کد خبر: 4368427
تاریخ انتشار : ۱۶ مرداد ۱۴۰۵ - ۱۴:۵۰
یادداشت

روایت سربازانی که پایان خدمت ندارند

خبرنگار، آن وجدان بیدار و بیدارسازی است که مرز میان یافتن و بازگو کردن را با خون دل می‌سازد؛ او سربازی است که در جبهه‌ حقیقت می‌جنگد، اما برخلاف سربازان کلاسیک، نه کارت پایان خدمت می‌گیرد و نه پادگانی دارد، چرا که میدان جنگ او، تمام پهنه‌ جامعه است. 

نورساز رنج؛ روایت سربازانی که پایان خدمت ندارنددر روزگاری که حقیقت در میان هیاهوی کلمات گم شده، خبرنگار نه تنها یک شغل، بلکه یک مأموریت وجودی است. او کسی است که از دل اقلیم درد و رنج برمی‌خیزد تا با نوری که از نوک قلمش می‌تابد، تاریکی‌های پنهان را عیان کند.

خبرنگار، آن وجدان بیدار و بیدارسازی است که مرز میان یافتن و بازگو کردن را با خونِ دل می‌سازد؛ او سربازی است که در جبهه‌ حقیقت می‌جنگد، اما برخلاف سربازان کلاسیک، نه کارت پایان خدمت می‌گیرد و نه پادگانی دارد، چرا که میدان جنگ او، تمام پهنه‌ی جامعه است. 

خبرنگاری، تکیه زدن بر یک ابزار ساده به نام قلم نیست؛ بلکه ایستادگی در میانه طوفان است. اگر بخواهیم ماهیت واقعی این حرفه را کالبدشکافی کنیم، باید از مفهوم «نور» شروع کنیم. قلم، تنها ابزاری برای ثبت وقایع نیست؛ قلم، ابزاری است برای نورافشانی. خبرنگار، «نورساز» است؛ او با رویکردی جست‌وجوگرانه، در میان هیاهویِ بی‌ثباتِ اطلاعات، حقیقت را می‌یابد و با وظیفه‌شناسی محض، آن را به گوش بی‌صدی‌های جامعه می‌رساند.

اما این مسیر، مسیری پر از زبری و سختی است. خبرنگار واقعی، از اقلیم درد و رنج می‌آید. او نمی‌تواند از برج‌های عاج و اتاق‌های آرام، صدای رنج‌های مردم را بشنود. او باید در میان مردم، در دلِ رنج‌ها و در لابلای ناله‌های بی‌صدا حضور داشته باشد. نیمی از ذهنی که با او کار می‌کند، درگیر یافتن ریشه‌های درد است و نیم دیگر، درگیر چگونگی بازگویی این درد، به گونه‌ای که نه تنها شنیده شود، بلکه درک شود.

نکته‌ی حائز اهمیت در تحلیل نقش اجتماعی خبرنگار، شباهت ساختاری او با «سرباز وطن» است. هر دو، در مسیرِ حفظ یک ارزش بزرگ گام برمی‌دارند. اما تفاوت در چیست؟ اگر سرباز، با تجهیزات نظامی از خاک محافظت می‌کند، خبرنگار با تجهیزاتِ اندیشه و قلم، از وجدان جمعی محافظت می‌کند. او سربازی است که قانون خدمت او، نه در دستورالعمل‌های نظامی، بلکه در منشورِ اخلاق و حقیقت نوشته شده است. او سربازی است که برخلاف دیگران، برای پایان خدمت، به دنبال یک گواهی کاغذی نیست؛ چرا که خدمت او، تمام عمر و تا آخرین نفس قلم، ادامه دارد.

در نهایت، اگر جامعه‌ای بخواهد بیدار بماند، به وجدان‌هایی نیاز دارد که از خودگذشتگی را پیشه کرده باشند. خبرنگار، همان وجدانِ بیدار و بیدارساز است. او کسی است که اجازه نمی‌دهد دردها فراموش شوند و اجازه نمی‌دهد تاریکی‌ها بر حقیقت چیره گردند. او سربازِ بی‌جلیقه است که هدفش، روشنایی است.

انتهای پیام
خبرنگار:
امین زینی وند
captcha