
به گزارش ایکنا از خوزستان، در پی درگذشت آیتالله شاهرودی، پیام تسلیت از سوی آیتالله شیخ محمد یعقوبی از مراجع تقلید شیعیان جهان صادر شد.
متن این پیام به شرح زیر است:
«بسمه تعالى
بيان بمناسبة وفاة سماحة آية الله السيد محمود الهاشمي الشاهرودي (قدس الله سره)
فُجعت الأمة الإسلامية عامة والحوزات العلمية الدينية خاصة اليوم برحيل أحد ابنائها البررة الذي نذر عمره الشريف للارتقاء بها في آفاق العزة والكرامة وهو سماحة آية الله السيد محمود الهاشمي الشاهرودي (قدس الله نفسه الزكية) .
لقد نَبَغَ الراحل الكبير منذ وقت مبكّر في تحصيله العلمي وكان محط اهتمام أساتذته العظام خصوصاً السيد الشهيد الصدر الاول (قدس الله سره) الذي كان يستبشر برؤيته ووجوده ويشيد به ويُظهر ذلك أمام الاخرين, وقد حدثني قرينه السيد الشهيد الصدر الثاني (قدس الله سره) إنه كان من أنبغ تلامذة أستاذه الشهيد (قدس الله سره) وقد أثمرت تلك الجهود المضنية مؤلفات جليلة في الفقه والأصول نالت اعجاب أهل الفن .
ولم يقتصر عطائه على العلوم الحوزوية المتعارفة بل امتدّ الى الحقول الفكرية والمعرفية الاخرى, وكان مثقفاً بثقافة عصره, ومن يتابع الحوارات التي أُجريت معه في بعض المجالات يتأكد من ذلك, وهذا ليس غريباً عليه وهو ابن مدرسة الشهيد محمد باقر الصدر (قدس الله سره) ومن حاملي لوائها .
لقد آمن منذ ريعان شبابه بمشروع الاسلام وأهليته لقيادة الحياة بجميع شؤونها وشاركه في ذلك اخوانه البررة فشمّروا عن ساعد الجد لإقناع الأمة به ودفعها نحو التغيير والاصلاح, فنالهم ما نال الرساليين من العَنت والشدة, حيث اعتُقِل السيد الهاشمي عام 1974 واستشهد ثلاثة من اخوته حتى اضطر الى مغادرة العراق عام 1979 على مضض حينما رأى اتجاه الاحداث يسير نحو النهاية المحتومة لأستاذه الشهيد الصدر, فكان لزاماً عليه أن يحافظ على تراث استاذه العظيم وينقله الى الجمهورية الاسلامية فزوّده الشهيد الصدر (قدس الله سره) بما يليق به من شهادات التبجيل والمقام العلمي الرفيع حيث كان يعقد الآمال عليه.
ان غياب الراحل الكبير ثلم في الاسلام ثلمة لا يسدّها شيء أبداً إلّا بظهور عالم مثله, وهذا لا يتحقق إلا بأن تبذل الحوزات العلمية غاية جهودها .
محمد اليعقوبي ـ النجف الأشرف
16/ ربيع الثاني / 1440
24 / 12 / 2018
باسمه تعالی
مرجع عالیقدر جهان تشیع حضرت آیت الله یعقوبی (دام ظله العالی) همزمان با ارتحال حضرت آیت الله هاشمی شاهرودی (قدس الله نفسه الزکیه) متنی را بدین شرح صادر کردند:
بسم الله الرحمن الرحیم
إنا لله و إنا إلیه راجعون
امت اسلامی به صورت عام و حوزههای علمیه به شکل خاص مفجوع و داغدار شدند چرا که یکی از گرانقدرترین فرزندان خویش که همانا حضرت آیتالله سید محمود شاهرودی (تغمدهالله بواسع رحمته) است از دست دادند. شخصیتی که عمر و زندگی خود را برای پیشرفت و توسعه اسلام و رشد و تعالی عزت و کرامت انسانی نذر و صرف نمود.
آن شخصیت گرانسنگ در همان ابتدای دوران تحصیل خود نبوغ و ذکاوتی از خود نشان داد که کانون توجه اساتید موقر و معظم بویژه سید شهید صدر اول (قدس الله سره) گشت طوری که هرگاه وی را می دید گل مسرت و بشارت در چهرهاش میشکفت و این سرور را نزد دیگران ابراز میکرد.
یار و هم دوره ایشان شهید صدر دوم(رضوانالله علیه) به اینجانب فرموده بودند که آیتالله شاهرودی (رحمهالله) از نابغهترین و تیزهوشترین شاگردان استاد شهیدش (أعلی الله مقامه) بود.
همانا آن تلاشهای بی وقفه امروزه ثمرات مبارکی داشته که در تالیفات راقیه فقهی و اصولی ایشان ظهور و بروز یافته به گونهای که اعجاب اهل فن را نائل شد.
ثمرات آن شخصیت علمی در علوم حوزوی محصور نماند بلکه به عرصههای فکری و معرفتی نفوذ کرده و قلههای دشوار آن را یکی پس از دیگری فتح نمود چه اینکه ایشان از فرهنگ معاصر پیشی گرفت و هر که مصاحبهها، سخنرانیها و خطابههای ایشان را دنبال کرده باشد مهر تاییدی بر این سطور مینهد و اینها دور از ذهن نیست چرا که آیتالله شاهرودی فرزند مدرسه شهید محمدباقر صدر (قدس سره) و از حاملان پرچم آن مکتب است.
از همان دوران جوانی به بایستههای مسیری که دین حنیف باید طی مینمود تا نجات بخش حیات انسان باشد ایمان آورد و برادران خود را نیز در کنار خود آماده و به صف ایستاده یافت. لذا آستین همت و جدیت را بالا زده تا امت را بدین طریقت اقناع و به سمت تغییر و تحول و اصلاح سوق دادند.
پس رنجهای رسالیین و جهادگران آن عرصه از قبیل سختی و مشقت و حبس و شکنجه او را از ادامه مسیر منصرف نکرد. در سال 1974 آیتالله شاهرودی (قدس سره) دستگیر شد و سه تن از برادرانش به دست طاغوت زمان شربت شهادت نوشیدند و به ناچار در سال 1979 ترک دیار نمود و از عراق هجرت کرد. چرا که میدید شهادتی که استادش را از دیدگان مستور ساخته به سویش خواهد آمد لذا بر خود مفروض داشت از آن میراث و تراث والا محافظت و به نسلهای بعد در جمهوری اسلامی منتقل کند. پس شهید صدر (قدس الله نفسه الزکیه) به وی چشم امید دوخت با تقدیرها و تبجیلها روحیه آن مرد را دو چندان نمود.
همانا ارتحال آن بزرگمرد عالم ثلمهای را در اسلام وارد کرد که هیچ چیزی آن را جبران نمیکند مگر با ظهور عالمی همچون او و این نیز محقق نگردد مگر اینکه حوزههای علمیه تمام تلاشهای خود را بذل و به کار بندد.
محمد یعقوبی ـ نجف اشرف
16 ربیع الثاني 1440
24 دسمابر 2018»
انتهای پیام