراز نگرانی از کم شدن مدت زمان گفتوگو در خانوادههای ایرانی، بیان کرد: در حال حاضر متوسط این زمان 17 دقیقه در روز است و متاسفانه خانوادهها فکر میکنند ارتباط در فضای مجازی هم میتواند همچون فضای گفتوگوی حقیقی اثرگذار باشد برای همین شاهد وقت گذارانی بیش از حد خانواده در فضای مجازی هستیم این فاصله افتادن در نهاد خانواده یک تهدید جدی است و همین امر زمینه بروز بسیاری از آسیبها در خانواده را فراهم کرده است.
وی با بیان اینکه دین با کاهش آسیبهای اجتماعی بیگانه نیست، گفت: همانطور که امام خمینی(ره) تأکید داشتند اگر ارتباط حوزه علمیه و دانشگاه به صورت عملی و کاربردی تحقق مییافت امروز با روحانیونی مواجه بودیم که به دانش آکادمیک و علوم روز مسلط بودند و با دانشگاهیانی که باور دینی داشتند، البته در چند سال اخیر تلاشهایی در تحقق این ارتباط شده است باید یک اتاق فکر مشترک دینی و علمی در کشور تأسیس شود.
ابهری در پایان بیان کرد: سند 2030 یک سند استعماری بود که مقداری جنجال به پا کرد البته مقداری هم درباره آن بزرگ نمایی شد، این سند، یک سند ضد فرهنگی بود و نباید اجرایی میشد. کارشناسان و صاحب نظران حوزه تربیتی کودکان باید آگاه باشند که فرق زیادی بین خود مراقبتی جنسی با سند 2030 وجود دارد، اینکه بخواهیم روابط جنسی را در مدارس آموزش دهیم غلط است و با باورها و ارزشهای دینی ما همخوانی ندارد ولی آموزش خود مراقبتی جنسی به کودکان بسیار خوب است که در وهله اول باید خانوادهها در این خصوص آموزش ببینند.