پوشش‌های نامتعارف در جامعه امری شخصی است!

به گزارش کانون خبرنگاران ایکنا، نبأ، بدحجابی و بدپوششی در جامعه‌ای که برخلاف هنجارهای عرفی و دینی آن باشد مشکلات فراوانی به‌وجود می‌آورد. متأسفانه در برخی از فصل‌های سال عده‌ای به بهانه‌هایی از پوشش‌های نامتعارف استفاده می‌کنند، که در صورت تذکر و یا برخورد اجتماعی با این افراد با این استدلال که نوع پوشش امری شخصی است مواجه می‌شویم و اینکه گناه کارشان را خدا به پای فرد دیگری نمی‌نویسد. این استدلال‌ها کاملا غیر منطقی است؛ چگونه می‌توان در یک اجتماع حضور پیدا کرد اما ادعا کرد که بر آن اجتماع تأثیرگذار نبوده و نوع پوشش فضای دیداری جامعه را تغییر نمی‌دهد.

آرامش و امنیت والاترین نعمتی است که خداوند عنایت فرموده و می‌توان گفت که اگر جامعه‌ای فاقد آن باشد به یک معنا، هیچ چیز ندارد چراکه سلامت جسمی و روحی جامعه در سایه امنیت حفظ می‌شود و در آن صورت است که خلاقیت و نوآوری بروز می‌کند. زنان بدحجاب نمی‌دانند که با انتخاب چنین پوششی چه ضربه‌های جبران‌ناپذیری بر پیکره جامعه وارد می‌کنند.

بدحجابی، علاوه بر این که خود یک ناهنجار اجتماعی به شمار می‌آید و جامعه را به سوی بی‌بند‌وباری می‌کشاند، زمینه‌ساز بسیاری از زشتی‌های اخلاقی است. وقتی به پوشش و متانت بی‌اعتنایی شود، مسائل اخلاقی دیگر از جامعه رخت بر بسته و بدلباسی و مدپرستی را رواج می‌دهد. یک زن بدحجاب ممکن است القاکننده این موضوع به دیگران باشد که حاضر به انجام گناهان دیگری هم است که در واقع شاید چنین قصدی نداشته باشد اما نمی‌توان این نکته را فراموش کرد که بسیاری از برداشت‌ها از شخصیت افراد بر اساس ظاهر افراد صورت می‌گیرد.

از جمله آثار اعلان صریح و آشکار بدحجاجی می‌توان به از بین رفتن کانون گرم خانواده‌های زیادی اشاره کرد. اگر به دادگاه‌های خانواده سری بزنید متوجه خواهید شد که ریشه بسیاری از طلاق‌هایی که در این چند ساله رخ داده؛ خیانت مرد و یا زن به همسر خود بوده است که می‌توان نوع پوشش بد زنان و حتی مردان و حضور نامتعارف در جامعه را عاملی بر آن دانست. متأسفانه توقع برخی مردان و زنان از همسران خود با دیدن چنین افرادی در جامعه بالا می‌رود و نمی‌دانند زمانی که زن یا مردی پوشش نامناسب به تن می‌کند و در اماکن عمومی حاضر می‌شود و به راحتی خود را تبدیل به نمایشگاه متحرک می‌کند که بابت آن سودی هم عایدش نمی‌شود با دزدیدن دین و اعتقاد مردم و رابطه همسران نه تنها زمینه گناه و آلوده شدن خود بلکه دیگر افراد جامعه حتی افراد متدین و دین‌دار را فراهم می‌کند.

بنابراین، زنان جامعه ما نباید این تفکر را داشته باشند که حجاب امری شخصی است و بابت آن فقط خودشان متضرر خواهند شد و با صرف ساعت‌ها و ایستادن در مقابل آینه به دنبال نگاه‌های هوس‌آلود مردان باشد. افراد یک جامعه نه تنها در مقابل خود بلکه در مقابل دیگر افراد جامعه نیز مسئول هستند؛ همان‌طور که شاهد هستیم و آمارها نشان می‌دهد علل بسیاری از مزاحمت‌ها و تجاوزات به زنان و دختران، بدحجابی بوده که این اتقاقات را هم نمی‌توان شخصی تلقی کرد چراکه علاوه بر سلب احساس امنیت در زنان جامعه کشور، افزایش حجم کاری پلیس را در بر خواهد داشت که شاید حضور این نیروی خدوم و زحمتکش در دیگر امور ضروری جامعه نیاز باشد.

فرهاد زمانی