تقویت بین دین و مردم؛ مهمترین هدف صلح امام حسن(ع)

وجیهه اشرفی، مدرس حوزه و دانشگاه در گفت و گو با ایکنا از سمنان، با بیان اینکه امام حسن مجتبی(ع) از حیث مبارزه و شهامت یک شخصیت کاملا شناخته شده و معروف است اظهار کرد: قبل از امامت، ایشان در قضیه بدرقه تبعید ابوذر غفاری، پیشتازی و پرچم‌داری در جنگ جمل، مبارزه با ظالمین در جنگ صفین، جمل و نهروان و مناظرات کوبنده با سران بنی‌امیه با شهامت و شجاعت سرامد همگان بودند.

وی با بیان اینکه شخصیت امام حسن مجتبی هیچگاه مسامحه کار نبود گفت: اما موقعیتی که برای امام (ع) حاصل شد موجب شد تا ایشان صلح را بپذیرند که در این راستا صلح در تاریخ اسلام سابقه داشته مانند صلح حدیبیه که پیامبر با توجه به شرایط موجود و به نفع اسلام این صلح را پذیرفت.

این مدرس حوزه ادامه داد: امام با دو مساله جنگ داخلی و رویکرد خارجی مواجه بود که رویکرد خارجی آن حملات امپراطوری رم به سرحدات اسلامی بود و چون امادگی و اتحاد لازم در مردم نبود و دشمن مشترک معاویه و امام (ع) نیز بود لذا برای انکه اساس اسلام حفظ شود امام صلح را پذیرفت.

اشرفی با تاکید بر اینکه از نظر سیاست داخلی نیز جبهه‌ای که در آن استقامت و پایداری وجود داشته باشد نبود متذکر شد: افراد سودجو، دودل و متعصب قبیله‌ای در سپاه امام بودند که به نفع اسلام کار نمی‌کردند و به راحتی خیانت کرده و بر این اساس کار به جایی رسید که امام تنها شد و با توجه به شرایط موجود و ذکر شده بهترین روش برای اینکه جامعه آماده و حقایق برملا شود و نسلی جهت حمایت از اسلام اماده شود صلح بود.

این مدرس دانشگاه شاهرود یادآور شد: مهمترین هدف امام حسن مجتبی (ع) از صلح حفظ قوانین اسلام بود که بر این اساس پیوند مردم با دین نیز تقویت خواهد شد.

اشرفی با اشاره به اینکه صلح امام حسن (ع) زمینه برای قیام امام حسین (ع) را موجب شد گفت: پیامدهای صلح برای مردم عراق و کوفه و ... موجب شد تا معاویه به عهد بسته شده عمل نکند و برای حفظ پایه‌های حکومت خود حاکمان ظالم و سودجو را بر شهرهای اسلامی مسلط کند و بدترین اقدام که پس از مرگ خود یزید را به عنوان خلیفه به مردم معرفی کرد و از این سو مردم خود را به خاطر تنها گذاشتن امام سرزنش کرده که خود سبب آمادگی و پذیرش امام حسین  شده ومنجر به قیام عاشورا شد.