خطرات پیش‌روی جوان

به گزارش ایکنا از لرستان، آیت‌الله سیداحمد میرعمادی، نماینده ولی‌فقیه در استان و امام جمعه خرم‌آباد در سلسله مباحثی تحت عنوان «درس‌هایی از نهج‌البلاغه» عنوان داشته است: جوان، سرشار از انرژی و نشاط و شادابی است، این شادابی، همراه با آرزوها او را به سرمستی و غرور و به مسیرهای مهارناشدنی و گمراه‌کننده سوق می‌دهد.
امیرمومنان علی(ع) همچون طبیبی حاذق، تلنگری محکم می‌زند که این شادابی، همراه غم و اندوه هم هست و هشدار می‌دهد که سکه زندگی انسان دو رو دارد؛ گاهی غم و زمانی شادی. آنان که دنبال شادیِ همیشگی و مطلق هستند، به‌دنبال عَنقایی دست‌نایافتنی‌اند.

آدمی، همنشین غم است

آدمی، همنشین غم است؛ غَم‌ها هم برای ما ضروری است و فرایند تکامل را تسریع می‌بخشد. این غم‌ها کمال‌آفرین و پروردگار هستی را در زمان و موقعیت مناسب بر سر زندگی انسان سبز می‌کند و آدمی را با آن‌ها به رویش می‌رساند.
گاهی جرعه‌های غم که در کامِ سالک ریخته می‌شود به‌مثابه داروی شفابخشی است که بیماری‌های غرور، تکبر، سرمستی و غفلت را درمان می‌بخشد و چکشی است که قلب را صیقل می‌زند و چراغی است که شبستان دل را نور باران می‌کند. «وَ نُصُبِ الافَاتِ وَ صَرِیعِ الشَهَوَاتِ وَ خَلِیفَهِ الاَموَاتِ؛ در تیررس آفت‌ها و شکست خورده شهوات و جانشین مردگان».
انسان، غیر از بلاها و مصیبت‌ها، دچار آفت‌ها هم می‌شود.آفت‌هایی که به جان و مال و دین و ایمان او می‌افتند و چون موریانه‌ای، هستی او را می‌خورند.
غیر از بلاها که عمدتاً از سوی خداوند حکیم برای تکامل آدمی تدارک دیده شده، آفت‌ها، چیزهایی است که انسان به دست خودش برای خود، آماده می‌کند.
انسان‌های عاقل، در پرتو عقل و دین، خود را از آفت‌ها دور نگه می‌دارد و در برابر بلایا و مصیبت‌های طبیعی، صبوری می‌ورزند و با صبر و مقاومت به کمال می‌رسند.یکی‌از آفت‌های بزرگ، گرفتار شدن در چنبره شهوتِ کنترل نشده است.اگر انسان به عقل و دین پناه نبرد، شهوات او رادر چنگال خود فرو می‌برند.

امیرمؤمنان علی(ع) فرمود: «کَم مِن عَقل اَسیِیر تحت هَوًی اَمیِر؛ چه بسیار عقلی که به چنگال هوای نفس اسیر است».ما با همه آفت‌ها و شهوات و آرزوها، جانشین مردگان می‌شویم و از سرای زندگان کوچ می‌کنیم.اگر در تحول روزگار، نیک بنگریم خواهیم دید که همه ما جانشین مردگانیم.
آن‌ها نیز همانند ما آرزوها داشتند و برای رسیدن به خواسته‌های خود در تکاپو بودند، ولی با دنیایی از آرزوها سر بر خاک تیره نهادند و جای خود را به ما دادند و ما هم دیر یا زود، سر بر خشت خاک می‌نهیم و جای خود را به دیگران می‌دهیم.
به هر صورت علی(ع) در آغاز این نامه برای خود به‌عنوان پدری روزگار دیده و با کوله‌باری از تجربه گران‌سنگ، هفت صفت برشمرده و برای فرزندش چهارده ویژگی بازگو نموده تا نشان دهد مخاطب این نامه باید با تامل فراوان و زحمت مضاعف به این حکمت‌های تعالی برسد و آنان را در مقام عمل پیاده کند.