بازخوانی وصیتنامه شهید مجتبی آدینهوند
گروه اجتماعی: با پذیرفتن شهادت جهش از آنچه هستی بهسوی آنچه باید باشی را به تو ارزانی میبخشد. مجاهد راستین و طالب وصال پروردگار برای عبور از آنچه هست كالبد خالی خود را نردبان سیر به طرف او قرار میدهد كه از رصدگاه خونینش وعده نظر به جلوه معبود دریافت كرده است.
به گزارش خبرگزاری بینالمللی قرآن(ایکنا) از لرستان، شهید مجتبی آدینهوند در سال 1345 هـ . ش در خانوادهای متوسط و مذهبی در شهر کوهدشت چشم به جهان گشود، وی در دوره راهنمایی تحصیل خود ادامه میداد که انقلاب اسلامی به رهبری بتشکن زمان، امام امت آغاز شده و او با هم سن و سالهای خود با اینکه بیشاز 12 سال از عمرش نمیگذشت. همگام با امت در صحنه به مبارزه با رژیم طاغوت پرداخته و از همان آغاز حضور فعالانه خود را ثابت و دین خویش را به انقلاب شکوهمند اسلامی اداء نمود.
در تابستان سال 60 جز افراد پیشرو بوده و در اولین دوره آموزشی به آموختن فنون نظامی پرداخت.
چند ماه بعد برای نخستینبار عاشقانه بهسوی جبهههای نور علیه ظلمت شتافته و در عملیات افتخارآفرین طریقالقدس و فتح بستان به جهاد و مبارزه با صدامیان کافر پرداخت که در آن از ناحیه کتف چپ مجروح شد، با آغاز عملیات والفجر 8 طاقت نیاورده و به شهر آزاده شده فاو عزیمت کرده و پس از چند ماه حضور در میان یاران به دانشگاه برگشت و در این میان همیشه از فراق یاران رنج میبرد تا اینکه در زمستان سال 65 برای آخرین بار به سوی میعادگاه عاشقان شتافت و در عملیات کربلای 4 که زمینهساز پیروزیهای عظیم در عملیات کربلا 5 و 6 در تاریخ چهارم دیماه سال 65 در حالیکه بیشاز 20 بهار از زندگی پربارش نمیگذشت به آرزوی دیرینه خود نائل شده و مرغ روحش به ملکوت اعلی پیوست.
در بخشی از وصیتنامه این شهید آمده است: عنقریب بانگ جرس كاروان بسیجیان در كربلای منتظر طنینانداز میشود كه الهی مگر پیرمان پایان این غربت را در این سال نوید داده است خوشا به حال كسانیكه با قدمهای سهمگین خود مجرای تحقق این حركت شدند و لب برگونههای سرخ پیروزی زدند حال درباره دو آرمان كه سالهاست برای دستیابی به آنها خود را آماده كردهام قدری مینویسم تا نمایانگر روشنائی حركتم باشد. همانطور كه میدانید هدف نهائی آدمی این است كه در راستای تكلیف خداوندی كه بر دوش او نهاده شده موجبات تسهیل این راه بیانتها را فراهم آورد تا به لقای پروردگار برسد همچنانكه از آیات و روایات اسلامی بر میآید شهادت بر تارک این اسباب تكامل درخشندگی دیگری دارد و حماسه دیگر.گوئی با پذیرفتن شهادت جهش از آنچه هستی بهسوی آنچه باید باشی را به تو ارزانی میبخشد لذا اینجاست كه مجاهد راستین و طالب وصال پروردگار برای عبور از آنچه هست كالبد خالی خود را نردبان سیر به طرف او قرار میدهد كه از رصدگاه خونینش وعده نظر به جلوه معبود دریافت كرده.
آری عزیزانم اگر میخواهیم بدانیم حقیقت كدام است و نهایت لذتش چیست باید از مدخلی عبور كنیم كه خوبترین خوبان عالم امكان از آن عبور كردند و اینک جاذبه این حقیقت همه طالبان را به طرف حماسه خود میخواند.معشوق صلای وصال داده است اگر عاشقید شرط عشق را بهجا آورید والا با امیدهای كاذب خود را قانع نكنید بدانید رجزخوانی در پشت میدانهای نبرد به درد نمیخورد و افسوس بر از دست دادنت چنان لیاقتی سودی در بر نخواهد داشت همیشه مدخل شهادت باز نیست كه با بهترین مرگ به دیدار خداوند رفت، چهبسا دفتر شهادت بسته شود و منتظران كوی دوست در غم چنین مرگ شریفی به نظاره بایستند.
شكر و سپاس خدای را كه در عصری لباس هستی بر اندام پوشانید كه زیباترین هستیشناس امام امت را راهنمای كاروان خود دیدم و از نعمت وجودش روشنترین راه را یافتم بهراستی شكر این شكر را جز با فدا شدن نمیتوان ادا كرد.
